Warschau dag 10 – via Dahlemer Binz weer naar Hilversum

De vakantie zit er bijna op, de laatste vliegdag van deze vakantie breekt aan. We hebben nog één tussenstop op het oog en dat is het veld Dahlemer Binz. Ik heb dat uitgekozen omdat vanuit vliegclub Seppe regelmatig vliegkampen georganiseerd werden op dit veld. Volgens mij ben ik er wel eens geweest, maar in mijn logboek kan ik daar geen bewijs voor vinden; wie weet herken ik het als ik er ben. Even bellen, we zijn welkom.

Eerst met de taxi naar het vliegveld. Het duurt weer lang voor er een taxi verschijnt, gelukkig een ander dan die van gisteren. Deze chauffeur rijdt inderdaad een stuk kortere route door de stad, dat had de chauffeur van gisteren ook kunnen doen. En dan maakt de chauffeur van vandaag een fout – hij rijdt het vliegveld voorbij! Wij wijzen hem erop, en hij maakt omstandig zijn excuses. Op de teller stond 45 euro toen we de afslag voorbij reden, na aankomst maakte hij er 40 van als goedmaker voor zijn fout. Zo kan het dus ook!

De vlucht van Arnsberg naar Dahlemer Binz

Daarna is het het vliegtuig vullen met bagage, checks uitvoeren, instappen en weg; vandaag eens geen dreiging van regen of onweer. Onderweg hebben we contact met Langen Info op frequentie 129.875, een uur later krijgen we contract met Dahlemer Binz op frequentie 122.375. Als ik naar final draai, en we dus aan het laatste stukje voor de landing beginnen, zie ik dat er hoogspanningskabels voor de baan langs lopen! Daar moet je dus wel overheen (ook onbewust doe je dat), en daarna wat steiler dan normaal dalen om te kunnen landen. Er staat op de approach chart wel een hoogspanning getekend voor het begin van de baan, maar zoiets is toch bijna niet te geloven. Je zal maar wat te laag aan komen vliegen.

Op de foto zijn de hoogspanningskabels duidelijk te zien.

Parkeren, even naar de toren om te betalen, en daarna wandelen we naar het restaurant. Hier moeten we een uur wachten omdat we een vliegplan in moeten dienen, we gaan weer een grens over – het laatste stuk naar Hilversum komt eraan.

Overigens herken ik dit veld niet echt; ik denk dat ik er echt niet eerder geweest ben.

De toren van Dahlemer Binz. Helemaal achter op de foto is het restaurant.

De vlucht van Dahlemer Binz naar Hilversum

Dit is het dan, de laatste vlucht van de vakantie. Ook dit is een relatief eenvoudige vlucht, geen bijzonderheden. Wel leuk om weer contact te krijgen met Dutch Mil, eindelijk weer wat bekende kreten op de radio met een Nederlands accent. Na de landing in Hilversum is het over!
Tijd om de administratie af te ronden en in te leveren bij Operations van de vliegclub. Gelukkig wordt niet moeilijk gedaan over de missende benzinebon van Torun – de foto van de meters van de tankauto wordt geaccepteerd als bewijs. Eind goed al goed.

Ik merk wel dat ik er nu wel klaar mee ben, vier dagen achter elkaar vliegen is toch wel veel. Het is veel fijner om een dag te vliegen gevolgd door een dag rust te hebben. Maar weer goed op letten als we weer zo’n vliegvakantie gaan ondernemen.

Warschau dag 9 – Via Magdeburg naar Arnsberg

De piloten van het vliegtuig van gisteren wilden vanmorgen 7:40 alweer op het veld zijn, dat is ons veel te vroeg – we regelen zelf wel een taxi. Kwart over tien zijn we op het veld, een mooie tijd. Onze taxichauffeur wil wel wat vertellen en geeft ons allerlei informatie. Bijvoorbeeld over een mosterdfabriek die hier staat en ten tijde van de DDR de mensen hier een bestaan gaf. En dat het vliegveld door de luchtmacht is gebruikt – vandaar dus dat het zo’n brede en lange baan is. Komend weekeinde is er een grote luchtshow maar daar zijn we dus net te vroeg voor.

Het doel van vandaag is Siegerland, dat zou onze laatste slaapplaats moeten worden. Maar eerst naar Magdeburg City, dat veld hadden we gisteren ook al in beeld omdat ze daar Mogas hebben, de goedkope vorm van benzine waar dit vliegtuig op mag vliegen. Het is een soort auto super plus benzine dat goedgekeurd is voor ons vliegtuig, de PH-SKC, en een stuk goedkoper is dan de standaard Avgas 100LL. Mogas was in Polen nauwelijks te krijgen dus daar tankten we Avgas.

Ik heb Magdeburg City van tevoren gebeld, en we zijn welkom. Niet in de loop van de middag pas aankomen want dan doet de Mogas benzinepomp raar door de hitte, dat moet lukken.

Op de buienradar zagen we de hele tijd al een buienlijn hangen in de buurt van Magdeburg maar het lijkt erop dat het richting noordoosten weg trekt. Ik maak me er geen zorgen over, we gaan lekker vliegen! Rond half elf zijn we klaar voor vertrek; behalve dan dat we eerst die 2.2 km baan helemaal terug moeten rijden (backtrack heet dat in vliegtermen). Dat is nooit zo fijn want je gaat dus eigenlijk tegen de richting in, er zal maar iemand aan het landen zijn – dat is niet goed als je elkaar tegen komt. Om dat te voorkomen meld je altijd duidelijk op de radio wat je van plan bent, anderen doen dat ook zodat je van elkaar weet waar je bent en wat je aan het doen bent.

Bautzen – Magdeburg City

Dan gaan we eindelijk de lucht in. Het eerste deel van de reis verloopt prima, maar dan doemt een grijze muur voor ons op. De regen is toch nog niet weggetrokken! Vóór ons is het grijs, rechts ook, naar links kan ik enigszins door de regen heen kijken. Dus de route een stuk naar links verlegd om zo door de wat lichtere regen heen te vliegen. Wordt de kist ook weer een beetje schoon. Na de bui weer richting veld sturen dat lekker in het zonnetje ligt.

De landing is gewoon slecht. Bij het afvangen van het vliegtuig (vlak voordat je de grond raakt) valt het vliegtuig plotseling uit de lucht waardoor een flinke harde landing ontstaat. Ik schrik er zelf van, het vliegtuig stuitert nog een keer omhoog en daarna nogmaals neerzetten. Gelukkig kan een Cessna dit makkelijk aan, het was niet gevaarlijk, maar schrikken was het wel.

We rijden naar de benzinepomp en gooien beide vleugels helemaal vol, de laatste keer tanken deze vakantie. Daarna lunch bij restaurant Paparazzi.

Achter het vliegtuig staat restaurant Paparazzi.

Duidelijk te zien waar we naar links gestuurd hebben om de regen te vermijden

Magdeburg City – Siegerland Arnsberg Menden

De bedoeling vandaag is dus eindigen in Siegerland, maar volgens de buienradar gaat het daar al rond een uur of twee regenen, en dan zijn we er nog niet. Dus op zoek naar een ander veld waar het lang genoeg droog blijft; de keuze valt op Arnsberg Menden, mede omdat het in een kronkel van de rivier Ruhr ligt.

Om één uur hangen we weer, zonder verdere gekke dingen komen we aan bij Arnsberg Menden. Het veld zelf ligt op een heuvel, vóór het begin van de baan en na het einde van de baan is er afgrond, goed mikken dus bij de landing want iets te vroeg landen kan niet!

Afgrond vóór het begin van de baan! De vlekken op de foto zijn overleden insecten op de voorruit.

Na de landing vragen we of de kist in een hangar mag staan, helaas niet, dus dat wordt de kist weer vastbinden aan de grond.

De terminal en toren van Arnsberg Menden

Betalen vandaag graag want het is niet zeker dat morgenochtend iemand aanwezig is. We krijgen zelfs instructies over hoe het veld ‘illegaal’ te betreden. Gezien onze standaard vertrektijden voorzie ik geen problemen.

De kortste route was via de zuidkant van Paderborn geweest, maar omdat de kans op regen en lage bewolking (lees: de grond omhoog komt richting wolken) in de heuvels het grootst is, toch maar de noordkant gekozen.

