Cruise NY – UK 17: Greenock

Volgens het weerbericht wordt het een aardige dag in Greenock met alleen in de ochtend een buitje. T-shirt aan en de boot af, eerst naar de infobalie. Ons plan is om in Greenock en omgeving te blijven ondanks dat Glasgow op drie kwartier reisafstand is. Veel passagiers doen dat wel maar hebben dan maar een beperkt aantal uren in de stad want om half vijf vertrekt de boot alweer, het lijkt ons leuker om een andere keer naar Glasgow te gaan en wat langer te blijven.

Bij de infobalie krijgen we een folder mee met de Greenock Cut, een wandelroute net buiten het stadje aan de andere kant van de heuvel. We lopen naar buiten en dan regent het. Een blik op de weersverwachting laat zien dat het slechter wordt dan eerst gemeld, we maken rechtsomkeert en terug de boot op om vesten en paraplu’s te  halen. Dat betekent weer door de pasjescontrole, de zakken leeg en door de securityscan zoals op een vliegveld.

Nu gaan we echt onderweg, op naar de wandelroute vanaf de haven door het stadje de heuvel op. Onze boot ligt eigenlijk aan een containeroverslagplaats, andere plekken zijn vast niet groot genoeg. Met lege containers is een afzetting gemaakt om te voorkomen dat de passagiers zomaar overal naar toe lopen, achter die lege containers zijn takelwagens continue in de weer met het verplaatsen van containers.

Het stadje zelf is vrij triest, mede door het regenachtige weer. Nog voor het begin van de wandelroute duiken we een bakkerijtje in voor koffie met wat lekkers en als we buiten komen is het droog.

Na een flinke klim in het stadje komen we bij het begin van de Greenock Cut, plotseling staan we in een hele andere wereld. Prachtige heuvels, groene gebieden en grote meren, daar gaan we doorheen wandelen – een geweldige wandeltocht. Schapen, geiten en bokken lopen allemaal vrij rond, het is dat ze vrij schichtig zijn anders zou je ze zo kunnen aaien.

We lopen de route wat anders dan eigenlijk de bedoeling is – wat maakt het uit, het is prachtig, en zelfs een zonnetje erbij.

Terug in Greenock krijgen we nog een ijsje, daarna terug naar de boot waar ik op het achterdek aan het bier ga en Vincent nog het laatste stukje bekijkt van een lokaal zang- en dansgezelschap dat even aan boord was voordat we weer vertrekken.

Dat vertrek wordt een half uur verlaat doordat enkele passagiers een half uur te laat terug zijn. Mensen op de boot staan ze toe te juichen in de hoop dat ze opschieten, ik zou me dood schamen als 3000 mensen op mij zouden moeten wachten.

Als gebruikelijk is er weer een vertrekfeestje op het achterdek waardoor er geen Friends of Dorothy meeting is. Ook leuk: tijdens het vertrek staan op de kade pipers&drums te spelen – doedelzakken en drums dus, heerlijk Schots. Iemand in een enorm reuzenpak staat er bij te dansen, iedereen op de boot vindt het prachtig op deze manier uitgezwaaid te worden.

Het einde van de reis komt in zicht, dat merk je doordat bijvoorbeeld gisteren al een tussentijdse rekening verscheen, en vandaag in de krant de procedure voor het verlaten van het schip uitgelegd wordt. Woensdagavond worden we al geacht de koffers buiten de hut te zetten en donderdagochtend om 9:20 moeten we in het theater verschijnen. Vooral de koffer de avond tevoren al inleveren is niet handig en levert bij het eten veel stof voor gesprek op.

Na het eten kijken we naar een voorstelling van de Barricade Boys, vier zangers die in de musical Les Miserables gezongen hebben een nu onder andere op cruises optredens verzorgen. Dit zijn mannen die echt kunnen zingen! Ze hebben onder andere Bohemian Rapsody van Queen gezongen, zeer knap gedaan.

We spreken ze nog even in de Yacht Club waar ze als enigen wat aan het drinken zijn, de boot is verder alweer uitgestorven.

Cruise NY – UK 16: Zeedag 7 van 8

Het is een zeedag, vandaag ga ik wel hardlopen, maar niet meteen – we hebben eerst nog een ander programma. Harry Potter op het dek, ontbijten en dan al paspoortcontrole voor ons bezoek aan Greenock in Schotland. In Reykjavik is de Engelse douane aan boord gekomen en gisteren moesten niet-Europeanen al op komen draven voor controle. Ze moesten hun paspoort afgeven en hopen die na ons bezoek aan Dublin terug te krijgen.

Wij Europeanen worden vandaag in restaurant Brittannia op dek 3 verwacht voor de controle en dat doen we dus direct na het ontbijt. Het gaat supersnel: je moet je pasje van de boot scannen en je paspoort laten zien aan een douanier, die kijkt je even aan en klaar. Niks paspoort afgeven, lekker simpel en makkelijk.

Na de paspoortcontrole gaan we naar de Britannia op dek 2 voor een rondleiding door de keuken. We worden aan de koks voorgesteld en een voor een nemen ze een clubje mensen mee voor een korte rondleiding, voor we het weten staan we alweer in een ander restaurant en mogen we nog wat vragen stellen aan de kok.

Wat mij het meeste opviel is dat elk restaurant aan boord een eigen keuken heeft, een eigen kok, eigen menu, eigen bedienend personeel en een eigen spoelkeuken. Ze werken helemaal onafhankelijk van elkaar.

