Pieterpad: Hellendoorn – Holten – Laren – Vorden

Het laatste wandel-weekend voordat de vakanties beginnen, en dat betekent voorlopig ook even voor het laatste Pieterpad lopen. Dit weekeind gaat het van Hellendoorn via Holten en Laren naar Vorden. Het zijn geen lange etappes, de afstanden zijn dit keer 15 / 15 / 14km – en dat terwijl we ondertussen gewend zijn aan etappes van meer dan 20 kilometer.



Hellendoorn – Holten

Op vrijdag reizen we met trein naar Nijverdal en met de bus naar Hellendoorn; ja vandaag rijden er wel bussen, in tegenstelling tot de vorige keer toen we op zondag met de bus van Hellendoorn naar Nijverdal wilden.

En dan begint misschien wel het mooiste stuk van het Pieterpad tot nu toe: een wandeling over de Sallandse Heuvelrug. Het zijn prachtige paadjes, en op de hele route is nauwelijks of geen bebouwing te bekennen. En dat betekent ook dat we niet halverwege aan de koffie kunnen, pas een kilometer voor het einde in Holten is hotel/restaurant De Swarte Ruijter waar we wat kunnen nuttigen. Helaas geen ijs want de keuken is nog niet open. Het ijsje komt later bij De Biester in Holten.

Onze B&B ligt net voorbij Holten, maar wel aan de route van Holten – Laren, dat betekent dat we vandaag een stukje verder lopen dan Holten, en morgen het dus iets makkelijker hebben.
De B&B, http://hetechtebuitenleven.nl, is een (oud-)boerderij waarin drie appartementen gebouwd zijn. Het middelste appartement is voor ons, het bestaat uit een benedenverdieping met kamer, keuken en badkamer, en een bovenverdieping met 3 bedden, het is heerlijk ruim.

Na het inchecken lopen we terug naar Holten voor een drankje en een hapje bij restaurant Tastoe; voor nachtmutsje kopen we nog twee lokale kruidenbittertjes.

Vertrek uit Hellendoorn

Niet verdwalen

Kunst bij Holten

Kunst bij Holten

Holten

Door te velden naar onze B&B (niet het gebouw op deze foto)

Afzakkertjes

 

Holten – Laren

Er wordt vandaag regen op de route verwacht, maar dat komt pas wat later in de middag en dan moeten we allang in Laren zijn. Om half elf worden we geacht de B&B te verlaten, en dat doen we dan ook.
We lopen op de Beusebergerweg – een weg die we gisteren ook al steeds zagen tijdens onze wandeling van en naar Holten. En we kwamen er maar niet vanaf, het duurde kilometers voordat we een andere weg kregen. Om trauma’s van te krijgen.

Ook op deze route komen we vrijwel geen plaatsjes tegen, wel komen we langs kinderboerderij de Strubbert waar we koffie met appelgebak kunnen krijgen. Daarna lopen we lekker door naar Laren, eerst naar café Stegeman voor ijs, daarna naar de B&B.

En weer ligt de B&B voorbij het dorpje, en weer netjes aan de route. Dus na Laren nog een stukje doorlopen voordat we bij B&B De Veldbakker zijn. En weer is het een behoorlijk groot appartement, je zou er met gemak kunnen wonen. Woonkamer, keuken met alles erop en eraan, hal, douche, wc, wasmachinehok, slaapkamer en berghok. Meer dan genoeg voor twee personen voor één nacht met uiterst lichte wandelbepakking.

Na inchecken kopen we terug naar Laren en eten we bij  café Langenbaergh.

De oneindig lange Beusebergerweg

De A1 overstreken

Hier kun je even wat eten/drinken/rusten. Wij zijn er voorbij gelopen.

Onze boerderij

Onze ingang

Koeienvoetbal?

In de regen teruggelopen van Laren naar onze B&B

Laren – Vorden

Het laatste stuk van dit weekeinde was al niet zo lang, 14 kilometer, en we hebben er zelfs al een stuk van gelopen. Uiteindelijk zullen we het zelfs aan het eind nog inkorten, officieel loopt de route tot aan het kasteel in Vorden, maar omdat het vlak langs treinstation Vorden loopt besluiten we om daar al op te houden, en de route de volgende keer vanaf hier weer op te pakken.