De taxi

Er wordt een taxi voor ons gebeld. Het duurt even maar dan verschijnt er inderdaad een. Vincent had een hotel gevonden en de taxi brengt ons er naar toe. Dag wil zeggen, ik zie op een gegeven moment dat hij afwijkt van wat Google Maps de beste route vindt. Dat kan natuurlijk, maar dan vraagt hij ons of we het leuk vinden om even langs het centrum te rijden. Bij mij gaan allerlei alarmbellen af, maar Vincent knikt al instemmend. We moeten sowieso omrijden zegt de chauffeur want er zijn wegwerkzaamheden bij het hotel. Ik vertrouw het voor geen meter en ik zie hem gewoon een stuk omrijden. Uiteindelijk zijn we meer dan 50 euro voor de rit kwijt, ik voel ons vreselijk genaaid.

De stad Arnsberg

Arnsberg is net zo’n slaapstadje als Bautzen, maar dan wat minder gezellig. Het leuke is dat in het midden van het stadje een smalle heuvelrug ligt, die wandelen we helemaal naar boven waar de resten van een oude burcht staan. Leuk om te zien, leuk uitzicht boven.

Terug beneden eten we wat en lopen een stukje langs de Ruhr, Daarna verhaal schrijven en naar bed.

Hieronder nog wat foto’s van Arnsberg.

Warschau dag 8 – Polen verruilen voor Duitsland

We zijn van plan vandaag Polen weer te verlaten. En ook nu laten we ons verleiden door een Facebook commentaar – van Michiel dit keer. Hij raadde ons aan om in Bautzen te gaan kijken, het ligt op de route, dus waarom niet.

Maar eerst twee andere vluchten, eerst de beloofde vlucht met Michał, dan een tussenstop op Lotnisko Szymanów; pas daarna naar Bautzen. Er wordt weer regen en onweer in de loop van de middag verwacht in zuid Polen, dus op tijd vertrekken – de wekker gaat voor het eerst deze vakantie en wel om 7 uur.

De zon schijnt al, dus Michał een bericht gestuurd dat hij om 9 uur op het veld Pobiednik verwacht wordt.

Maar tijdens de rit naar het veld blijkt er veel laaghangende bewolking te zijn, bij het veld is het weer open. Het wordt spannend of we het huis van Michał kunnen bereiken, dan moet ik weer door die wolkenband heen.

Half tien rijden we naar het begin van de baan. Het regent nu zelfs licht, maar omdat het zicht prima is stijgen we toch op. Richting zijn huis zijn er inderdaad nog laaghangende wolken, naar ik kan er makkelijk omheen laveren. We draaien een rondje om zijn huis en tien uur staan we weer aan de grond. Michał vindt het gehobbel op het veld maar niks.

Michał en zijn huis in een stadje vlakbij Krakau

We taxiën gelijk naar de benzinepomp en tanken hem helemaal vol. Binnen betalen, maar een fatsoenlijke bon met liters erop – ho maar. Ik krijg wat papier mee, hopelijk voldoende bewijs voor de vliegclub in Hilversum.

De vlucht van Krakau naar Szymanów

We hebben het veld Miroslawice op het oog als tussenlanding voordat we Duitsland weer in gaan. Voor zekerheid bel ik even of we welkom zijn; ik bel meerdere nummers maar krijg geen gehoor. Een van de nummers is eigenlijk niet van het veld, maar van de meteo service, ik krijg een aardige man aan de telefoon die me eigenlijk niet kan helpen, hij gaat over de meteo, verder niet, maar hij weet zeker dat het veld Lotnisko Szymanów open is omdat er parachute gesprongen wordt. We kijken op de kaart – het maakt niet veel uit of we nou ten zuiden of ten noorden van Wrocław langs gaan, dus we verleggen onze route via Szymanów. Ook hier wordt niet opgenomen als ik ze bel, maar we gaan toch.

Het gaat allemaal behoorlijk vlot, om half elf zijn we alweer onderweg. Bij het opstijgen is het rijden – los van de grond – rijden – los van de grond – rijden en eindelijk vliegen. Het veld is voor verbetering vatbaar zullen we maar zeggen.
Ook deze vlucht verloopt voorspoedig, geen last van bewolking of zo. Na de landing vraagt de toren of we een parkeerplek willen voor de nacht. Nee, we gaan straks weer verder. Willen we benzine dan. Nee, we gaan straks weer verder.
In het adminstratiegebouwtje wordt ons nog een keer gevraagd: nachtje blijven, of tanken. Nee, we gaan straks weer weg. Ok, we krijgen een kop oploskoffie aangeboden, men vindt het maar vreemd – er komt kennelijk nooit iemand binnen voor een eenvoudige tussenstop.

Onderweg zien we meerdere van dit soort grote complexen

Duidelijk een parachutistenveld


Leuke verzameling vliegtuigen

De vlucht van Szymanów naar Bautzen

Omdat we straks over de grens gaan moeten we een vliegplan indienen en verplicht een uur wachten. In de hitte lopen we een beetje rond, en vinden een plekje waar fris en ijs verkocht wordt. We hebben nog wat Pools geld en kopen dus nog een ijsje en wat drinken.
En dan is het tijd om te vertrekken. Instappen en wegwezen, op naar Bautzen. Het wordt warmer en warmer, ook in de kist. Op zich is de hitte dragelijk als de motor eenmaal draait; op de grond voor de start en na het uitzetten van de motor is het heet, als de motor draait hebben we een prima luchtstroom van de ventilator voorop het vliegtuig.
Ik had Bautzen van tevoren gebeld; er werd opgenomen en we zijn van harte welkom. We worden alleen gewaarschuwd dat er werkzaamheden aan de baan zijn en dat we daar bij de landing rekening mee moeten houden. Prima.

Het vliegplan blijkt aangekomen te zijn, Poznan Information weet ervan en activeert voor mij het vliegplan. Bij de grens krijgen we geen radiocontact meer met Poznan, kennelijk zitten we te laag, of zitten we te ver van de zender. Hoe dan ook, geen probleem, we vliegen gewoon Duitsland in. Vanaf de grens is het nog maar 11 minuten naar Bautzen; als we het veld oproepen wordt ons gevraagd een short field landing te maken om dat verderop op de baan werkzaamheden bezig zijn. Ik doe mijn best, en zet de kist op het begin van de baan neer. Vervolgens worden we gevraagd via exit Alfa de baan te verlaten – dat blijkt aan de andere kant van de baan te zijn, of wel twee kilometer verderop! Dat is dus een flink eind taxiën, en inderdaad, op 3/4 van de baan zijn werkzaamheden bezig. Op zich een wonder dat de baan in gebruik is, volgens mij mag zoiets in Nederland niet.

Op de parkeerplek is kennelijk ook een ander toestel net aangekomen, er staat al een taxi bij; de toren vraagt ons of we ook een taxi naar de stad nodig hebben en zo ja, dan kunnen we wellicht met de taxi van de anderen iets regelen.
Dat klinkt als een plan, snel de kist uitladen, op zijn plek zetten, Vincent snel via booking.com een hotel zoeken, en met de taxi van de anderen mee op basis van kosten delen. Zo zijn we voor 12 euro in de binnenstad van Bautzen.

Links bij het begin van de baan zet ik de kist aan de grond. De werkzaamheden zijn tussen exits B en A helemaal aan de rechterkant, daar kan ik makkelijk langs. Parkeren bij de ‘parking aera’ waar de taxi dus ook staat.

Het stadje Bautzen

Bautzen is een oud-DDR stadje bekend om zijn mosterdfabriek. Dat zie je terug aan de winkels, namen van hotels en restaurants, en aan menu’s. Het is een prachtig rustig oud stadje, totaal niet op de radar van toerisme. Er zijn enkele rustige terrassen, je hoort nergens muziek spelen, geen muzikanten of artiesten op straat en vrijwel geen verkeer. Wat een zalige rust, nu heb je pas door hoe enorm, toeristisch Krakau gisteren was.

Een foto impressie.

Warschau dag 7 – vliegend naar Krakau

Het Ingress feest is voorbij, we gaan weer vliegen. Tijdens onze heenreis was één van de Facebook berichten van een Pools oud-collega van me dat we naar Krakau moesten komen omdat Warschau ‘overrated’ is. Het paste ook in het originele plan (heen via het noorden, terug via het zuiden van Polen) en zelfs het weer lijkt het toe te staan.

Kwart over elf zet een Uber taxi ons af bij de hangar op het vliegveld Konstancin Jeziorna. We betalen 40 euro voor drie overdekte overnachtingen en maken ons klaar voor vertrek; 12 uur hangen we in de lucht.