We drinken nog even een kopje koffie en daarna ga ik 2 uurtjes hardlopen, 32,5 rondjes om het schip op dek 3, en vervolgens aan de studie.

Vincent heeft vandaag chacha-les en daarna koorrepetitie. Er wordt gestemd wat ze tijdens ons optreden woensdag tijdens de laatste zeedag gaan dragen. Het wordt zwart wit en laat hij dat nou net niet bij zich hebben. Dat wordt dus kleren kopen bij een van onze volgende stopplaatsen. Helaas is de gratis sauna nog steeds kapot, dan maar weer een middagje betaalde Spa. Gelukkig is de hete stoomcabine weer gemaakt.

We hebben vandaag een rekening gekregen met de bestedingen tot nu toe. Het lijkt allemaal redelijk te kloppen, er staan alleen twee regels op die we niet verwachten: twee keer 172 dollar service kosten. Daar hadden we niks over gelezen en ook niet voor getekend.

Ik begin hierover bij de Friends of Dorothy en daar vertelde iemand dat dat een algemeen bedrag is voor fooien – dat wisten we dus niet een we hebben her en der al fooien gegeven. Die persoon vertelde ook dat je die bedragen van je rekening kunt laten halen, dat hebben we gedaan, we tippen wel zelf.

Het is de laatste gala avond, de stropdas gaat weer om, vlinderstrik om, en weer eten met onze vaste tafelgenoten in de Britannia.

Cruise NY – UK 15: Zeedag 6 van 8

Na het bezoek aan IJsland hebben we nu weer twee zeedagen voordat we in Greenock, Schotland, aankomen. Vandaag wordt voor de laatste keer de klok een uur vooruit gezet zodat we nu op Engelse tijd zitten, 1 uur achter op Nederland.

Ik had mezelf opgelegd dat ik elke zeedag zou gaan sporten, maar vandaag heb ik daar geen zin in. Lekker lang in bed blijven liggen en dan rustig ontbijten. Ook ‘zondig’ ik met internet, op het account van Vincent ben ik heel even online met maar één doel: even Harry Potter opstarten. Als je een hele maand lang elke dag een keer Harry Potter opstart krijg je aan het eind van de maand een flinke bonus, en die wil ik niet nog een keer missen (die van juli had ik al gemist).

Verder heb ik weer een flink stuk studie gedaan, en heb ik Vincent pagina’s zien omslaan bij het pianoconcert van James.

Vincent heeft wel hardgelopen, gerepeteerd met het koor, pagina’s dus omgeslagen en verder rustig boekje zitten lezen.

Om 5 uur is het weer tijd voor Friends of Dorothy, maar de rest van de avond wijkt af van de standaard avond.

Om 7 uur ‘s avonds is een optreden van twee pianisten die al quatre-mains spelend leuke muziek maken en grappen en grollen uithalen.

Daarna gaan we informeel eten in restaurant Lido, en om half elf is een speciaal optreden van het personeel aan boord. Mensen die normaal in de keuken staan of in de bediening bezig zijn staan nu op het toneel te zingen en te dansen en leuke acts uit te voeren, het mag dan wel niet altijd even zuiver zijn, het is leuk om te zien dat mensen hun andere talenten durven te laten zien.

De zaal is afgeladen; normaal wordt elke voorstelling 2x gegeven, eentje om 20:30 voor de mensen die vroeg in de Britannia gegeten hebben en eentje om 22:30 voor de late eters in Britannia zoals wij). Maar omdat er nu maar één voorstelling is gaat dat niet passen in de zaal. Er kunnen ongeveer 800 personen in het theater, en er zijn 2000 gasten aan boord. De zaal is dan ook afgeladen, en veel mensen staan ergens in het theater om het toch mee te kunnen maken.

Er zat ook nog een goed doel aan vast, na afloop mocht je wat geld doneren voor Help for Heroes (oorlogsveteranen).

Daarna zijn we nog even naar de Yacht Club gegaan; normaal is die zo goed als leeg, maar vanavond gezellig druk, we liggen pas om 2 uur in bed.

Cruise NY – UK 14: Reykjavik

Rond kerst in 2015 zijn Vincent en ik al een keer naar Reykjavik geweest – toen was het koud en was een groot deel van de wereld wit. Dat is nu wel anders, zonnetje, graad of 16, en geen sneeuw.

Queen Elizabeth 2 ligt weer aan de kade als ik ‘s ochtends het dek op loop, een andere cruiseboot is bezig achter ons schip aan te meren. Die boot zie ik langzaam zijdelings varen richting kade waarna de touwen uit gaan en de boot vastgelegd wordt. Fascinerend om te zien hoe zo’n enorme boot kan manoeuvreren.

De stad ligt op een kleine 4 kilometer lopen, 3 kwartier ongeveer, prima te doen. Bij de grote kerk Hallgrímskirkja aangekomen herkent Vincent ons vaste koffieplekje van een paar jaar geleden, daar gaan we dus weer koffie drinken met een skyr gebakje erbij. Alleen nu buiten op terras, dat kon toen niet, daar was het te koud voor.

In Reykjavik staat nog een opvallende kerk, we besluiten daar naar toe te wandelen, en lopen daarna weer terug naar de winkelstraat. De afvaart is wat vroeger dan andere keren (half vijf), het is drie kwartier lopen naar de boot, dus we moeten de tijd een beetje in de gaten houden.

In de winkelstraat eten we een ijsje (nou ja, ijsje, twee enorme ballen op een hoorntje), daarna mag ik een biertje één terrasje verderop, en dan loopt het al richting drie uur. Tijd om terug te wandelen om de boot niet te missen.