Het gaat dan ook snel, tegen elven de deur uit, en om half drie staan we op station Vorden.

En dan te bedenken dat we er nog best veel eerder hadden kunnen zijn. Zoals wel vaker opgeschreven lopen we niet alleen het Pieterpad maar zijn we ook regelmatig onderweg met de spellen Ingress en Pokemon Go bezig. En vanaf deze keer hebben we er een nieuw spel bij: Harry Potter Wizards Unite. En dat kost best veel tijd, het nieuwe spel leren kennen en onderweg allerlei gevondelingen bevrijden van vertroebelaars om de gevondelingen terug te kunnen sturen. Daarnaast moeten we toverdranken maken, plantjes groeien en vooral veel toveren.

En we moeten ook nog met grote bogen om eikenbomen heen om de processierups te ontlopen. En genieten van de omgeving, deze route bevat grote landgoeden en bijbehorende grote huizen en kastelen.

Het Twentekanaal

Allerlei borden midden in het bos

Selfservice rustpunt waar we even koffie gedronken hebben. Een euro in een kluisje doneren voor een kop koffie.

Een kasteeltje onderweg

We zijn er!

 

Pieterpad: Sleen – Coevorden – Hardenberg – Ommen – Hellendoorn

Het is dit weekend het hemelvaart weekend, dat betekent dat we vier dagen achter elkaar vrij hebben, dus dat is een mooie gelegenheid om een flink stuk Pieterpad te doen. We zijn de vorige keer geëindigd in Sleen, daar pakken we op Hemelvaartsdag de draad weer op en lopen vervolgens naar de plaatsen Coevorden, Hardenberg, Ommen en Hellendoorn. In Hellendoorn dreigden we vast te komen zitten door gebrek aan openbaar vervoer – maar daarover later meer.

De eerste dagen zullen rond de 20 graden zijn, maar op de laatste dag wordt het boven de 30 graden. Erg licht inpakken dus, en zonnebrand mee!

De lengtes van de etappes: 19km / 21km / 19km / 21km. Daar zijn we enorm overheen gegaan, de officiële afstand was dus 80 kilometer, maar we hebben bijna het dubbele gelopen. Na dit weekeinde hebben we 10 van de 27 etappes gelopen.


Sleen – Coevorden

Met trein en bus gaan we richting Sleen, daar komen we tegen 1 uur in de middag aan. We komen onderweg langs Ommen en Coevorden, plaatsen waar we vandaag en morgen naar toe wandelen. Waarom niet uitstappen en daar blijven?
Tja.

Op treinstation Ommen hebben we al koffie met wat lekkers gehad, we kunnen dus gelijk aan de bak met de tocht van Sleen naar Coevorden. Onderweg in Dalerveen mogen we even rusten onder het genot een ijsje, en zonder veel gekke dingen komen we dan aan in Coevorden.

Maar daarmee is onze wandeltocht van vandaag nog niet ten einde, het toeval wil dat deze week een competitie gaande is van het spel Ingress. De competitie gaat over wie het meeste aantal missies in een week kan lopen; een missie in Ingress is het wandelen van een route die leidt via een aantal portals – dat zijn in werkelijkheid bezienswaardige dingen. In Coevorden is een serie van 18 van die missies uitgezet, dat levert dus 18 punten op voor de competitie. Dat is leuk, maar de ‘prijs’ was hoog, we hebben vele kilometers voor deze missies gelopen; de route leidde ons meerdere keren door en rond Coevorden, het ganzenvrouwtje hebben we wel een keer of vijf gezien. In totaal hebben we er vandaag 40km op zitten.

Eten doen we bij De Heeren van Coevorden (inclusief regenboogvlag), slapen doen we in Best Western Hotel Talens Coevorden.
Ik kan het niet helpen dat ik altijd aan Twin Peaks moet denken als ik Best Western hoor.

Daar gaan we weer!


Joodse begraafplaats – die is hier ooit begonnen maar zal volgens Joodse traditie nooit weggehaald worden.

