Het is een zeedag, vandaag ga ik wel hardlopen, maar niet meteen – we hebben eerst nog een ander programma. Harry Potter op het dek, ontbijten en dan al paspoortcontrole voor ons bezoek aan Greenock in Schotland. In Reykjavik is de Engelse douane aan boord gekomen en gisteren moesten niet-Europeanen al op komen draven voor controle. Ze moesten hun paspoort afgeven en hopen die na ons bezoek aan Dublin terug te krijgen.

Wij Europeanen worden vandaag in restaurant Brittannia op dek 3 verwacht voor de controle en dat doen we dus direct na het ontbijt. Het gaat supersnel: je moet je pasje van de boot scannen en je paspoort laten zien aan een douanier, die kijkt je even aan en klaar. Niks paspoort afgeven, lekker simpel en makkelijk.

Na de paspoortcontrole gaan we naar de Britannia op dek 2 voor een rondleiding door de keuken. We worden aan de koks voorgesteld en een voor een nemen ze een clubje mensen mee voor een korte rondleiding, voor we het weten staan we alweer in een ander restaurant en mogen we nog wat vragen stellen aan de kok.

Wat mij het meeste opviel is dat elk restaurant aan boord een eigen keuken heeft, een eigen kok, eigen menu, eigen bedienend personeel en een eigen spoelkeuken. Ze werken helemaal onafhankelijk van elkaar.

We drinken nog even een kopje koffie en daarna ga ik 2 uurtjes hardlopen, 32,5 rondjes om het schip op dek 3, en vervolgens aan de studie.

Vincent heeft vandaag chacha-les en daarna koorrepetitie. Er wordt gestemd wat ze tijdens ons optreden woensdag tijdens de laatste zeedag gaan dragen. Het wordt zwart wit en laat hij dat nou net niet bij zich hebben. Dat wordt dus kleren kopen bij een van onze volgende stopplaatsen. Helaas is de gratis sauna nog steeds kapot, dan maar weer een middagje betaalde Spa. Gelukkig is de hete stoomcabine weer gemaakt.

We hebben vandaag een rekening gekregen met de bestedingen tot nu toe. Het lijkt allemaal redelijk te kloppen, er staan alleen twee regels op die we niet verwachten: twee keer 172 dollar service kosten. Daar hadden we niks over gelezen en ook niet voor getekend.

Ik begin hierover bij de Friends of Dorothy en daar vertelde iemand dat dat een algemeen bedrag is voor fooien – dat wisten we dus niet een we hebben her en der al fooien gegeven. Die persoon vertelde ook dat je die bedragen van je rekening kunt laten halen, dat hebben we gedaan, we tippen wel zelf.

Het is de laatste gala avond, de stropdas gaat weer om, vlinderstrik om, en weer eten met onze vaste tafelgenoten in de Britannia.

Vakanties – NY-UK 2019 – Dag 16

 

Na het bezoek aan IJsland hebben we nu weer twee zeedagen voordat we in Greenock, Schotland, aankomen. Vandaag wordt voor de laatste keer de klok een uur vooruit gezet zodat we nu op Engelse tijd zitten, 1 uur achter op Nederland.

Ik had mezelf opgelegd dat ik elke zeedag zou gaan sporten, maar vandaag heb ik daar geen zin in. Lekker lang in bed blijven liggen en dan rustig ontbijten. Ook ‘zondig’ ik met internet, op het account van Vincent ben ik heel even online met maar één doel: even Harry Potter opstarten. Als je een hele maand lang elke dag een keer Harry Potter opstart krijg je aan het eind van de maand een flinke bonus, en die wil ik niet nog een keer missen (die van juli had ik al gemist).

Verder heb ik weer een flink stuk studie gedaan, en heb ik Vincent pagina’s zien omslaan bij het pianoconcert van James.

Vincent heeft wel hardgelopen, gerepeteerd met het koor, pagina’s dus omgeslagen en verder rustig boekje zitten lezen.

Om 5 uur is het weer tijd voor Friends of Dorothy, maar de rest van de avond wijkt af van de standaard avond.

Om 7 uur ‘s avonds is een optreden van twee pianisten die al quatre-mains spelend leuke muziek maken en grappen en grollen uithalen.

Daarna gaan we informeel eten in restaurant Lido, en om half elf is een speciaal optreden van het personeel aan boord. Mensen die normaal in de keuken staan of in de bediening bezig zijn staan nu op het toneel te zingen en te dansen en leuke acts uit te voeren, het mag dan wel niet altijd even zuiver zijn, het is leuk om te zien dat mensen hun andere talenten durven te laten zien.