Eerst de weg weer oversteken

We gaan niet naar het grote veld bij krakau maar naar Lotnisko Pobiednik, zo’n 30 kilometer rijden met de auto vanaf Krakau. Er was vandaag een prachtige dag beloofd, ook in Krakau, maar nu worden toch weer onweersbuien verwacht in de middag. Als het goed is zijn we voor de buien binnen.

De vlucht verloopt zonder noemenswaardige zaken en anderhalf uur later staan we weer aan de grond. Het is wel een hobbelig grasveld; dan rijd je, dan even vliegen en weer rijden. En laveren om de molshopen. Er is geen hangar beschikbaar, dus we draaien metalen schroeven in de grond en binden de kist vast. Hij is duidelijk het kleinere broertje van andere geparkeerde vliegtuigen.

De kleinste van het stel

Schroef in de grond en de kist vastbinden

Het veld Pobiednik

De gevlogen route

Bezoek aan Krakau

Een Uber brengt ons naar de stad. Nog geen 20 euro voor bijna een uur rijden (mede veroorzaakt door wegwerkzaamheden) – geen geld voor onze begrippen.

Krakau is een leuk stadje met een groot oud centrum. Aan een kant staat een kasteel op een wat hoger gelegen gedeelte. Ons hotel ligt vlakbij het kasteel, en we beklimmen dan ook als eerste het kasteel. En dan begint het toch echt te regenen, dus snel ergens naar binnen voor een verplicht biertje. Als het weer droog is dwalen we een tijdje door de binnenstad, we ontmoeten zelfs in een park een andere Ingress speler, iemand van de Canarische eilanden.

Ik had gisteren contact gehad met Capgemini collega Michał, we gaan met zijn drieën uit eten in een restaurant met typisch Poolse gerechten. We krijgen Poolse Dumplings voorgeschoteld, ze smaken prima, het is alleen een beetje veel.

Na het eten brengen we nog een bezoek aan een homokroeg die Vincent onderweg gevonden had. Zo’n kroeg is redelijk bijzonder hier in Polen.

En ik ga Michał over zijn huis vliegen morgen!

Enkele foto’s van Krakau

Warschau dag 5 en 6: Ingress Cassandra event

De reden waarom we naar Warschau willen is dat we aan het Ingress Cassandra event mee willen doen. Ingress is een spel dat je buiten speelt. Allerlei bijzondere zaken zoals bruggen, gebouwen, standbeelden en andere interessante dingen kunnen een zogenaamde portal zijn. Je kunt een portal veroveren door eerst de tegenstander eraf te schieten, en vervolgens op een afstand van maximaal 40 meter van de portal resonators te plaatsen. Je moet er dus naar toe.

Er zijn twee partijen die tegen elkaar strijden, de Resistance (kleur blauw, bijnaam smurfen) tegen de Enlightened (kleur groen, bijnaam kikkers); Vincent en ik zijn Enlightened, groene kikkers dus. Dit jaar wordt de wedstrijd genaamd Cassandra uitgevochten, de strijd wordt over meerdere steden in verschillende werelddelen gevierd, dit weekende wordt in Azië gestreden in de steden Sapporo (Japan) en Malé (Maldiven); in Europa in Warschau en Marseille; in Amerika in San Diego en Boston. De eerstgenoemde steden zijn primary en tellen voor twee punten mee, de andere steden zijn sattelite en tellen voor 1 punt mee.

Zaterdag 28 juli

Wij strijden vandaag dus mee in Warschau. Azië is al geweest en traditioneel gewonnen door Enlightened. Europa is lastig, dat wordt meestal gewonnen door resistance. We gaan ons best doen.

Er zijn een paar duizend spelers in Warschau, ze zijn allemaal opgedeeld in teams van ongeveer 15 personen; elk team krijgt een stukje van Warschau. Wij zitten in een Nederlands team met als leider Roarex. Hij krijgt opdrachten van hogerhand via een walky-talky app, en wij voeren die uit. Zo zijn we de hele middag bezig, onderweg zien we regelmatig smurfen; Roarex meldt dat aan de hogere leiding waarna mogelijk de tactiek wordt bijgesteld.

Er zijn drie onderdelen vanmiddag. De eerste winnen we, de tweede verliezen we, en de derde lijkt spannend. Er komt nog geen uitslag, die wordt bewaard voor bij het feest vanavond. Na de strijd maken we een nog een groepsfoto van een stel smurfen die in de buurt staan, en zij van ons:

Ons groen kikker team

Een stelletje smurfen

’s avonds wordt de uitslag bekend gemaakt – we hebben verloren. Azië 3-0 voor Enlightened, Europa 3-0 voor resistance. De beslissing ligt in Amerika.

En die pakt goed uit, 3-0 in Amerika, dus eindstand dit weekend:

De komende weken worden meer Cassandra events uitgevochten, onder andere in Riga. We zijn daar weer bij!

Zondag 29 juli

Vandaag is het Mission Day. Er zijn allerlei wandelroutes door Warschau uitgezet, 24 om precies te zijn, en je moet er minimaal 6 voltooien voor een medaille. Wij hebben er 18 gedaan, half elf begonnen, half zes klaar, en bijna 23km door Warschau gelopen!

Hieronder nog een paar foto’s van de wandeling door Warschau.

Warschau dag 4 – we krijgen radar vectors

We hebben nog één stuk te gaan voor we in Warschau aankomen. Een mede vliegclublid had mij een klein veldje ten zuidoosten van Warschau aangeraden, ik heb gisteren het veld al gebeld en we zijn welkom.

De uitdagingen voor vandaag: tanken, onweersbuien vermijden, om Warschau heen zien te komen, en vanaf het vliegveld vervoer richting de stad zien te vinden.

Het is maar een vliegtocht van ongeveer anderhalf uur, tijd zat, dus we wandelen nog even Toruń in en beklimmen de toren van het oude Stadhuis. Dat geeft een mooi uitzicht over de stad, de mooie oude binnenstad maar ook de typische oostblok flats buiten het centrum.

De grote held van de stad: Copernicus

Rond het middaguur vertrekken we per taxi naar het vliegveld. De kist staat er nog, niet weggewaaid dus.

Aan de rand van het veld staat een tankwagen. Daar zit een automaat aan waar je je creditcard in kunt steken en voor een maximum bedrag kunt autoriseren. Je kunt dan tanken tot dat bedrag, als je minder tankt wordt minder afgeschreven. We maken een praatje met anderen die aan het tanken zijn om te leren hoe het moet.

Ik taxi de kist naar de tankauto, pas erin, en dan komen allerlei Poolse teksten op het scherm. Twee knoppen waar iets over factuur bij staat. O jee, wat is de juiste knop? Geen idee. Maar tanken dreigt te gaan lukken, de juiste prijs verschijnt op het display, we gaan de goede brandstof tanken (avgas 100LL). Ik had geautoriseerd voor 1000 Zloty, en krijg er voor 866 Zloty in, 86 liter, ongeveer 200 euro. Maar er komt geen bon uit! Shit. Hopen dat dat goed komt als we in Hilversum terug zijn.

Nog een laatste blik op het weer. Ik had een route gepland langs de zuidkant van Warschau, maar daar wordt gewaarschuwd voor onweer. Bovendien geeft de METAR (actuele weersituatie) Moderate aan, ofwel geen geweldig vliegweer (lijkt me achteraf een beetje te pessimistisch). We leggen de route om via de noordkant van Warschau.

Tijd om te gaan. De toren geeft geen antwoord, dus zelf naar de windzak kijken en bedenken welke kant op ik op wil stijgen. Tegen de wind in, dat wordt dus baan 10. Eerst de hele baan backtracken (over de hele lengte van de baan rijden omdat er geen taxibaan is) en dan de lucht in.

Ik roep Gdansk Info op, en die begint gelijk hele verhalen af te steken. Er is een militair gebied actief, daar mogen we niet in. Ik kan het gebied niet vinden op onze route, dus geen probleem. Ook vraagt hij of wij ons weer willen melden als we 30 nautical miles verwijderen zijn van Toruń. En er is wat verwarring over het veld waar we naar toe vliegen. Het is een privé veld zonder vier-letterige afkorting. Ik moet die man dus op mijn beste Poolse uitspraak duidelijk maken dat we naar Konstancin Jeziorna willen. Dat lukt gelukkig.

Na 30nm meld ik me weer. Hij zegt dat we aan het einde van zijn gebied zijn en dat we moeten overschakelen naar Olsztyn Info, frequentie 118.775. Dat gaat prima, Olsztyn wil weten welke route we van plan zijn, noord van Warschau dus, hij vindt het prima. Ik verwacht eigenlijk geen radiocontact meer tot we bij de eindbestemming zijn.