Kunst!

We hebben onderweg lang naar dit gebouw gekeken. wat zou het zijn?

Dit dus.

 

Coevorden – Hardenberg

Tegen elven verlaten we het hotel en pakken de route weer op bij het station van Coevorden. Ik moet weer denken aan gisteren toen we hier met de trein ook even waren, het voelt stom om eerst met de trein van A naar B te gaan en vervolgens weer van B naar A te lopen.

Halverwege ligt het plaatsje Gramsbergen, een prima plaatsje om even wat te nuttigen bij de Mommeriete Brouwerij. Er lopen vier vrouwen langs onze tafel – ‘Hebben we jullie niet al eens eerder gezien?’ Ja hoor, bij ons vorig wandel-weekend hadden we elkaar ook al gezien en gesproken. Grappig.
We zijn trouwens ook heel dicht in de buurt van de Duitse grens geweest. Wist je dat Coevorden bijna in Duitsland ligt?

Nog 10 kilometer lopen, en we zijn in Hardenberg. Maar dan zijn we er nog niet, ons hotel ligt een stuk voorbij Hardenberg, gelukkig wel aan de route van het Pieterpad. We lopen dus nog een aantal kilometers verder en komen zo bij ons hotel (hotel Hardenberg) aan.
Het is een wat ander hotel dan anders, er is geen receptie en het ontbijt wordt morgen geserveerd in een gebouwtje naast het hotel. Honderd meter verderop is een pannenkoekenrestaurant, daar lopen we even naar toe om een biertje te drinken, en dan willen we weer terug lopen naar Hardenberg om daar te eten en nog wat Ingress missies te lopen.

Rond half vijf zitten we aan ons biertje, er is nog 1 ander tafeltje bezet, verder is het erg rustig.
Maar een half uur later komen de eerste families binnen, en nog een half uur later zit het terras gewoon helemaal vol met kinderen met hun ouders. Om zes uur wordt het tijd om richting Hardenberg te lopen en te beginnen met de 12 missies die we hier voor ogen hebben. Ook deze missies zijn behoorlijk lang, halverwege eten we even wat en dan de laatste missies afmaken. En dan nog een stuk lopen om weer bij ons hotel te komen.

Uiteindelijk hebben we vandaag 45km gelopen, en dat was te voelen; blij dat het voor vandaag voorbij is.

Hotel in Coevorden

Utrecht lijkt dichtbij

We lopen tussen de koeien door Hardenberg in

Wildwaterkanovaren in Hardenberg

Het pannenkoekenhuis dat in een uur van leeg naar vol ging.

Hardenberg – Ommen

De korte broek kan aan, de temperatuur gaat naar boven de 25 graden. Kunnen we vast wennen aan het weer van morgen – dan gaat de thermometer boven de 30 graden. Vol goede moed gaan we om half twaalf ‘al’ onderweg, we hebben gisteren immers al een kilometer of drie van de route gelopen. Er is weinig tot geen horeca onderweg, hoe en waar moeten we nou een kopje koffie drinken?
In Stegeren blijkt een selfservice-horeca ding te zijn, een gezellig tuintje met een tuinhuisje bij een woning waar je zelf koffie kan zetten of frisdrank uit een koelkast kan halen. Er is een prijslijst, en je mag geld in een soort van brievenbus doneren.
We nemen een kopje koffie en gevulde koek. Als je naar de WC wilt moet je even bij de bewoners aankloppen.

Stegeren ligt niet helemaal op de route, maar de kleine omweg was de moeite meer dan waard.
Later zien we nog zo’n rustpunt, het blijkt een soort formule te zijn waar je je bij aan kunt sluiten, kijk maar eens op https://www.rustpunt.nu

Ons hotel De Zon ligt precies op de route van het Pieterpad, en net ten zuiden van de Vecht. Steek je de vecht over dan koop je zo het gezellige stadje Ommen in. Ommen is een stuk gezelliger dan Coevorden of Hardenberg, er zijn tientallen terrasjes en er heerst een erg gezellig sfeertje.