Het nadeel van bier en daarna drie kwartier lopen is dat je dat bier ook een keer kwijt moet. IJsland staat niet bekend om zijn grote hoeveelheid bomen, het wordt ophouden tot we aan boord zijn en dan gelijk de eerste de beste WC in.

De afvaart wordt weer groots gevierd, nu ook omdat voor het eerst in ruim een half jaar tijd de Queen Elizabeth 2 weer in Engelse wateren terecht gaat komen. Er wordt met Britse vlaggetjes gezwaaid en er worden Schotse, Walese, Ierse en Engelse liedjes gezongen.

We kijken nog even in de Commodore Club of er Friends of Dorothy zijn. Zowaar, er zitten twee dames waar we een tijdje mee hebben zitten praten. Vincent gaat op een gegeven moment weg richting sauna (die kapot blijkt te zijn), ik blijf met de twee dames en nog een andere man nog even zitten tot we eruit gegooid waren – we waren weer eens niet ‘properly dressed’. Tja.

Eten met onze vaste tafelgasten, er was zowaar spektakel bij het eten, buiten zagen we een vreemd object, de algemene consensus was dat het wel een ijsberg moest zijn. Spannend! Als we die maar missen! Allerlei grappen vlogen over de tafel. Bijvoorbeeld bij de vraag waarom de kapitein geen melding over deze berg maakt: de kans op hartfalen, gezien de leeftijd van de gasten aan boord, is wel erg groot als je zegt dat er een ijsberg in de buurt is; en dat er niet genoeg ruimte in het mortuarium is voor al deze gevallen…

In het theater is een zangvoorstelling. Het orkest is in grootte verdubbeld (uit de Queens Room erbij gehaald) en de zangers die bij het dansgezelschap horen zingen allerlei liedjes.

Het is niet allemaal even geweldig, de zangeres met haar been in het gips zingt het beste, maar Vincent vindt dat ze eigenlijk allemaal op zangles mogen.

Cruise NY – UK 13: Isafjordur

Als we wakker worden ligt de boot al voor voor het stadje Isafjordur. Eenmaal in restaurant Lido voor het ontbijt, blijkt ook 4G weer te werken en stromen de berichten op mijn telefoon binnen. Ik ben weer online! Een snelle blik leert dat niemand mij gemist heeft, de wereld nog draait, en dat ik ook niemand online gemist heb. Drie dagen offline is geen probleem.

Na het eten gaan we van boord. Dit keer niet via een loopbrug direct de kade op, maar worden we met sloepen van de Queen Elizabeth 2 (ik leer een nieuw Engels woord: ‘tender’, Engels voor sloep), naar wal gebracht. De haven is te klein voor ons cruiseschip.

Het gaat allemaal erg georganiseerd, in de Queens Room moet je een kaartje halen, als er een sloep voor je klaar ligt wordt je nummer opgeroepen en word je aan boord geleid. Bij het kaartje halen moet je trouwens wel aantonen dat je een stap van een halve meter kan maken, anders mag je niet mee. Menig passagier moet twee keer proberen voordat ze aan kunnen tonen de stap te kunnen maken. Vincent maakt er een showtje van door met twee benen tegelijk over de halve meter te springen, het personeel kan er niet om lachen.

Er gaan een kleine honderd personen in een sloep, inclusief rollators, scootmobiels en wandelstokken, best veel eigenlijk.

Isafjordur (Ísafjörður op zijn IJslands) is een lief klein plaatsje dat zijn inwonersaantal ongeveer ziet verdubbelen als ons cruiseschip binnen komt. Het is een vissersdorpje, daarnaast begint het toerisme zich te ontwikkelen. Er is een toeristenbureau waar we een kaartje halen van de omgeving, we besluiten naar het dorpje aan het einde van de baai te wandelen en daar een kopje koffie te drinken. De baai is omgeven door hoge fjord-muren, er is een wandelpad aangelegd langs deze heuvel met enkele flinke stijle op- en afdalingen. Een mooie route, en onderweg ga ik nog een stuk naar boven, ik gok tot ongeveer tweederde van de top. Vanaf de heuvel genieten we van het mooie uitzicht over het fjord dat er in het zonlicht prachtig bij ligt.

Het dorpje aan het eind van de baai is zo klein dat er niet eens een café is voor een kop koffie, wel is er een grote supermarkt met aangrenzend een klein winkeltje. In dat kleine winkeltje halen we wat water en wat koekjes – Pools water en Poolse koekjes, beetje vreemd.

Daarna lopen we de 3km terug naar Isafjordur.

Ingress, Pokemon en Harry Potter vragen vandaag bij deze vaarstop niet veel tijd, er zijn simpelweg weinig portals/pokestops/eethuisjes in deze omgeving.

Het is een heerlijke dag vandaag, rond de 16 graden en volop zon, en weinig wind. Eigenlijk te warm voor lange mouwen en lange broek. Later horen we dat dit wel erg uitzonderlijk mooi weer was voor deze omgeving, dat hebben we dan maar weer getroffen.

Terug in Isafurdor krijgen we dan eindelijk koffie met wat lekkers bij een van de weinige bakkerszaken; we vinden nog ergens een ijsje, en in de haven vinden we de bierproeverij (we hadden‘s ochtends al gezien dat er zoiets moest zijn). Daar proeven we zes verschillende bieren waarvan er 5 lokaal gebrouwen worden, het zijn vooral biertjes met een fruit-smaak.