Maar dat was een misvatting.

In de buurt van Warschau komt ie op de radio. Er is een parachute gebied actief waar gesprongen wordt, en er is nog een ander gebied in de buurt waar ik niet in mag. Daar had ik de route wel omheen gepland, maar hij wil zeker weten dat het goed gaat en geeft mij radar vectors. Ofwel, hij vertelt mij precies welke kant ik op moet, richting 130° op 1500 voet voor 12nm. Dan moet ik me daar dus aan houden ook.

Na die 12 mijl vraagt hij of ik weer ‘own navigation’ wil doen. Afirm. Maar dan moet ik wel via de punten Zulu, November en Kilo. Eerst begreep ik niet wat hij wilde, own navigation en toch ook niet. En ik kon geen Z, N en K op mijn ipad vinden. Maar Vincent kon ze gelukkig wel vinden op de papieren kaart die hij altijd op schoot heeft, en altijd goed meekijkt. Na inzoomen op mijn ipad zag ik ze uiteindelijk ook verschijnen. Ondertussen was Olsztyn ongeduldig geworden want we vlogen nog steeds niet richting Zulu. Hij begon weer vectors te geven richting Zulu. Ik kon hem melden dat we Zulu gevonden hadden en dat we er nu naar toe sturen.

Het was nog een mooie route ook, we vlogen langs de rivier, en aan de andere kant van de rivier zagen we centrum Warschau liggen! Leuk!

Bij punt Kilo meld ik me weer want we zijn vlakbij Konstancin Jeziorna. We kunnen overschakelen naar 123.45, de frequentie van het veld. Uiteraard antwoordt er niemand, ik mag dus zelf een baan kiezen. Ik kies baan 12, ongeveer dezelfde richting als in Toruń.

En dan de volgende bijzonderheid: hoe kom ik bij de hangar. Het veld is een grasveld, en er loopt een spoor van de baan richting de hangars. Maar er zit een openbare weg tussen! Als ik vlakbij de weg ben rijdt er eerst nog een auto voor mijn neus langs, daarna gas en oversteken. Dan blijkt het hek richting de hangars halfopen te staan, dus ik stop midden op de weg. Dan gaat het hek bewegen, tot onze schrik sluit het hek! Gelukkig maar heel even, iemand had zeker een verkeerde knop ingedrukt, daarna gaat hij helemaal open en kan ik van de weg af…

Landen van linksboven naar rechtsonder, terugrijden, linksaf, en de weg oversteken bij de rode ovaal.

Hier oversteken

Parkeerplaats voor de komende drie nachten.

Paars is geplande route, blauw is gevlogen route. We waren dus veel dichter bij Warschau dan gepland.

Nou nog een hotel in Warschau, en vervoer er naar toe. Vincent regelt via booking.com een hotel, en via Uber een taxi. Binnen 10 minuten staat de Uber voor het veld, op de plek waar ik met de kist moest oversteken, en drie kwartier later staan we bij het hotel. De rit kostte wel bijna 15 euro.

Nu nog even de stad in om ons te registreren voor het Ingress event (het doel van deze reis), en nog wat eten in het oude gedeelte van Warschau.

Kleine impressie van het oude gedeelte van Warschau

Warschau dag 3 – we gaan Polen in!

Vandaag gaat het dan gebeuren – we gaan Polen binnen vliegen. Net als bij de eerste dag levert mij dat een gezonde portie stress op. Ik heb dan wel eens meelij met Vincent – met een stresskip op vakantie. Maar hij vindt het juist goed, een gezonde portie spanning voor toch zo’n niet alledaagse onderneming.

Gisteravond hadden we al flink gezocht naar velden, het blijkt lastig te zijn om vliegvelden te vinden waar je ook nog kunt tanken. We verlaten Strausberg dan wel met volle tanks – het is niet de bedoeling in Polen ergens op een willekeurig vliegveld te stranden.

En dan hebben we het weer nog, richting Warschau komen en regelmatig onweersbuien voor. Gaat dat roet in het eten gooien?

Het eerste veld op de planning is Bagicz, dat ligt in het noorden aan de kust. Daarna het binnenland in richting Warschau, na veel zoeken komt Torun uit de bus. Er kan getankt worden en het is in de goede richting. Bonus is dat het de geboortestad van Copernicus is.

Nou nog zeker weten dat we op de velden welkom zijn. ’s Ochtends bel ik met Bagicz, er wordt zowaar opgenomen en we zijn welkom. Dan Torun. Vreemde piepjes in de telefoon, er wordt niet opgenomen. Later nog maar eens proberen.

Ontbijten en op naar de U en S bahn voor de lange trip naar Strausberg; kwart voor negen zijn we onderweg. Vincent belt drie haltes voor het eindpunt naar het vliegveld voor de transfer en we worden aan het eind van de S bahn netjes opgewacht. We worden met de auto tot ongeveer in de hangar gebracht waar de kist op ons staat te wachten. Half elf vliegplan richting Bagicz invullen en opsturen, vertrek om 11:40 gepland.

Er gaat 149 liter in de tank, iets minder dan verwacht. Blijkbaar bij de eerste vlucht toch meer over dan gedacht? Of niet helemaal vol getankt? Maakt niet uit, we hebben ruim voldoende voor de vlucht naar Torun.

Dat wil zeggen als we daar welkom zijn. Het telefoonnummer blijft onbereikbaar. Ik ga maar wat googlen en kom allerlei telefoonnummers tegen, bijvoorbeeld een modelvliegclub, parachute club, microlight club en een hoofd vlieginstructeur. Ik bel meerdere nummers en krijg tenslotte de hoofdinstructeur aan de telefoon. Ja we zijn welkom en ja er is brandstof. Hoera!

Dan volgt het afrekenen. Dat valt reuze mee: 15 euro per nacht voor het vliegtuig, 11 euro voor de landing, 2x 3.40 voor treinkaartjes, 0 euro voor de transfer. En de benzine kost 1.79 per liter; in Hilversum is het 1.90 per liter en die prijs krijg ik van de club terug betaald. Ik win dus 149×11 cent!

Strausberg – Bagicz

Dan gaat het echt gebeuren – op naar Bagicz! Na het opstijgen is het een kwartier vliegen naar de Poolse grens, daarna nog een uur en een kwartier naar Bagicz. We hebben even contact met Bremen Info, maar die zet ons al snel over naar Gdansk Info. Dat gaat moeizaam, kennelijk zitten we wat te ver van de zender voor een goede ontvangst. Ik vertel nog wel wat mijn intenties zijn maar krijg daar niet direct antwoord op. Een kwartier later neemt Gdansk weer contact op en vraagt waar we zitten, daarna gaat het contact verder goed.

We zijn in Polen!

En we lachen.

Onderweg zijn veel militaire laagvlieggebieden (de rode langwerpige gebieden op de kaart), goed uitkijken dat je daar niet in terecht komt. Ik vraag voor de zekerheid aan Gdansk of ze active zijn – nee is het antwoord, een zorg minder.

Bagicz ligt pal aan de kust, we verheugen ons al op een bezoekje aan het strand. Zoals verwacht reageert niemand op mijn radio oproep – dus doen waar je zin in hebt en duidelijk vermelden wat je van plan bent zodat anderen dat kunnen horen en er op kunnen anticiperen.

Aan de grond rij ik de exit voorbij, de officiële taxiroute is niet meer, ik word geacht halverwege de baan door het gras te ploegen richting de provisorische havendienst. De dienstdoende man wijst ons een parkeerplek aan en we mogen 13 euro aftikken -Poolse Zloty hebben we nog niet.

We zeggen dat we naar het strand willen. Oh zegt ie, baan schuin oversteken en paadje volgen. Hij brengt ons wel even. En dan gebeurt het voor ons onvoorstelbare: hij rijdt met de auto gewoon de baan op en zet ons bij het paadje af. We lopen even later op het strand…

Het strand bij het vliegveld

Vluchtvoorbereiding

Paadje naar het vliegveld

Paadje naar het vliegveld

De baan

De havendienst

Bagicz – Torun

En dan is er de constante dreiging van onweersbuien richting Warschau. We willen naar Toruń maar gaat dat lukken? Er worden rond 4 uur buien verwacht, het is half twee als we op het strand zitten, en het is een kleine anderhalf uur vliegen naar Toruń. Zou moeten kunnen, dus maar snel de planning op het strand afmaken en terug wandelen. Zodoende hangen we rond twee uur weer in de lucht.