De zaal is afgeladen; normaal wordt elke voorstelling 2x gegeven, eentje om 20:30 voor de mensen die vroeg in de Britannia gegeten hebben en eentje om 22:30 voor de late eters in Britannia zoals wij). Maar omdat er nu maar één voorstelling is gaat dat niet passen in de zaal. Er kunnen ongeveer 800 personen in het theater, en er zijn 2000 gasten aan boord. De zaal is dan ook afgeladen, en veel mensen staan ergens in het theater om het toch mee te kunnen maken.

Er zat ook nog een goed doel aan vast, na afloop mocht je wat geld doneren voor Help for Heroes (oorlogsveteranen).

Daarna zijn we nog even naar de Yacht Club gegaan; normaal is die zo goed als leeg, maar vanavond gezellig druk, we liggen pas om 2 uur in bed.

Vakanties – NY-UK 2019 – Dag 15

 

Rond kerst in 2015 zijn Vincent en ik al een keer naar Reykjavik geweest – toen was het koud en was een groot deel van de wereld wit. Dat is nu wel anders, zonnetje, graad of 16, en geen sneeuw.

Queen Elizabeth 2 ligt weer aan de kade als ik ‘s ochtends het dek op loop, een andere cruiseboot is bezig achter ons schip aan te meren. Die boot zie ik langzaam zijdelings varen richting kade waarna de touwen uit gaan en de boot vastgelegd wordt. Fascinerend om te zien hoe zo’n enorme boot kan manoeuvreren.

De stad ligt op een kleine 4 kilometer lopen, 3 kwartier ongeveer, prima te doen. Bij de grote kerk Hallgrímskirkja aangekomen herkent Vincent ons vaste koffieplekje van een paar jaar geleden, daar gaan we dus weer koffie drinken met een skyr gebakje erbij. Alleen nu buiten op terras, dat kon toen niet, daar was het te koud voor.

In Reykjavik staat nog een opvallende kerk, we besluiten daar naar toe te wandelen, en lopen daarna weer terug naar de winkelstraat. De afvaart is wat vroeger dan andere keren (half vijf), het is drie kwartier lopen naar de boot, dus we moeten de tijd een beetje in de gaten houden.

In de winkelstraat eten we een ijsje (nou ja, ijsje, twee enorme ballen op een hoorntje), daarna mag ik een biertje één terrasje verderop, en dan loopt het al richting drie uur. Tijd om terug te wandelen om de boot niet te missen.

Het nadeel van bier en daarna drie kwartier lopen is dat je dat bier ook een keer kwijt moet. IJsland staat niet bekend om zijn grote hoeveelheid bomen, het wordt ophouden tot we aan boord zijn en dan gelijk de eerste de beste WC in.

De afvaart wordt weer groots gevierd, nu ook omdat voor het eerst in ruim een half jaar tijd de Queen Elizabeth 2 weer in Engelse wateren terecht gaat komen. Er wordt met Britse vlaggetjes gezwaaid en er worden Schotse, Walese, Ierse en Engelse liedjes gezongen.

We kijken nog even in de Commodore Club of er Friends of Dorothy zijn. Zowaar, er zitten twee dames waar we een tijdje mee hebben zitten praten. Vincent gaat op een gegeven moment weg richting sauna (die kapot blijkt te zijn), ik blijf met de twee dames en nog een andere man nog even zitten tot we eruit gegooid waren – we waren weer eens niet ‘properly dressed’. Tja.

Eten met onze vaste tafelgasten, er was zowaar spektakel bij het eten, buiten zagen we een vreemd object, de algemene consensus was dat het wel een ijsberg moest zijn. Spannend! Als we die maar missen! Allerlei grappen vlogen over de tafel. Bijvoorbeeld bij de vraag waarom de kapitein geen melding over deze berg maakt: de kans op hartfalen, gezien de leeftijd van de gasten aan boord, is wel erg groot als je zegt dat er een ijsberg in de buurt is; en dat er niet genoeg ruimte in het mortuarium is voor al deze gevallen…

In het theater is een zangvoorstelling. Het orkest is in grootte verdubbeld (uit de Queens Room erbij gehaald) en de zangers die bij het dansgezelschap horen zingen allerlei liedjes.

Het is niet allemaal even geweldig, de zangeres met haar been in het gips zingt het beste, maar Vincent vindt dat ze eigenlijk allemaal op zangles mogen.