Per sloep worden we terug gebracht naar de boot en rond 5 uur is ‘All Aboard’. Ik zie hoe de sloepen worden opgetakeld uit het water, en zodra de laatste uit het water is worden de ankers gelicht en gaan we de haven uit. Op dek 9 achter buiten wordt de uitvaart gevierd met cocktails en andere drankjes, we drinken wat met een Nederlandse familie die we aan het begin van de cruise ontmoet hebben, maar het wordt al snel te koud door de straffe zeewind.

Na het eten in de Britannia gaan we weer gewoontegetrouw naar het theater waar we twee acrobaten een prachtige voorstelling zien geven. Dat was zeker de moeite waard.

Kwart over elf is de voorstelling voorbij, we slenteren nog wat over de boot op zoek naar vertier, maar dat valt tegen. Het is overal rustig, in de Yacht Club is het zelfs zo erg dat de band en de bediendes ons met veel omhaal begroeten – we zijn de enigen! dus maar snel rechtsomkeer maken en maar terug naar onze hut.

Cruise NY – UK 12: Zeedag 5 van 8

Vincent begint de dag weer met een dansles, de jive is het vandaag. Daarna mag hij weer bladzijden omslaan bij een optreden van de pianist James, net als enkele dagen geleden. Sauna en Friends of Dorothy completeren zijn dag.

Ik begin met sporten in de gym en stort me daarna op de vliegtheorie die ik wil gaan doen voor de instructeursopleiding. De klok is weer een uur vooruit (we zitten nu op IJsland tijd, twee uur achter op Nederland) gezet en het is alweer rond 1 uur in de middag voordat ik begin. Eerst studeren in de Garden Lounge, maar daar gaat een muziekquiz beginnen. Dan even naar de Queens Room, dan naar Coffee Carintha maar daar begint ook een activiteit. Op naar de Commodore Club, daar kan ik even rustig studeren tot een viertal mensen naast me erg gezellig worden. Op naar de Lido, ook dat gaat maar kort goed, plotseling wordt muziek aangezet. Terug naar de Garden Lounge, hier zit ik een tijdje tot mensen naast me een spelletje beginnen te spelen. Uiteindelijk weer naar de Coffee Carintha waar ik tot na zessen blijf zitten. Ondanks het vele verhuizen heb ik toch een hoop kunnen doen, ik heb flink voortgang geboekt.

Hierdoor heb ik wel Friends of Dorothy gemist, komt morgen wel weer.

Het is weer gala avond, de stropdas en vlinderstrik komen weer tevoorschijn. Bij het eten blijken Merv en Julie weer afwezig, we vermoeden weer zeeziekte. Misschien is een cruise niet zo handig als je snel zeeziek bent.

In het theater zien we weer de dansers en zangers met een ‘Tribute to soul and swing’ en Glenn MacNamara, de Frank Sinatra zanger, het valt op dat het theater lang niet vol zit. Ook daarna in de diverse bars op het schip is het vreselijk rustig. In de Golden Lion Bar is een karaoke entertainer bezig met een publiek van welgeteld 7 personen – met ons er bij.

En dat op gala avond.

Cruise NY – UK 11: Zeedag 4 van 8

We beginnen de dag beide sportief, beide gaan we hardlopen op dek drie. Het is best wel fris, we varen tussen Canada en IJsland in de buurt van Groenland en het is buiten elf graden. Na het sporten duiken we beide de sauna in – na elkaar want ik ben langer met hardlopen bezig dan Vincent.

Het blijkt met de sauna wat anders te werken dan we dachten, gisteren heeft Vincent een dagpas geregeld voor 35 dollar voor sauna & spa, maar naar nu blijkt is de sauna gratis en moet je voor de spa betalen. De spa bestaat uit een stoomcabine,  verwarmde luie stoelen en een rust gedeelte – en je moet zwemkleding aan. De sauna zit in de heren kleedkamer en is gewoon gratis te gebruiken, wat mij betreft is dat goed genoeg.

De klok gaat om twaalf uur weer een uur vooruit, het verschil met Nederland is nu nog 3 uur.

Om twee uur ’s middags ga ik naar de film Bohemian Rapsody in het theater. Ik had de film al een keer gezien en vond hem zo leuk dat ik hem nog wel een keer wilde zien.

Vincent heeft weer koorrepetitie, op 7 augustus is het optreden.

En dan is het alweer tijd voor Friends of Dorothy, eten en de show in het theater.

Julie, een van onze tafelgenoten, bleek gisteravond zeeziek geworden te zijn en te laat haar pilletjes ingenomen te hebben, daarom waren zij gisteren ook niet in restaurant Britannia en hebben Francis en Brian samen aan de zespersoons tafel gezeten. Zielig.

De show in het theater vond ik erg leuk, een high-energy performer die op eigen wijze allerlei instrumenten, zelfs een looprekje, bespeelt en er een verhaaltje bij vertelt.

Cruise NY – UK 10: Zeedag 3 van 8

We krijgen nu drie zeedagen achter elkaar, dit is wat ik graag wilde, tijd voor mezelf. Dat valt natuurlijk weer tegen, de dag is om voor ik boe of ba kan zeggen. Sporten in de sportschool, studeren en verhaaltjes schrijven over deze vakantie en dan is het alweer tijd voor Friends of Dorothy.

Vincent vult de dag met een les basisstappen Quick Step, de koorrepetitie, het 2e klassieke concert (dit keer zonder omslaan) en lezen in de Spa.