Onderweg zien we inderdaad wolken verschijnen. We hebben wel een uitwijkveld gekozen maat liever naar Toruń.

Hoe verder we komen hoe dreigender de luchten, we zien zelfs een bui hangen. Gelukkig gaan we er links voorbij en komen achter de bui naar rechts weer in zonneschijn terecht. Gelukkig!

Het is verder op het weer na bijna een saaie vlucht, geen rare dingen. Toruń beantwoordt de radio, helpt me bij het aanvliegen van het veld en krijgt me, ondanks zijn gebrekkige Engels, netjes geparkeerd. De kist staat buiten en met touwen binden we hem vast om te voorkomen dat hij bij een windvlaag alsnog de lucht in gaat.

De laatste is de SKC.

Er is een mooie toren aanwezig, maar het is onduidelijk bij wie je je moet melden. Ik vraag een willekeurige man die daar rond loopt en gelukkig een beetje Engels kan; hij loopt met mij een willekeurige deur binnen waar een vrouw wat administratief werk doet. Ze spreekt geen woord buitenlands maar de man is zo aardig te blijven en als tolk te dienen. Ik mag 30 euro aftikken (nog steeds geen Zloty), tanken kan morgen bij de tankwagen die verderop staat. Dat zien we morgen dan wel weer.

Beneden is een bar, dus bier!

Vincent boekt ondertussen een hotel in de stad. Hij kan maar één hotel vinden met een tweepersoonsbed – een van de duurdere van de stad, 69 euro per nacht.

We laten ons er per taxi naar het hotel brengen, gewoon pinnen want geen Zloty dus. Kan allemaal hier.

Duidelijk de stad van Copernicus

En dan zien we onze hotelkamer. Nou ja kamer… Suite! Kamer, slaapkamer en grote badkamer dus.

Toruń is echt een prachtig stadje, hieronder een lading foto’s. Het staat niet voor niets op de erfgoed lijst van Unesco.

We doen nog een poging een Ingress banner te halen maar dat valt niet mee. Bij sommige missies krijg je een vraag voorgeschoteld – in het Pools natuurlijk. En daar hoort een Pools antwoord bij. We vragen onderweg wat passanten, maar dat schiet niet echt op. Uiteindelijk maak ik screenshots van de vragen, voer de afbeelding aan Google translate op, en laat Google de tekst scannen en vertalen. Vervolgens het antwoord googlen, naar het Pools terug vertalen en het antwoord invullen. De meeste vragen lukken, voor één vraag roep ik de hulp van lokale spelers in. Na 6 van de 12 missies zijn we er helemaal klaar mee.

Warschau dag 2 – bezoek aan Berlijn

Dag 2 is een bijkom- en speeldag. Ofwel niet vroeg opstaan, rustig ergens in de stad ontbijten en dan aan de wandel voor Ingress en Pokemon. Uiteindelijk lopen we 18 kilometer, doen een banner bestaande uit 24 missies en eten een ijsje bij de Brandenburger Tor.

Vliegtechnisch kijken we ’s avonds op de kaart op zoek naar de volgende stop, met name een stop met brandstof – en dat valt niet mee. Daar lees je meer over in het verhaal over dag 3.

De 24 missies van de banner ‘Berlin Pride 2018’

Eeeeh??

De onvermijdelijke Brandenburger Tor

Warschau dag 1

Vincent en ik spelen vrij fanatiek twee spellen: Ingress en Pokemon Go. Ingress is de voorloper van Pokemon, en één van de leuke dingen van Ingress is dat er regelmatig evenementen over de hele wereld georganiseerd worden. Dit jaar is ook een event in Warschau gepland, en wel op 28 en 29 juli. Toen we daar achter kwamen besloten we om daar naar toe te gaan en wel zelf-vliegend.

Ik ben al enige tijd geen eigenaar meer van de PH-MBW maar kan de kist nog wel huren. Dus de kist gereserveerd voor de zomervakantie – maar helaas werd het vliegtuig voortijdig doorverkocht.

Gelukkig kan ik ook vliegtuigen van vliegclub Hilversum huren, en dat dus gelijk geregeld voor deze vakantie.

Enkele jaren geleden hadden we flink pech met het weer toen we naar Engeland wilden vliegen – het weer was in Nederland te slecht om te vertrekken, daar is in deze zomer geen sprake van. Het is wel spannend in Polen, daar zijn veel onweersbuien. Als alternatief houden we Marseille achter de hand, ook daar is in hetzelfde weekeinde een Ingress event.

Het ziet er in Polen goed genoeg uit; dinsdag 24 juli gaan we inderdaad onderweg. Het event is zaterdag en zondag, dus we hebben 4 dagen de tijd om er te komen.

Verschillende plannen over de heenreis zijn de revue gepasseerd, maar uiteindelijk hebben we besloten om dinsdag naar Berlijn te vliegen, daar twee nachten te blijven, en donderdag Polen in. Op de eerste dag zijn 3 vluchten gepland, eerst naar Ganderkesee Atlas Airfield, dan Airport Kiel en vervolgens naar Flugplatz Strausberg.

Hilversum – Ganderkesee

Rond half elf arriveren we op Hilversum. Zo snel mogelijk een vliegplan indienen want dat moet je een uur voor de start van de vlucht doen. Dan hebben we nog een uur om alle bagage in de kist te laden en de tanks in de vleugels vol te gooien. We gaan met de PH-SKC, een Cessna met long range tanks, ofwel je kunt ruim vijf uur vliegen zonder bij te hoeven tanken.

Ons vervoermiddel op een zeer bruin Hilversum.

Kwart voor twaalf hangen we in de lucht. Het is vreselijk turbulent, het is erg lastig om op hoogte te blijven. Ik had in Duitsland met Bremen Info afgesproken dat ik op 2800 voet zou blijven, maar dat was bijna niet te doen. Als je even niet oplette was je zo 300 voet hoger of lager. Vincent werd er zelfs een beetje ziek van.

Kwart over één staan we dan op Ganderkesee – kunnen we een beetje bijkomen. Het is er ruim boven de dertig graden, en dat merk je pas echt als je de motor, en dus de ventilator voor op het vliegtuig, uit zet. Zweten dus.

Ganderkesee – ons vliegtuig staat wat verderop.

We eten wat op het terras van het restaurant van het veld, dat doet Vincent gelukkig goed en heeft bij de volgende vluchten geen klachten meer – ter compensatie heb ik de volgende vlucht een beetje last van mijn maag.

Ganderkesee – Kiel

Volgende stop is Kiel, een kustplaats in de noordelijke punt van Duitsland in de buurt van Denemarken. Volgens een van de kommentaren van collega-piloten die daar een keer geweest zijn heb je daar een prachtige aanvliegroute over de zee. Klinkt leuk dus gewoon doen.

Kwart over twee vertrekken we en na weer een zeer termiek-rijke vlucht komen we om half vier aan in Kiel. De approach over zee was inderdaad erg leuk.

Links midden de gele streep – dat is de landingsbaan. We vliegen eerst over de zee, dan links af richting het veld.

Het is een zeer lange baan die bovendien bol is, eerst een stukje omhoog daarna naar beneden. Na een flink eind taxiën eindelijk linksaf de baan af. We mogen vlak voor de toren parkeren omdat we niet lang blijven. Even afrekenen, wat drinken bij het restaurant en weer weg. Althans dat was de bedoeling. Afrekenen lukt wel maar het restaurant is dicht. Nou ja, gelukkig hebben we water en koekjes bij ons.

De toren van Kiel.

Volgens Skydemon gaat het veld Strausberg om 18:00 dicht, het is ruim anderhalf uur vliegen dus we willen snel weer weg. Ik bel Strausberg voor de zekerheid even op om te melden dat we komen en verwachten net voor 6 uur binnen te zijn. Blijken ze tot 8 uur open te zijn, die 18:00 in Skydemon is kennelijk UTC, dat geef je aan met een Z aan het eind maar die waren ze blijkbaar vergeten. Het veld gaat dus 18:00Z dicht. Nou ja, deste beter, geen haast meer.

Kiel – Strausberg

Om kwart over vier taxiën we naar het begin van de baan. Er landen nog een paar vliegtuigen voor ons, en ik rij na de laatste de baan op. Maar omdat de baan bol is kan niet zien of de gelande vliegtuigen de baan verlaten hebben! Gelukkig heeft de toren dat door en meldt ‘takeoff at your own discretion’ – daarbij impliciet aangevend dat de baan vrij is.