Eerst een biertje buiten bij ons hotel, maar dan moeten we ook hier aan de bak met Ingress missies, 18 dit keer. Ook hier zitten flink lange stukken wandelen in, en op de meeste plekken komen we twee keer, beetje jammer. Halverwege de missies eten we wat op een van die gezellige terrasjes, bij Brasserie Tante Pos.
Gelukkig is het hotel vandaag vlakbij, we blijven steken op bijna 38km.

Sprookjescamping

Dit bord stond vlakbij de Sprookjescamping, genoeg vertier voor kinderen hier.
Overigens staat die Monkey Town bij ons hotel/pannenkoekenrestaurant in Hardenberg.

Het rustpunt bij Stegeren





Trein Ommen – Hardenberg – Coevorden


Terras bij ons hotel aan de Vecht

Ommen – Hellendoorn

Voor ons doen zijn we erg vroeg de deur uit, al om kwart voor tien stappen we het hotel uit. En met een goede reden: proberen voor het heetst van de dag in Hellendoorn aankomen. Vincent heeft het al over de Hel van Hellendoorn, het laatste stuk voor Hellendoorn moeten we in de brandende zon lopen bij een temperatuur van 33 graden, dat wordt wat!
En dat is niet het enige, onderweg moeten we ook nog bergen beklimmen, de route gaat over Archemerberg en de Lemelerberg. Gelukkig is er koffie op de Lemelerberg, en ligt het redelijk op de helft van de route.

Het is een prachtige wandeling, mooie gebieden, mooie uitzichten. En qua warmte valt het ons mee, het is prima te doen. Ik verbaas met over de bekendheid van de Archemerberg, we hadden er beide nog nooit van gehoord, maar het is qua uitzicht vele malen mooier dan de Lemelerberg – dat is meer een groot stuk bos met een koffietent erin.

Ook het stuk Lemelerberg – Hellendoorn is goed te doen, de Hel van Hellendoorn kunnen we niet ontdekken.

In Hellendoorn mogen we een biertje ter afsluiting van deze dag, nog geen 23 kilometer (tot nu toe dan).
Ik had al eens gekeken hoe laat bussen vertrekken uit Hellendoorn, elk uur overdag een bus, dus een beetje goed timen wanneer je naar de bushalte gaat. Tot ik vandaag weer kijk en dan door heb dat er elk uur een bus is van maandag t/m vrijdag… En vandaag is zondag…
En nu? Uber is hier niet beschikbaar. Taxi naar een station?
Dan blijkt dat station Nijverdal op 2.7 kilometer lopen ligt. Nou ja, we hebben vandaag pas 23 km gelopen, dus daar kan die 2.7km nog wel bij. En zo komen we dus toch nog thuis.

Maar de dag is nog niet om. Om 6 uur zijn we thuis, Vincent haalt wat eten bij de Thai, en daarna weer aan het werk! De weekcompetitie van Ingress loopt nog tot 11 uur vanavond, dus in Utrecht nog maar wat missies doen. Ik ga op de fiets en ben tot half elf bezig. Ook Vincent gaat nog de stad in om missies te doen, ik spoor hem zelfs nog aan om wat meer missies te doen dan hij gepland had om zodoende een goede klassering te krijgen. En het heeft allemaal geholpen, ik ben winnaar geworden van de weekcompetitie, Vincent werd derde met 1 missie meer dan de vierde plaats…


In dit theater vinden regelmatig uitvoeringen plaats



We zijn niet de enigen onderweg

Archemerberg

Archemerberg

Lemelerberg



Yes! Gehaald!

Op naar de trein

 

Pieterpad: Zuidlaren – Rolde – Schoonloo – Sleen

Ons tweede Pieterpad weekend is 26 t/m 28 april, en net als het eerste weekend is de weersverwachting niet echt geweldig. Temperatuur iets boven de 10 graden, en elke dag kans op regen.
Hoe bereid je je hierop voor? Wat voor kleren neem je mee, wel/geen jas, wel/geen regenpak, wel/geen paraplu.
We lopen drie dagen met een rugzak, dus je wilt zeker niet teveel meenemen. Ik hou het op t-shirt, trui, vest en paraplu; dat moet kunnen, vorige keer was een paraplu onbruikbaar vanwege de harde wind, dit weekeinde is er gelukkig niet veel wind.