Vakanties – NY-UK 2019 – Dag 14

 

Als we wakker worden ligt de boot al voor voor het stadje Isafjordur. Eenmaal in restaurant Lido voor het ontbijt, blijkt ook 4G weer te werken en stromen de berichten op mijn telefoon binnen. Ik ben weer online! Een snelle blik leert dat niemand mij gemist heeft, de wereld nog draait, en dat ik ook niemand online gemist heb. Drie dagen offline is geen probleem.

Na het eten gaan we van boord. Dit keer niet via een loopbrug direct de kade op, maar worden we met sloepen van de Queen Elizabeth 2 (ik leer een nieuw Engels woord: ‘tender’, Engels voor sloep), naar wal gebracht. De haven is te klein voor ons cruiseschip.

Het gaat allemaal erg georganiseerd, in de Queens Room moet je een kaartje halen, als er een sloep voor je klaar ligt wordt je nummer opgeroepen en word je aan boord geleid. Bij het kaartje halen moet je trouwens wel aantonen dat je een stap van een halve meter kan maken, anders mag je niet mee. Menig passagier moet twee keer proberen voordat ze aan kunnen tonen de stap te kunnen maken. Vincent maakt er een showtje van door met twee benen tegelijk over de halve meter te springen, het personeel kan er niet om lachen.

Er gaan een kleine honderd personen in een sloep, inclusief rollators, scootmobiels en wandelstokken, best veel eigenlijk.

Isafjordur (Ísafjörður op zijn IJslands) is een lief klein plaatsje dat zijn inwonersaantal ongeveer ziet verdubbelen als ons cruiseschip binnen komt. Het is een vissersdorpje, daarnaast begint het toerisme zich te ontwikkelen. Er is een toeristenbureau waar we een kaartje halen van de omgeving, we besluiten naar het dorpje aan het einde van de baai te wandelen en daar een kopje koffie te drinken. De baai is omgeven door hoge fjord-muren, er is een wandelpad aangelegd langs deze heuvel met enkele flinke stijle op- en afdalingen. Een mooie route, en onderweg ga ik nog een stuk naar boven, ik gok tot ongeveer tweederde van de top. Vanaf de heuvel genieten we van het mooie uitzicht over het fjord dat er in het zonlicht prachtig bij ligt.

Het dorpje aan het eind van de baai is zo klein dat er niet eens een café is voor een kop koffie, wel is er een grote supermarkt met aangrenzend een klein winkeltje. In dat kleine winkeltje halen we wat water en wat koekjes – Pools water en Poolse koekjes, beetje vreemd.

Daarna lopen we de 3km terug naar Isafjordur.

Ingress, Pokemon en Harry Potter vragen vandaag bij deze vaarstop niet veel tijd, er zijn simpelweg weinig portals/pokestops/eethuisjes in deze omgeving.

Het is een heerlijke dag vandaag, rond de 16 graden en volop zon, en weinig wind. Eigenlijk te warm voor lange mouwen en lange broek. Later horen we dat dit wel erg uitzonderlijk mooi weer was voor deze omgeving, dat hebben we dan maar weer getroffen.

Terug in Isafurdor krijgen we dan eindelijk koffie met wat lekkers bij een van de weinige bakkerszaken; we vinden nog ergens een ijsje, en in de haven vinden we de bierproeverij (we hadden‘s ochtends al gezien dat er zoiets moest zijn). Daar proeven we zes verschillende bieren waarvan er 5 lokaal gebrouwen worden, het zijn vooral biertjes met een fruit-smaak.

Per sloep worden we terug gebracht naar de boot en rond 5 uur is ‘All Aboard’. Ik zie hoe de sloepen worden opgetakeld uit het water, en zodra de laatste uit het water is worden de ankers gelicht en gaan we de haven uit. Op dek 9 achter buiten wordt de uitvaart gevierd met cocktails en andere drankjes, we drinken wat met een Nederlandse familie die we aan het begin van de cruise ontmoet hebben, maar het wordt al snel te koud door de straffe zeewind.

Na het eten in de Britannia gaan we weer gewoontegetrouw naar het theater waar we twee acrobaten een prachtige voorstelling zien geven. Dat was zeker de moeite waard.

Kwart over elf is de voorstelling voorbij, we slenteren nog wat over de boot op zoek naar vertier, maar dat valt tegen. Het is overal rustig, in de Yacht Club is het zelfs zo erg dat de band en de bediendes ons met veel omhaal begroeten – we zijn de enigen! dus maar snel rechtsomkeer maken en maar terug naar onze hut.

Vakanties – NY-UK 2019 – Dag 13