Dit derde been van de dag is het gelukkig niet zo thermisch meer, de vlucht verloopt soepel en rustig, kwart over zes zijn we er. Behalve dan dat we de afgelopen vluchten meer brandstof verbruikt hebben dan verwacht. De meters staan erg laag, na het landen meet ik nog maar even hoeveel brandstof we over hebben – er was nog een klein uur over. Binnen de marges dus, maar het voelde toch niet fijn.

Ik beloof dat we gaan lachen op de volgende foto in het vliegtuig.

De kist kan hier twee nachten in de hangar staan, dat is fijn. En bij de ontvangsthal is men erg vriendelijk, we kunnen ter plekke een treinkaartje richting Berlijn krijgen, en we kunnen per shuttle bus naar het station gebracht worden. Vincent zoekt ondertussen via booking.com een hotel, en daarna laten we ons naar het station brengen. Wat een luxe allemaal – donderdag weet ik wat dat allemaal gaat kosten…

De SKC slaapt twee nachten in deze hangar.

Er is bier op het vliegveld!

In de buurt van het hotel een schnitzel naar binnen werken, wat halve liters bier wegwerken om het vochtverlies aan te vullen en daarna lekker slapen.

Japan 2017-17 laatste dag, dwalen door Tokyo

Het einde van de vakantie nadert, vandaag is de laatste dag in Tokyo. Wat te doen?

Het wordt een bezoek aan het Sumo museum, kijken bij het centraal station, een Ingress banner lopen en een bezoek aan een dure winkelstraat.

Sumo museum 

Dat plan wordt al snel de grond in geboord, het museum is vandaag zonder opgaaf van reden gesloten. 

Het centraal station 

Het centraal station is een relatief oud gebouw, het valt een beetje uit de toon vergeleken bij de rest van de gebouwen. 




Het sporenplan in en rond Tokyo. Bij elk station staat hoeveel yen het kost om er te komen. Je koopt dus niet een kaartje voor een bestemming maar een kaartje met een waarde. Met het kaartje kun je door poortjes lopen bij vertrek en bij aankomst, en als het bij aankomst klopt mag je door lopen. Klopt niet het dan slaat het poortje voor je dicht (ze staan in het algemeen open) en kun je bij een andere automaat je kaartje kloppend maken voor je rit.

Ingress banner lopen 

We gaan een banner lopen in een stukje van het park bij het paleis. Een banner lopen in Ingress termen betekent een veelvoud van zes missies, en een missie bestaat uit een aantal portals. Een portal is een locatie in de echte wereld, bijvoorbeeld een beeld, brug, gebouw of ander kenmerkend iets. We gaan dus een aantal kenmerkende punten in het noordelijke bos van het paleis bezoeken. We zijn ten westen van het terrein van het paleis, het noordelijke punt ligt maar liefst 2.5 kilometer verderop, dat geeft wel enig gevoel voor de grootte van het terrein. We nemen de metro en lopen daar vandaan de banner.




Resultaat van de Ninja banner in Ingress.

McDonald’s

Ik had nog de wens een BigMac te eten hier in Japan, en dit is het moment. De grote vraag is: smaakt de BigMac hier hetzelfde als in Nederland. Het antwoord is: JA. Een klein verschil is dat je hier geen frietsaus maar ketchup bij de frietjes krijgt. En ze hebben als McShake de smaak perzik. Nieuw is dat je nu ook groene thee bij McDonald’s kunt krijgen.


De dure winkelstraat 

Inderdaad veel erg duur uitziende winkels:


De 300¥ bar 

We zijn na deze shop ervaring toe aan een biertje. Dat valt (uiteraard) tegen in zo’n dure winkelstraat, dus we zoeken het een paar straten verderop. Daar komen we een 300¥ (300 yen, 2.40€) bar tegen. Alles in deze bar kost dus 2 euro 40, of je nou een biertje, cocktail, een mini-pizza of wat anders bestelt. We ontmoeten er een Amerikaan die hier in Tokyo woont. Leuk om wat typische Japanse gebruiken door te spreken. Het blijkt dat wij ondertussen veel al wel hebben meegemaakt; het meeste heb ik de afgelopen vakantie al eens beschreven.

Noodle Restaurant 

Het laatste avondmaal wordt een noodle soep met tempura, Niet de beste maaltijd van de vakantie maar wel lekker en in ieder geval Japans.


 En de laatste nacht in onze gevangenis. Uh, hotel.

Japan 2017-16 Museum, bootje varen,  reuzenrad en Skytree

Op het programma staat een bezoek aan het Nationaal Museum, en bootje varen naar een eiland bij de haven van Tokyo. Als onverwachte toegift kwam daar een reuzenrad bij die op dat eiland bleek te staan, en ’s avonds nog een bezoek aan de Skytree, een enorme hoge toren met een prachtig uitzicht over de stad.

Tussendoor hebben we sushi gegeten. 

Hieronder vooral een fotoverslag met hier en daar wat tekst erbij.

Nationaal museum 

In het nationaal museum hebben vooral gekeken naar de algemene geschiedenis van Japan, hierbij een fotoimpressie.








Voor dit zwaard stond men (en wij) in de rij. Geen idee waarom.



Dit vond ik nou een museumstuk.

Boottocht 

Hieronder een fotoimpressie van de boottocht.




Links op de bovenstaande foto staat de Skytree waar we ’s avonds naar toe gaan.


Erasmus brug?





Deze enorme brug,de Rainbow Bridge, verbindt het vasteland met het eiland waar we naar toe geweest zijn.

Links op de foto staat het reuzenrad.


Er was ook bier aan boord.

Reuzenrad 

Om bij het reuzenrad te komen nemen we een zelfstandig rijdende tram, er is dus geen bestuurder aan boord. Het brengt ons via de Rainbow Bridge naar het eiland en reuzenrad. We hadden voor vandaag een one-day metro pass gekocht, maar die was (uiteraard) niet geldig voor deze lijn.  Naja, pech.









Voorstelling in een nieuw winkelcentrum 

We gaan terug naar de plek waar de boot ons afgezet heeft en lopen daar wat rond. We komen in een nieuw winkelcentrum terecht waar schoolidols-voorstellingen zijn met zang en dans. Het allerleukste was het publiek dat de liedjes en bijbehorende dansjes kennelijk erg goed kende en meedeed. Dat was vermakelijker dan de voorstelling zelf.



Sushi eten 

We gaan een keer echt Japans sushi eten, dat stond nog op het programma. We reizen terug naar de plek waar de boot vertrok omdat het er daar wel gezellig uit zag. En daar vinden we inderdaad zoals gehoopt een Sushi Go-Around. Je zit aan de bar waarop een lopende band staat  met daarop schoteltjes met sushi. Als je wat lekkers ziet pak je het schoteltje van de band. De kleur van de schotel geeft aan hoe duur de sushi is; je bewaart je schoteltjes want dat bepaalt wat je straks moet betalen.



Er staat soja bij je op  tafel, in Nederland ben je gewend dat er ook wasabi bij staat dat je door de soja saus heen mengt. Bij ons stond er een doosje groene poeder, dat zal dan wel wasabi zijn. Vincent doet wat in zijn saus, zegt de vrouw naast mij ‘that is green tea’. Nee hè! Nou snap ik ook waarom er overal heetwater tappunten aan de bar zitten.



Skytree 

Na het eten lopen we nog een stukje rond en zien we de hoge toren staan. Zullen we er naar toe gaan? Even googlen of hij nog wel open is. Ja, nog anderhalf uur, gaat lukken. De toren heeft twee verdiepingen, een op 350 en een op 450 meter, we kopen een kaartje voor beide. Omdat we buitenlanders zijn mogen we in de fast  lane, en binnen de kortste keren staan we op 350  meter. We zijn ook naar 450 meter geweest maar dat had eigenlijk niet zoveel toegevoegde waarde.





En daar is het reuzenrad weer.

 

Japan 2017-15 Tempels in Kamakura en reis naar Tokyo

Het blijft een gedoe na een nacht slapen op de grond. Hoe kom ik overeind? Gelukkig hangt er geen camera die laat zien hoe de twee oude mannen dat doen. 

In en rond Kamakura vind je vele tempels. We hoeven ze beslist niet allemaal te zien, ik kies er een uit die op loopafstand is en het bezichtigen waard moet zijn.