De drie etappes: vrijdag Zuidlaren – Rolde (19 km), zaterdag Rolde – Schoonloo (23.5 km), zondag Schoonloo – Sleen (30 km).
Let wel: dat zijn de afstanden die wij gelopen hebben, en dat is vaak meer dan de officiële route omdat wij hier en daar omlopen.


Zuidlaren – Rolde

De dag begint met een treinreis van Utrecht naar Groningen, daar vandaan met de bus naar Zuidlaren en een kleine wandeling naar het startpunt van onze tocht naar Rolde.
Al snel zijn we Zuidlaren uit en komen in bossen en heide terecht, hier en daar met hunebedden. Er liggen weinig plaatsen onderweg, alleen Schipborg en Gasteren liggen op de route. Schipborg ligt erg dicht bij Zuidlaren terwijl Gasteren halverwege de route ligt, dat wordt dus onze koffie-met-wat-lekkers plek: Pannenkoekenboerderij Brinkzicht.

We slapen in Rolde in een Bed&Breakfast: B&B Bij De Molen. Inderdaad, naast de molen in Rolde. Eten doen we bij Brasserie De Drie Heeren.
Mijn oudste neef Maarten studeert in Groningen en speelt handbal in Rolde. Voor de grap deelde ik onze locatie in Rolde met hem – zegt ie dat hij daar vanavond ook is met een van zijn broers in verband met een feest. Dus afgesproken dat wij daar ook even langs komen, het feest bleek om vrijwilliger Paul te gaan – hij had een lintje op koningsdag gekregen.

De wit-rode bordjes markeren de Pieterpad route (meestal zonder de tekst Pieterpad zoals op de foto)






In de verte de toren van Rolde – ons doel.






Mijn kleine neefjes

Rolde – Schoonloo

Om 11 uur trekken we de deur in Rolde achter ons dicht. Het had ’s ochtends al geregend, en er dreigt meer te komen. Desondanks gaan we onderweg, daar zijn per slot de paraplu’s voor.
Er ligt maar één plaatsje op de route en dat is slechts enkele kilometers vanaf Rolde, daar zijn we toch maar naar toe gegaan voor de koffie-met. Het plaatsje heet Anderen en ook daar konden we zien dat het koningsdag was, er stond namelijk precies één man koopwaar aan de weg te slijten ondanks het regenachtige weer.
We krijgen koffie bij Hotel Restaurant de Herberg van Anderen.
Na Anderen moeten we in de bossen allerlei hindernissen nemen om over prikkeldraad te komen. Daar hebben ze leuke bouwwerkjes voor gemaakt, die gebruiken we dan ook voor de oversteek.

Iets over de helft van de route kun je nog naar een eet- en drink gelegenheid lopen, Buitencentrum Boomkroonpad, daar krijgen we een ijsje. Het is een kilometer van het Pieterpad af, maar dat is een ijsje wel waard. Er blijkt ook kindervertier te zijn, bijvoorbeeld een verhoogde wandelstellage door de kruinen van de bomen.
En er is vertier voor ons: ook tijdens het Pieterpad wandelen zijn we bezig met het spel Ingress, in dit park staat een aardig aantal portals en die moeten we natuurlijk even bezoeken.

Dan komen we aan in Schoonloo, een lief klein dorpje met een café en een herberg, beide met restaurant. Vincent heeft de herberg geregeld voor de overnachting, maar eerst gaan we een biertje drinken in Café Restaurant Hegeman. Daar zitten twee mannetjes aan de stamtafel wat te kletsen met een heerlijk lokaal accent. Ze krijgen eten: een flink opgebouwd broodje hamburger, sla en frites. Ik zit me af te vragen hoe die oude mannetjes zo’n hoog broodje hamburger naar binnen krijgen, ze lijken me niet de types om het hele ding op te pakken en er de tanden in te zetten. En met mes en vork lijkt het me ook een opgave.
De oplossing van de heren: laagje voor laagje opeten. Eerst het bovenste broodje, en dan zo naar beneden werken. Tja, zo kun je ook een broodje hamburger eten.