Ook is het tijd voor de was, bij het inpakken van de koffers thuis hadden we er al rekening mee gehouden dat ergens halverwege de vakantie een en ander gewassen moest worden, vandaag dus dan maar. Er zijn wasmachines aan boord maar die zijn meestal bezet, bovendien is het vakantie toch? Dus maar ingeleverd bij onze vaste kamerverzorger Jonamar en de kosten voor lief nemen.

Tijdens de Dorothy bijeenkomst hoor ik iemand praten over een cruise rond de wereld, dat duurt ongeveer honderd dagen. Dat is wel een heel gaaf idee. Later vertel ik dit aan Vincent, hem lijkt het idee ook wel leuk om een trip rond de wereld te maken, al is 100 dagen wel lang.

Het is weer gala avond maar daar hebben we niet zoveel zin in. In restaurant Lido mag je altijd eten in de kleding die je maar wilt dus dat hebben we maar een keer gedaan. Het is niet a la carte zoals in Britannia maar een lopend buffet, en daar is in Lido niks mis mee – sterker het eten is beter dan we verwacht hadden.

We kregen ook nog even bezoek van een oudere vrouw uit Londen, geboren in Slowakije, die erg verlegen zat om een praatje. Prima.

Na het eten nog even naar het theater voor een dans- en muziekshow. Dat was wel een beetje illegaal want volgens mij was galakleding vereist, ook al stond dat niet expliciet aangeven. Nou ja, we zijn niet weggestuurd.

Ik ben weer een dag los van het internet geweest, kijken of ik het die volle drie dagen vol houd.

Cruise NY – UK 9: St. John’s

Vandaag gaan we weer van boord, we zijn bij St. John’s aangekomen, een plaatsje op New Foundland in Canada. Het plaatsje is een stuk kleiner dan Halifax, en heeft een veel leukere uitstraling. Huisjes zijn in fleurige kleuren geverfd. Er is behoorlijk wat hoogteverschil, flink klimmen dus hier en daar. Ook voor de mensen die meededen aan de charity run waarin we tijdens onze wandeling terecht kwamen. Vanwege de afzettingen moeten we omlopen om onze dagelijkse koffie en taart te bereiken. We doen zoals gebruikelijk een Ingress banner om de stad te verkennen en lopen vervolgens weer een stuk naar boven in de stad in de hoop een mooie foto van onze cruiseboot te maken. Dat lukt niet echt omdat ongeveer alles bebouwd is, wil lukt het om een ijsje te scoren en beneden bij de haven weer een biertje te drinken.

Anderen doen mee met georganiseerde tochten die je van tevoren kunt boeken.
Achteraf, terug op de boot, horen we dat er ook een leuke wandeling mogelijk was naar Signal Hill, een heuvel aan de rand van het stadje waarbij je een mooi uitzicht krijgt. De volgende keer dan maar als we hier weer zijn.

Het is voor het eerst dat de Queen Elizabeth 2 aanmeert in dit stadje; de ingang vanaf de zee is zeer smal en de kapitein vertelde dat ze wel wat gekke bewegingen moesten maken om daar doorheen te komen. Toen we weer vertrokken zag ik inderdaad dat de boot wat vreemde capriolen maakte om zich te positioneren voor de smalle doorgang, met de neus naar de doorgang, en dan de kont van de boot zodanig draaien dat we daarna rechtuit door de smalle doorgang weg konden varen. Gelukkig kunnen dit soort cruiseschepen allerlei gekke bewegingen in het water maken, inclusief zijdelings varen. Dat laatste doen ze regelmatig om aan te leggen of te vertrekken van een kade.

De rest van de dag is standaard: op bezoek bij de Friends of Dorothy in de Commodore Club, eten met ons standaardgezelschap in restaurant Britannia, en een bezoek aan het theater.
De voorstelling in het theater wordt dit keer verzorgd door de vaste band samen met een zanger Greg McNamara die liedjes van Frank Sinatra en gelijken ten gehore brengt. Hij kan echt uitstekend zingen, maar het is niet echt mijn genre. Na twee nummers heb ik er eigenlijk wel genoeg van; Vincent vindt het wel leuk.

Cruise NY – UK 8: Zeedag 2 van 8, gala-avond

Eergisteren heeft Vincent hardgelopen op de boot, vandaag is het mijn beurt. Op dek 3 mag je buitenom hardlopen, maar gezien de leeftijd van de meeste passagiers is dat vooral wandelen. Vincent waarschuwde mij er al voor en inderdaad is het vreselijk slalommen. Ik hou het zo’n anderhalf uur vol, ongeveer 23 rondjes om de boot.

Vincent heeft een belangrijke taak vandaag. Hij is gevraagd de blaadjes om te slaan bij het klassieke concert van pianist en sopraan. Dat moet indruk gemaakt hebben want hij wordt er daarna nog regelmatig op aangesproken.

Om twaalf uur gaat de klok een half uur vooruit, we lopen nu 4.5 uur achter op Nederland.

In de middag drinken we een kopje koffie aan een koffiebar, maar daarvoor was er nog een andere taak te volbrengen: een stropdas of vlinderstrik kopen. Vanavond is gala avond en daarbij is stropdas of vlinderstrik noodzakelijk. Een pak heb ik wel bij me maar ik had niet verwacht dat een stropdas verplicht zou zijn. Het wordt een rode vlinderstrik want stropdassen zijn niet te koop op de boot.

Om vijf uur zijn we weer bij Friends of Dorothy. Daarna snel verkleden omdat we een invitation hadden voor een officiële ontvangst van de kapitein in de Queens Room.