Maar eerst ontbijt in een restaurantje in de buurt van het hotel. Helaas zijn we te snel ergens gaan zitten, we hadden beter eerst even op de kaart kunnen kijken want er staan alleen westerse dingen op en ik vind het juist zo leuk om Japans te ontbijten. Maar ik heb me hier wel kunnen verbazen over de koffie. Keuze uit drie mogelijkheden: blended koffie, American koffie en German koffie. Huh? Sinds wanneer staan Duitsers bekend om hun koffie? Amerikaans is over het algemeen slap, dus doe maar blended. Wat dat ook moge zijn.

Tempels in Kamakura 

We gaan naar de Kenchō-ji, een tempel net buiten Kamakura. Onderweg komen we eerst langs een andere tempel nog net in het dorpje, namelijk Tsurugaoka Hachiman-gú.


Plaatje uit Rough Guide; ons hotel ligt aan de linkerkant tegen het station aan.

Om half elf gaan we onderweg, en het is vreselijk druk in het stadje, geen idee waarom.


Ook bij de eerste tempel, de Tsurugaoka Hachiman-gú, is het druk. De gebruiken bij deze tempel zijn duidelijk anders dan andere tempels die we bezocht hebben, hier vind je bijvoorbeeld geen boeddhabeelden terug, hier gooit men geld in een grote bak (daar schijn je rijk van te worden als je dat doet), doet men een buiging, klap je één keer in je handen en dan nog een keer buigen.





Op naar het eigenlijke doel, de Kenchō-ji tempel. Onderweg zien we een file richting Kamakura staan, er is blijkbaar wat bijzonders te doen.

De Kenchō-ji tempel is een verademing in vergelijking met de vorige tempel. Het is een prachtig groot terrein, mooi onderhouden, en keurige tempels. Het is gebouwd rond 1250 en behoort tot de grootste vijf Zen tempels. Het is het oudste klooster waar Zen training wordt gegeven, een keer per week worden hier nog openbare lessen gegeven.

Kenchō-ji bestaat uit 7 grote gebouwen en maar liefst 49 sub-tempels.






Zen leslokaal 


Tuintje achter het lokaal.

Na dit bezoek lopen we door richting het volgende treinstation, trakteren we onszelf op koffie en gebak, en rijden we terug naar Kamakura.

Reis naar Tokyo

En dan is het tijd voor de laatste treinreis naar onze eindbestemming Tokyo. Geen hogesnelheidstrein meer, maar met overvolle lokale treinen – zelfs op zaterdag.

 

Na enkele overstappen zijn we bij ons treinstation in Tokyo en is het nog enkele minuten lopen naar het hotel.


Vandaag gaat ook onze Japan Rail Pass met pensioen, dat is geen toeval, dat is precies uitgekiend. Veertien dagen geleden is hij ingegaan voor onze eerste reis van Fukuoka naar Beppu.


De andere kant van het spoor 

De buurt waar ons hotel ligt is niet al te bijzonder. Op ongeveer een kilometer van het hotel aan de andere kant van het spoor bij station Ueno ligt een groot park waar een en ander te doen is. Het nationaal museum en een dierentuin liggen bijvoorbeeld aan dit park. Op een open terrein is een festival gaande ter ere van de vriendschap met Pakistan. Ook is er een meertje dat je nauwelijks kan herkennen als meer, het is vol gegroeid met planten. Leuk plekje voor een drankje.


In de buurt van ons hotel 


In de buurt van station Ueno.



Shinjuku

We hebben voor vanavond een sauna uitgezocht in de wijk Shinjuku, maar liefst 12 treinhaltes (!) verderop. Tokyo is echt immens groot. Die buurt ziet er heel anders uit.


Vincent ontdekt weer een prima restaurant, Vincent kiest een vleesgerecht, ik ga voor de vis.


Na de sauna met de metro terug naar het hotel.

Japan 2017-14 Naar het strand in Kamakura

Er is vandaag duidelijk geen kans om de top van de Fuji te zien, het is erg grijs buiten. Om 10 uur moeten we uitchecken en we gaan linea recta naar het treinstation voor de volgende bestemming: Kamakura, een bekende badplaats in Japan. Het wordt een lange treinreis met vele overstappen. Een teveel zelfs, in Hachioji moeten we overstappen, en als ik de naam zie staan op een bord zeg ik: we zijn er. Maar er stond nog wat voor de naam, Nishi-Hachioji, en dan blijkt dat we een halte te vroeg uitgestapt zijn. Gelukkig is er elk kwartier een trein, geen paniek dus.


Onze machinist.

De verblijfplaats 

We slapen weer in een ryokan, geen bed en geen ontbijt dus. Gelukkig is de kamer die we krijgen stukken groter dan die in Hiroshima, en hebben we hier een eigen toilet en douche. Maar wel op de grond slapen en morgen in een restaurant ontbijt scoren.


Het is niet de bedoeling dat we in de kast slapen (daar zijn we allang uit), de matrassen moeten ergens in de kamer neergelegd worden.

Schoenenrituelen 

In het begin is het wel grappig, ondertussen ben ik er wel klaar mee, de regelmatig terugkerende toestanden met schoenen. Het is in Japan zeer gebruikelijk om je schoenen uit te trekken voor je ergens naar binnen gaat. In een restaurant moet je soms al je schoenen bij de voordeur uit trekken en dan op sokken of ter beschikking gestelde sloffen verder. De schoenen worden ergens opgeborgen bij de ingang. Soms mag je op schoenen naar binnen maar moet je bij de tafel alsnog je schoenen uittrekken. Maar in de meeste restaurants mag je ze gewoon aan houden.

Bij de Onsen kom je er niet onderuit, schoenen bij de ingang achterlaten, vaak in een kluisje. 

En bij de ryokan is het echt drama. In Hiroshima wees het vrouwtje ons op onze schoenritueelfouten; zet een verkeerde stap met een verkeerde schoen en het is hommeles. Schoenen uit bij de voordeur, sloffen die klaar staan aan (uiteraard niet maat westerling), naar je kamer lopen en vervolgens sloffen uit voordat je je kamer in gaat. En als je naar de wc gaat: kamer uit, sloffen aan, bij wc sloffen uit, sloffen die in de wc staan aan, je ding doen op de wc, wc sloffen uit, eigen sloffen aan, terug naar de kamer, sloffen uit, kamer in. Probeer dat maar eens als je midden in de nacht even moet plassen.

In de ryokan hier in Kamakura werd het me te bont. Eerst naar de receptie. Bij de deur schoenen uit, twee stappen naar de receptie om in te checken. Toen bleek dat we buitenom naar onze kamer moesten. Twee stappen terug, schoenen aan,  oversteken, schoenen uit, sloffen aan, op die sloffen je koffer op een veel te smalle trap naar boven zeulen, en toen ik de koffer eindelijk in de kamer gekregen had, kreeg ik van het meisje dat meegelopen was op mijn lazer omdat ik op sloffen de kamer ingelopen was.  Ik heb me met moeite  ingehouden, anders waren er een berg Nederlandse scheldwoorden uit gekomen.


Naar het strand 

Het is ondertussen half vijf, we kunnen nog wel even naar het strand lopen, een wandeling van 20 minuten. Het weer is niet geweldig, grijze luchten en lichte miezer. Een paar uurtjes zon en strand zit er niet in. Het is best druk op straat, vooral met mensen die richting stadje lopen en niet richting strand. De winkelstraatjes zijn best gezellig, helemaal volgebouwd met winkeltjes en eet- en drinkgelegenheden.

Eenmaal bij de zee blijkt het strand niet erg groot te zijn. Langs en op het strand vind je wat strandtenten, en op het strand en in de zee zijn nog wel mensen te vinden. Het is 23 graden, niet echt warm voor Japanse begrippen. We drinken wat bij de Beach Bar op het strand.  ‘You cannot take your drinks on to the beach’, prima, we blijven bij de bar tot het op is, genietend van een band met een vals zingende zangeres bij een andere strandtent, en lopen daarna terug. 




Ik heb me trouwens erg verbaasd over bepaalde stukjes strand die afgezet zijn voor rokers. Al helemaal omdat in veel cafés en restaurants roken is toegestaan. Maar op het strand dan her en der rookplekken? Bijzonder.

Na achten gaan we op zoek naar een restaurant. Valt niet mee, winkels in de winkelstraat zijn of gaan dicht, en ook veel restaurants sluiten vroeg. We komen toch nog ergens terecht en eten wat tapas. Vandaag geen typisch Japanse keuken, voor het eerst deze vakantie krijg ik aardappelen; eerst al bij het ontbijt vanmorgen, nu in de vorm van gehalveerde krieltjes. De komende dagen hopelijk wel weer echt Japans.