Wij slapen dus in Herberg de Loohoeve, daar zit ook een restaurant bij en dat blijkt een Michelinster te hebben. We kijken elkaar aan – zullen we dat doen, lekker luxe eten vanavond? De brief op het bed is dreigend, we zijn van harte welkom in het restaurant te eten, maar je moet wel van tevoren reserveren want het zit vaak vol. Dat hadden we dus niet gedaan.
Gelukkig was er nog plek, sterker nog de helft van de tafels bleek nog leeg te zijn. We gaan voor een viergangen menu met bijpassende wijnen, het is verrukkelijk. Gelukkig maar, want de rekening de volgende dag is er ook naar.
Na het eten lopen we ongeveer heel Schoonloo nog even door; een kwartier later zijn we weer terug, zo groot is het…

Regen…


Prikkeldraadoverstapjes



Wandelen door de kruinen van de bomen



Schoonloo – Sleen

De derde etappe van dit weekeinde heeft helemaal geen dorpjes op de route. Toch willen we onderweg wat nuttigen, dat kan in het plaatsje Schoonoord, maar dan moeten we wel een aantal kilometers omlopen.
De route naar Schoonloo loopt vooral door bossen, veel meer dan dat zien we dan ook niet. De weg naar Schoonoord loopt langs een kanaal met een leuk bruggetje erover, bij de ingang van het dorp staan twee reuzen stoelen. Dan komen we erachter dat bij dit dorp het openluchtmuseum Ellert en Brammert ligt, Ellert en Brammert zijn twee reuzen die volgens een legende zo’n vier eeuwen geleden hier gewoond moeten hebben. Dit museum geeft een indruk van hoe het leven in die tijd geweest moet zijn.
Eerst zijn we in Schoonoord naar Café Restaurant De Haven geweest voor wat eten en drinken, daarna zijn we naar het openluchtmuseum gelopen. We zijn even naar binnen geweest – niet zozeer omdat we graag wilden zien hoe het hier vier eeuwen geleden was, maar omdat er een aantal Ingress portals op dit terrein stonden. En die moesten we natuurlijk even bezoeken.

Dan de laatste stint naar Sleen. Het meest opmerkelijke onderweg was het monument dat is opgericht voor de bedenkster van het Pieterpad, mevrouw Toos Goorhuis – Tjalsma. Tot we in de buurt van Sleen zijn lopen we weer voornamelijk door bossen, bij tijd en wijle onder de paraplu.

In Sleen drinken we nog wat bij Restaurant Theater De Deel. Onderweg hadden we al wat andere Pieterpad wandelaars gezien, ze hadden ons allemaal ingehaald tijdens onze omweg in Schoonoord, en nu zaten ze al aan de drankjes bij dit restaurant. Leuk om elkaar weer te zien en de tocht van vandaag te bespreken. Men vond het nogal, uh, raar dat we uiteindelijk 6 kilometer om gelopen hebben voor een kopje koffie, zeker omdat dit een lange route van 24 kilometer is.

Na het drankje op naar de bus die ons naar Emmen brengt; dan met de boemel naar Zwolle en als laatste met de intercity terug naar Utrecht.
En dan zit het weekend er alweer op.

Het Pieterpad avontuur begint trouwens op een wedstrijd te lijken, zoals in deel 1 vermeld waren we op het idee gekomen voor het Pieterpad door een collega van me. Zij loopt met een vriendin van haar de tocht, zij zijn afgelopen vrijdag gearriveerd in Sleen, wij vandaag. De vraag is wie als eerste de volgende etappe gaan doen…

 



De stoelen van Ellert en Brammert



Het monument voor de bedenkster van het Pieterpad



Hey! Wie heeft mij van achteren op de foto gezet?

De kerk van Sleen in zicht!