Daaropvolgend dus het galadiner met onze vaste tafelgenoten. Werkelijk iedereen is zeer netjes gekleed, ik vind het nogal overdreven, maar er zijn zat mensen die dit zo graag willen op een cruise.
Het diner wordt gevolgd door een voorstelling in het theater. Op zich een leuke voorstelling maar niet helemaal zuiver gezongen.
Het was opvallend dat zangers en zangeressen steeds min of meer naast het toneel stonden te zingen – later kwam ik erachter dat een van de zangeressen haar enkel gebroken had een met gips om haar been stond te zingen. Later bij een andere voorstelling kon ik inderdaad zien dat ze gips onder haar galajurk had.

Na enkele dagen op de boot begin je mensen te leren kennen. De meeste mensen aan boord zijn gepensioneerd en hebben er al meerdere cruises op zitten, sommigen zelfs tientallen. Er zijn slechts 15 kinderen aan boord van de tweeduizend gasten – ik hoop dat ze zich een beetje kunnen vermaken.
Vincent en ik worden vaak als de jonkies aangeduid, dat zegt wel iets over de leeftijd van de rest. Dat vermoeden kregen we overigens ook al toen we aan boord kwamen, we zagen vooral oude mensen en Vincent vroeg aan iemand aan de balie of wij de jongsten aan boord waren. Daarop kwam een wat apart antwoord: ‘well, at least you are walking on board’.

 

 

Cruise NY – UK 7: Halifax

We komen vandaag in Halifax aan, de eerste stop van onze reis. Halifax ligt in Canada en is hemelsbreed bijna duizend kilometer van New York – zoveel hebben we dus al gevaren met één zeedag en twee nachten.

We staan op tijd op een zijn aan dek op het moment dat onze boot aanmeert. Er ligt nog een groot cruise schip in de haven, de Queen Mary 2, het grotere zusje van onze boot, ook van rederij Cunard. Dat schijnt nogal bijzonder te zijn,de schepen liggen vrijwel nooit tegelijk in dezelfde haven.

Ontbijten en dan van boord, de stad verkennen. Eerst maken we een wandeling langs de haven, er zijn gezellig veel terrasjes aan het water en het lijkt me wel wat om na de wandeling door de stad hier een biertje te drinken.

Eerst de stad in dus, we mogen naar boven en komen terecht bij de citadel. Vanaf dit hoger gelegen gedeelte werd vroeger de stad verdedigd, er staan nog steeds veel kanonnen langs de muur en er wordt dagelijks nog mee geschoten.

De stad oogt erg Schots; veel Schotse klederdracht en doedelzakmuziek. Dat kan wel kloppen, ze noemen het hier ook wel Nova Scotia – Nieuw Schotland.

Vervolgens gaan we op onze eigen wijze de rest van de stad verkennen: Ingress op de telefoon aan en een banner lopen. We vinden een Pride banner – deze maand staat de hele maand in het teken van Gay Pride zoals in de hele stad te zien is door allerlei dingen met regenbogen in de etalages en op straat. En er is dus een banner met regenboogkleuren.

De banner eindigt in de buurt van het grote park midden in de stad, het  Public Gardens. Daar vinden we ijsjes en daar zijn we wel aan toe.

Na het ijsje terug naar de haven voor bier en het bijlezen van nieuws nu ik even internet heb  (het AT&T simkaartje dat we hebben werkt ook in Canada).

Het valt ons trouwens op dat de sfeer hier in Canada een stuk gemoedelijker is dan in Amerika, hetzelfde gevoel hadden we ook enkele jaren geleden toen we op vakantie waren hier in Canada.

Het stadje Halifax laat verder niet echt een blijvende indruk achter, behalve de citadel is de stad niet echt bijzonder.

Zoals gezegd is het erg bijzonder dat twee schepen van Cunard in de haven liggen en daarom maken ze ook iets bijzonders van het vertrek van beide schepen. De vertrektijd is hetzelfde en voordat we de haven uit varen maken de Queen Elizabeth 2 en de Queen Mary 2 samen een soort dansje in de haven door wat gekke bochten te maken, samen met nog een blusboot die al spuitend mee draait. Wel erg leuk om mee te maken.

Eten doen we weer met onze vaste tafelgasten in de Britannia, Brian en Francis uit Nieuw Zeeland en Merv en Julie uit Australie. We zitten altijd aan tafel 515, van tevoren door de rederij willekeurig toegewezen. Gezellige tafelgenoten.

De avond sluiten we af in het theater met een uitstekend optreden van zangeres Nicola Jane en de vaste band van het theater.

Cruise NY – UK 6: Zeedag 1 van 8

Bij ons arrangement hoort dat we we ook in het restaurant Britannia mogen ontbijten. Dat doen we niet, we gaan ontbijten in restaurant Lido – het buffet restaurant op dit schip. Er is veel keus en de openingstijden zijn ook lekker ruim – in tegenstelling tot de Britannia.

Na het ontbijt verdwijn ik in de sportschool. Gisteren hebben we bij onze verkenning van het schip de sportschool gezien en er zijn genoeg apparaten om mijn trainingsschema op uit te kunnen voeren.

Vincent gaat hardlopen op dek 3 dat voornamelijk gebruikt wordt door power walkers, voor zijn gevoel voortstrompelende ouden van dagen.

Om twaalf uur ‘s middags gaat de klok een uur vooruit – dat gaat deze vakantie nog wel vaker gebeuren want we varen van New York met 6 uur tijdsverschil met Nederland naar Engeland met 1 uur tijdsverschil. Tijdens onze overtocht moet de klok dus in totaal 5 uur vooruit.