Japan 2017-13 stukje Mount Fuji wandelen

De dag begint met wat verrassingen van het hotel. Gisteren bij het inchecken kregen we de vraag of we morgen linnenservice wilden. We keken elkaar aan – dat is toch standaard? Ja, doe maar. Als we de kamer vanmorgen uit komen staat er een pakket linnen, komen ze zo vast wel de handdoeken vervangen en bedden opmaken. Toch?

En dan het ontbijt. Het is zogenaamde zelfbediening, geen buffet, je moet je ontbijtkaartje afgeven (vrij standaard in Japan, je krijgt ontbijtbonnen op datum bij het inchecken), vervolgens mag je even later een dienblad met ontbijt bij het keukenloket afhalen. Je kunt verder alleen nog koffie of thee zelf inschenken. Qua ontbijt is er niks te kiezen.

Ach, we zijn niet zo moeilijk en we lusten het wel.



Niet echt typisch Japans worstenbroodje

En als we boven komen staat het linnenpakket nog steeds bij de deur.

Waar zijn we eigenlijk 

We zijn ten noorden van de berg Fuji beland, het is de hoogste top in Japan. We zijn in het plaatsje Kawaguchiko, ik vermoed het plaatsje het dichtstbij de Fuji met een treinstation. Daarnaast is het prachtig gelegen aan een paar grote meren en is er een groot pretpark in de buurt.

Op de kaart zie je dus dat we ten noorden van de Fuji zitten.

De kabelbaan 

Er is een kabelbaan aanwezig in dit plaatsje dat je naar een hoger gelegen punt brengt met uitzicht op de Mount Fuji. Dat lijkt ons wel wat, we kopen een enkele reis want naar beneden lopen kunnen we zelf wel.



Daar moet ie zijn, Mount Fuji, maar helaas ligt hij in een wolk.

Links op de foto is het pretpark te zien. We kwamen tegelijk met een Italiaanse familie boven, pa ma en twee  kinderen. Die kinderen raken compleet in extase bij het zien van het pretpark. ‘Oooh oooh oooh’ klonk het bij de kinderen. De Mount Fuji is niet meer interessant. En papa en mama wat schamper lachen – wat doen we met deze crisis?


Zo had de berg er uit kunnen zien


Panorama foto van het uitzicht 


Leuke zonnebril overigens 

De wandeling naar beneden leidt door de ‘blauwe tuin’  – het barst van de onderstaande bloemen die alleen in juli en begin augustus in bloei staan:



We zijn al redelijk vroeg in de middag beneden, wat nog te doen? We gaan naar de mount Fuji.

De Mount Fuji

De Fuji is 3.776 meter hoog. Ter vergelijking: de hoogste berg in de Alpen is de Mont Blanc en is 4808 meter hoog. De hoogste berg van de wereld is Mount Everest en die is 8848 meter. Ofwel de Fuji is niet super hoog.

We gaan met de bus naar Station 5, dat is het startpunt van de wandelroute naar de top van de Fuji. Hier ben je op 2305  meter, ruim een kilometer onder de top. Hier heb je een prachtig uitzicht op de top – als het niet bewolkt is. We zagen hem bijna. 

Vanaf hier is het ongeveer 7 kilometer lopen naar de top. Onderweg zijn nog 4 andere stopplaatsen waar je zelfs kunt slapen als je bijvoorbeeld zonsopgang op de berg mee wilt maken.
Maar je ziet vooral veel dagjesmensen, ze komen ’s ochtends met de trein aan, dan een uur met de bus naar station 5, daar vandaan in een uur of 5 naar de top, weer terug naar de bus en trein. Mocht ik ooit weer in de buurt van deze berg komen, en het is te doen qua weer, dan wil ik ook een keer naar de top.

We lopen de eerste kilometer van de 7; die is nog makkelijk te doen.


Station 5, hier begint de looproute.

Als we terug zijn bij station 5 drinken we nog wat, en we zien de berg volledig verdwijnen in de wolken. Het is goed zo, we gaan met de bus terug naar het stadje.

Onsen en eten

We lopen eerst snel even langs het hotel om mijn contactlenzen te halen; staat de zak met linnen nog steeds voor de deur. Nee we gaan niet zelf ons bed opmaken, maar de handdoeken zijn wel handig voor het heetwaterbad.

Ook Kawaguchiko kent een Onsen (heetwaterbad), het hoort bij een hotel maar tegen betaling van 1000 yen, acht euro, mag je erin.

Het is kennelijk iets wat bij de Japanse cultuur hoort dat bij de kinderen met de paplepel wordt ingegoten. Alle leeftijden, van zeg 3 tot 90, komen een klein uurtje naar het bad om lekker in het zeer warme water te weken en vervolgens uitgebreid te douchen. Wij houden er ook wel van en doen lekker mee.

Na het bad eten. Vincent ziet ergens een bordje hangen en het blijkt een restaurant te zijn. Zoals zo vaak zie je dat nauwelijks aan de buitenkant, inkijk houdt men hier niet van. We worden in een hokje geplaatst maar gelukkig mag die aan een kant open blijven. Toch nog wat contact met de buitenwereld.

Er staat sashimi op het menu, een soort sushi. Eindelijk! Doet u maar. En het smaakt weer heerlijk voor 12 euro per persoon. Eten is hier niet duur.


Alleen jammer dat halverwege de maaltijd een lading Japanse mannen van middelbare leeftijd naar binnen kwam en karaoke begonnen te zingen…

Japan 2017-12 Van Kyoto naar Mount Fuji

We hebben treinkaartjes voor vier uur vanmiddag, tot die tijd moeten we ons nog even vermaken.

Inari heiligdom 

We besluiten naar het heiligdom Fushimi-Inari Thaisha in het zuidoosten van Kyoto. Er staan vele tempels en heiligdommen tegen een heuvel aan gebouwd, allemaal verbonden met oranje toegangspoorten. De Inari cultuur staat in het teken van rijst en sake, Dit complex is gebouwd in 711.

Eerst met de metro naar het centraal station van Kyoto, dan met de trein naar de Inari.








Het was er vreselijk druk, de terugweg hebben we paadjes gezocht buiten de oranje poorten om. 

Daar waar het heiligdom over gaat in de stad is het ook ontzettend druk en erg commercieel op toeristen ingesteld. Net iets buiten het drukste gedeelte drinken we nog een kopje koffie en keren we terug naar het centraal station.

Bic Camera

 In het centrum gaan we nog even naar Bic Camera om een oplaadsnoertje te halen, een van ons staat op het punt van breken. Ik vergaap me aan zeven verdiepingen vol met apparatuur, alles wat je in de mediamarkt kan krijgen en dan nog veel meer. En zeer boeiende wc brillen, maar daarover een andere keer.

De reis 

Eerst weer met de metro naar het hotel om de koffers te halen, dan weer terug naar het station. We gaan naar de voet van de berg Fuji; dat kan helemaal met de trein maar dan moet je zeker 3x overstappen. Ons wordt aangeraden per trein naar Mishima te reizen per Shinkansen en daar de bus te pakken. Dat stuk met de bus moeten we nog wel betalen; maar met de trein moet je het laatste stuk ook betalen, dat valt niet onder de Railpass.

We hebben een korte overstaptijd naar de bus, vooral lastig omdat je geen idee hebt welke bus je moet hebben en waar je kaartjes moet kopen. Een chauffeur wijst ons naar de juiste bushalte en Vincent vindt net op tijd het loket voor de kaartjes.

De reis neemt twee uur hogesnelheidstrein reistijd in beslag, en nog anderhalf uur bus. We zouden de berg al moeten kunnen zien, maar we weten niet precies waar we moeten kijken. En tegen de tijd dat we het weten is het donker.

Na aankomst in het stadje Kawaguchiko is het nog 10 minuten lopen naar het hotel.

Teppanyaki

Zo lang ik hier in Japan ben heb ik nog geen sushi en teppanyaki restaurant gezien. Tot nu, een teppanyakki restaurant! Dat wil ik wel eens proberen. Ik verwacht plaats te nemen aan een bakplaat met een traditioneel geklede Japanner erachter, maar nee. Tafeltje en een houten krukje. Dat is het. Het voelt meer als een snackbar. Het eten wordt wel op een bakplaat klaar gemaakt en smaakt heerlijk.

 


Handig voor degenen die alleen maar stokjes gewend zijn.

Oplaadsnoertje 

Mocht je je afvragen waar het oplaadsnoertje voor nodig is:


Het dagelijkse oplaadritueel.