 

Pieterpad: Pieterburen – Winsum – Groningen – Zuidlaren

Enige tijd geleden hoorde ik een collega vertellen dat ze het Pieterpad ging lopen. Dat klonk als een leuk idee en toen ik er ‘s avonds over begon met Vincent werd hij ook enthousiast en bestelde gelijk het Pieterpad boekje. We gaan dus het Pieterpad lopen – een afstand van zo’n 485 kilometer verdeeld over 29 etappes.

Ik pak de agenda erbij en plan alvast een aantal weekeinden, proberen drie etappes per weekeinde te doen.

Het weekeinde van 15-17 maart is voor de eerste drie etappes: vrijdag Pieterburen – Winsum (12 km), zaterdag Winsum – Groningen (19 km), zondag Groningen – Zuidlaren (21 km).

De weersverwachting is ronduit slecht – elke dag regen. Maar hoe dichterbij het weekend komt hoe minder slecht het wordt, en op vrijdag vertrekken we per trein eerst naar Winsum waar we onze rugtassen alvast naar het hotel brengen, vervolgens met de bus naar Pieterburen .


Pieterburen – Winsum

En dan schijnt de zon! Vincent heeft het boekje met de route in de aanslag, ik heb een webpagina gevonden waarop ik kan zien wat de route is en waar ik loop. Moet goed komen.

Zodra we Pieterburen uit zijn merken we hoe hard het waait. Heel erg hard, je moet goed opletten dat je niet ergens de sloot in waait. De paden zijn prima begaanbaar, deels door de weilanden, deels over autowegen. De weg leidt langs twee dorpjes, Eenrum en Mensingeweer, en dan komen we al snel in Winsum aan en zit de eerste etappe er op. Na tweeëneenhalf uur zijn we in Winsum.

We drinken een biertje bij Café J&A en eten bij de Gouden Karper. Daarna nog een kleine wandeling naar ons hotel De Jongens Uit De Buurt waar we in een bedstee overnachten.

 

Winsum – Groningen

Het regen pijpenstelen, voorlopig komen we niet weg. Na het ontbijt dan maar weer naar de Gouden Karper voor een kopje koffie, en dan weer terug naar De Jongens Uit De Buurt voor meer koffie. Dit stukje is bovendien het eerste stukje van deze etappe.

En dan wordt het om half twee plotseling droog, dus rugzak op en gaan!

Net als vrijdag waait het erg hard. We moeten weer door weilanden, alleen is niet alles bestraat en moeten we door modder en plassen heen baggeren.

Na een uur komen we in Garnwerd aan. In Garnwerd aan Zee krijgen we een kopje Groningse mosterdsoep. Lekker.

Nu nog een lang stuk via Oostum en Wierum naar de stad Groningen. Het was nog even spannend bij Wierum, volgens Vincent zijn boekje moesten we door Wierum, volgens mijn digitale kaart niet. Gelukkig kwamen twee lokale mensen ons helpen – de brug bij Wierum is buiten gebruik daarom is de route verlegd naar wat mijn kaart aan gaf. Achteraf konden we het ook op de website van het Pieterpad terug vinden dat hier een omleiding is. Volgende keer goed lezen dus.

Om 6 uur ‘s avonds komen we dan bij Groningen Hoofdstation aan – het eindpunt van deze dag, we zijn vier en een half uur onderweg geweest inclusief de soepstop.

Nog een stukje lopen naar het hotel – het valt niet mee, heb het wel gehad voor vandaag.

We hebben gegeten in restaurant ‘t Feithhuis en geslapen in hotel Best Western bij de jachthaven in Groningen.

Groningen – Zuidlaren

Er hangen buien in de lucht maar die moeten in de dag uitdoven. Kwart voor twaalf zijn we weer bij het hoofdstation waar de route officieel begint. Ongeveer halverwege de route ligt Haren, daar maken we een tussenstop bij Paviljoen Sassenheim voor koffie met gebak, daarna via Midlaren naar Zuidlaren. Weer moeten we heel wat modder en plassen water trotseren, om vijf uur komen we op het eindpunt aan. We zijn vijf uur en een kwartier onderweg geweest, inclusief de stop in Haren.

Bij het Eethuis voor Allen is het dan tijd voor een drankje, we moeten 3 kwartier wachten op de bus. Die brengt ons binnen een half uur terug naar station Groningen.