‘S middags zoek ik in de Garden Club een tafeltje, het is tijd om te gaan studeren. Ik wil een opleiding tot vlieginstructeur doen en daar hoort een hoop theorie bij. Ik ben een zelfstudie begonnen en wil tijdens de zeedagen op de boot een flink aantal lessen doornemen.
Ook gebruik ik deze middagen om stukken van dit verslag te schrijven.

Vincent heeft zijn eerste repetitie van het koor, dat samengesteld wordt uit zanglustige passagiers.

We krijgen dagelijks een ‘krant’ aan boord met wat wetenswaardigheden over de trip, en met het programma van de dag. We wisten van onze vorige cruise dat er vaak bijeenkomsten zijn van LGBT’s – dat heet dan ‘Friends of Dorothy’. In de krant stond een LGBT meeting aangekondigd voor vandaag 5 uur. Dat klinkt toch minder leuk dan ‘Friends of Dorothy’- maar het leuke is in ieder geval dat er een samenkomst is rond borreltijd.
En druk werd het, zo’n 20 personen waren aanwezig. Gezellig!

Om half negen is het weer tijd om te eten in de Britannia; om half elf is er weer een voorstelling in het Royal Court theater op dekken 1, 2 en 3 (zo hoog is het theater) voor in het schip.
Dit keer is er een optreden van een komiek en het optreden van een zang- en dansgroep die een ode brengen aan Earth Wind & Fire. De komiek is leuk – voor zover ik de grappen snap want er zitten wel wat grappen tussen die eigenlijk alleen door Engelsen zelf begrepen worden. Maar de grappen die ik snap zijn wel leuk.
Ook de groep die Earth Wind & Fire zingen en dansen zijn leuk; om half twaalf worden we weer los gelaten en is het bedtijd.

Het is trouwens een speciale dag voor mij – ik ben de hele dag internet-loos geweest. Er is aan boord internet mogelijk, je betaalt dan per minuut dat je online bent. Ik ben begonnen met rekenen wat het allemaal gaat kosten en wat ik er dan voor terug krijg, toen begon ik te bedenken wat het zou betekenen als ik gewoon een keer zonder internet ben. Waarom niet proberen dan een dat viel eigenlijk best wel mee, misschien ga ik wel de hele cruise zonder internet aan boord.
Dat is trouwens minder moeilijk dan het lijkt – op de dag en dat we ergens aan land gaan heb ik wel internet.
Vincent koopt wel wat internet tijd, vooral omdat hij heel graag het einde van de tour de france wil volgen en graag dagelijks de Volkskrant wil downloaden en lezen.

 

 

Cruise NY – UK 5: De boot op

Vanmiddag gaat het dan gebeuren – we gaan de boot op!

Maar eerst nog een keer ontbijt bij Le Pain Quotidien, dan de koffers inpakken en uitchecken. Het is niet helemaal duidelijk hoe laat we er moeten zijn, in de papieren staat 2 uur ‘s middags genoemd, maar is dat de vertrektijd van de boot? Of worden we pas na twee uur toegelaten op de boot?

We gaan gewoon. Het is half twaalf, we bestellen een Uber en laten ons naar pier 92 brengen. Dat kost wel wat tijd, er staat een flinke file onderweg. Rond half een zijn we bij de boot, de koffers afgeven en dan de pier op. We zijn gewoon welkom, eerst moeten we douaneformulieren invullen voor Canada (daar zijn twee stops gepland), dan allerlei controles, meer papierwerk en dan krijgen we onze pasjes voor de boot. Deze pasjes kun je gebruiken om de deur van je kamer mee te openen, en je kunt er alles wat je koopt aan boord mee betalen. Denk aan eten en drinken, maar ook bestedingen in de winkeltjes aan boord.

We hebben kamer 5170, op dek 5. Onze kamer ligt mid-scheeps, ofwel we hebben geen raam of balkon in onze hut. Hier hebben we bewust voor gekozen, een kamer met een raam is aanzienlijk duurder en wij gaan ervan uit dat we niet op onze kamer leven maar op andere plekken op de boot.

Om vijf uur meldt de kapitein dat we iets later vertrekken omdat er nog wat mensen in de file staan op weg naar de boot. Dat zijn hoogst waarschijnlijk mensen die al eerder op de cruise opgestapt waren, en nu een dagje New York doen.

Om half zes komt dan de melding ‘All Aboard’ en gaan we vertrekken. We worden nog getrakteerd op een prachtig uitzicht over de stad, en gaan dan onder de brug Verrazzano-Narrows Bridge door het grote wijde water op. Onze boot, de Queen Elizabeth 2, kan maar net onder de brug door.

Na 6 uur ‘s avonds is nette kleding verplicht.  Op onze vorige cruise waren er ook wel wat kledingvoorschriften maar daar werd niet echt gehandhaafd. Hoe anders is dat hier – als we in korte mouwtjes aan een bar een drankje bestellen worden we weggestuurd…

Er zijn wel bars waar je zonder nette kleding terecht kan, maar het voelt niet echt geweldig als je bij een bar wordt weggestuurd.

Er zijn meerdere eetgelegenheden aan boord, wij hebben vaste plekken geboekt in het restaurant Britannia. In dit restaurant is overhemd, nette broek en colbert verplicht voor de mannen. Die hebben we gelukkig meegenomen, voor de speciale avonden waarop dat verwacht wordt – we hadden niet gedacht dat het elke dag verplicht zou zijn.

Nou ja, zo erg is dat nou ook weer niet, het eten smaakt er niet minder om.

 

Cruise NY – UK 4: One World Observatory

Hardlopen in Central Park in New York – dat had ik al een paar dagen in mijn hoofd. Zal ik het doen? En zo ja, wanneer dan?
Het wordt vanochtend, nog voor het ontbijt.
Het Central Park ligt een behoorlijk eind van ons hotel, dus in sportkleding de metro in en bij Central Park er weer uit. Daar ben ik het hele park hardlopend rond geweest, met een paar stops voor een foto en wat drinken. Her en der staan fonteintjes waar je wat kunt drinken – handig!
Na 12 kilometer hardlopen ben ik weer bij het beginpunt en pak ik metro terug naar het hotel.

Douchen en dan ontbijten, nu bij Le Pain Quotidien – dat hadden we al eerder gezien en leek een goede plek voor ontbijt. En dat was het ook, het beviel zelfs zo goed dat we besluiten hier morgen nog een keer naar toe te gaan.

Wat gaan we doen? In ieder geval de lucht in. Op het nieuwe One World Tradecenter gebouw? Of op de Empire State Building? Op die laatste ben ik al een keer geweest, dus wordt het omhoog naar de One World Observatory. Je kunt helemaal rond lopen en daarmee heel New York bekijken – mooi om te zien! We kunnen zelfs ons hotel gewaar worden.

We lopen even terug naar ons hotel – en dan komen we erachter dat het 9/11 monument niet uit één grote vierkante waterval bestaat, maar uit twee! Voor beide torens van de Twin Towers is er een monument.

Vincent wilde graag naar het United Nations gebouw. Hij probeert online kaartjes te regelen maar dan blijkt dat de eerste kaartjes pas per 1 augustus beschikbaar zijn – dan zitten wij al lang en breed op ons cruise schip. Dat wordt hem dus niet.
Tweede keus is een Ingress banner lopen. Ik vind er een die er wel leuk uit ziet, en bovendien heen en terug gaat over de Brooklyn Bridge. Dat lijkt ons wel wat.
Paraplu mee want er wordt weer regen verwacht vandaag.
Het is inderdaad een bijzondere brug, veel banen voor auto’s en vlak boven de auto’s langs een gedeelte voor voetgangers en fietsers. Her en der is dat pad erg smal en best wel gevaarlijk met fietsers die over het algemeen met een hoog tempo al bellend en schreeuwend voorbij komen.
Aan de Brooklyn kant moeten we een flink eind omlopen omdat een ander bruggetje, waar de route officieel overheen gaat, gesloten is. We zullen toch naar de andere kant moeten om de banner af te maken, dus flink omlopen. Gelukkig kunnen we onderweg een ijsje kopen.
En maar goed dat we de paraplu’s bij ons hebben, zo nu en dan regent het een beetje. Geen stortbuien gelukkig.

Eten doen we weer in SoHo – dit keer bij Lamano waar we heerlijke tapas eten

Cruise NY – UK 3: Bootje varen

De dag begint een beetje vreemd, we moeten voor Pokemon beide nog een level 3 raid doen om een speciale onderzoek opdracht uit te voeren, en als we wakker worden blijkt zo’n raid in de buurt te zijn.

Dus opstaan, en er naar toe en de raid uitvoeren.

Vincent was nog op zoek naar sportkleding, en onderweg hadden we een sportwinkel gezien. Dus op de terugweg naar het hotel sportkleding voor Vincent gekocht; blijkt die sportwinkel ook korte broeken te verkopen zoals ik die graag heb – dus heb ik ook nog een paar korte broeken gekocht.

En onze zonnebrand uit Nederland was niet goed meer, die was aan het schiften. Bij ons hotel zit een pharmacy, daar maar even wat zonnebrand gehaald.

Nu dat achter de rug is, terug naar het hotel om te douchen, en daarna ontbijt – dit keer bij Odeon.

Vincent had vlak voor het ontbijt een boottocht geregeld, na het (redelijk late) ontbijt zijn we naar de pier gelopen waar onze rondvaart begint. Er staat een lange, lange rij en de bedoelde vertrektijd van 1 uur halen we bij lange na niet. De boot kwam op zich op tijd aan, maar het duurde eerst al lang voordat iedereen van boord was, en vervolgens de nieuwe lichting aan boord zien te krijgen. Maar goed, we hadden geluk dat we als een van de eersten aan boord gingen en daarom op het bovendek konden vertoeven. Al snel werd de weg naar boven gesloten en moest de rest zich vermaken op lagere dekken.

De tocht ging langs Ellis Island (het eiland waar vroeger immigranten aan wal kwamen), het vrijheidsbeeld, Governors Island,en naar de Brooklyn Bridge, de brug die in 1875 gebouwd is en de eerste hangbrug in zijn soort was. Niemand geloofde dat de brug sterk genoeg zou zijn, om te bewijzen dat dat wel zo was is een delegatie met 21 olifanten de brug overgestoken – daarna begon men vertrouwen in de brug te krijgen.

Na terugkomst op de pier vanwaar we vertrokken waren besluiten we nog een wandeling te maken via de zuidkant van Manhattan en dan nog even Wall Street in. Dat gaat niet helemaal vanzelf, er was al voor de hele dag voorspeld dat er regen zou kunnen vallen – dat gebeurt natuurlijk tijdens de wandeling. Dus snel een overdekte bar zoeken om onder het genot van een biertje de bui af te wachten. Daarna de wandeling afgemaakt.

Na een cocktail in de bar van ons hotel eten we bij restaurant Edward’s dat ongeveer schuin tegenover ons hotel ligt. Lekker dichtbij dus.

 

Klik op een foto voor een grotere versie