Van meerdere mensen hadden we gehoord dat de eerste dagen saai zouden zijn omdat je vooral in en langs weilanden loopt. Wij hebben dat helemaal niet als saai ervaren, het is gewoon leuk om eens door de landerijen te banjeren via allerlei paadjes en bruggetjes.

En we waren niet alleen, op gezette tijden ontmoet je andere Pieterpad lopers, ook mensen die het van zuid naar noord lopen.

Op naar de volgende etappes!

Warschau dag 10 – via Dahlemer Binz weer naar Hilversum

De vakantie zit er bijna op, de laatste vliegdag van deze vakantie breekt aan. We hebben nog één tussenstop op het oog en dat is het veld Dahlemer Binz. Ik heb dat uitgekozen omdat vanuit vliegclub Seppe regelmatig vliegkampen georganiseerd werden op dit veld. Volgens mij ben ik er wel eens geweest, maar in mijn logboek kan ik daar geen bewijs voor vinden; wie weet herken ik het als ik er ben. Even bellen, we zijn welkom.

Eerst met de taxi naar het vliegveld. Het duurt weer lang voor er een taxi verschijnt, gelukkig een ander dan die van gisteren. Deze chauffeur rijdt inderdaad een stuk kortere route door de stad, dat had de chauffeur van gisteren ook kunnen doen. En dan maakt de chauffeur van vandaag een fout – hij rijdt het vliegveld voorbij! Wij wijzen hem erop, en hij maakt omstandig zijn excuses. Op de teller stond 45 euro toen we de afslag voorbij reden, na aankomst maakte hij er 40 van als goedmaker voor zijn fout. Zo kan het dus ook!

De vlucht van Arnsberg naar Dahlemer Binz

Daarna is het het vliegtuig vullen met bagage, checks uitvoeren, instappen en weg; vandaag eens geen dreiging van regen of onweer. Onderweg hebben we contact met Langen Info op frequentie 129.875, een uur later krijgen we contract met Dahlemer Binz op frequentie 122.375. Als ik naar final draai, en we dus aan het laatste stukje voor de landing beginnen, zie ik dat er hoogspanningskabels voor de baan langs lopen! Daar moet je dus wel overheen (ook onbewust doe je dat), en daarna wat steiler dan normaal dalen om te kunnen landen. Er staat op de approach chart wel een hoogspanning getekend voor het begin van de baan, maar zoiets is toch bijna niet te geloven. Je zal maar wat te laag aan komen vliegen.

Op de foto zijn de hoogspanningskabels duidelijk te zien.

Parkeren, even naar de toren om te betalen, en daarna wandelen we naar het restaurant. Hier moeten we een uur wachten omdat we een vliegplan in moeten dienen, we gaan weer een grens over – het laatste stuk naar Hilversum komt eraan.

Overigens herken ik dit veld niet echt; ik denk dat ik er echt niet eerder geweest ben.

De toren van Dahlemer Binz. Helemaal achter op de foto is het restaurant.

De vlucht van Dahlemer Binz naar Hilversum

Dit is het dan, de laatste vlucht van de vakantie. Ook dit is een relatief eenvoudige vlucht, geen bijzonderheden. Wel leuk om weer contact te krijgen met Dutch Mil, eindelijk weer wat bekende kreten op de radio met een Nederlands accent. Na de landing in Hilversum is het over!
Tijd om de administratie af te ronden en in te leveren bij Operations van de vliegclub. Gelukkig wordt niet moeilijk gedaan over de missende benzinebon van Torun – de foto van de meters van de tankauto wordt geaccepteerd als bewijs. Eind goed al goed.

Ik merk wel dat ik er nu wel klaar mee ben, vier dagen achter elkaar vliegen is toch wel veel. Het is veel fijner om een dag te vliegen gevolgd door een dag rust te hebben. Maar weer goed op letten als we weer zo’n vliegvakantie gaan ondernemen.

Warschau dag 9 – Via Magdeburg naar Arnsberg

De piloten van het vliegtuig van gisteren wilden vanmorgen 7:40 alweer op het veld zijn, dat is ons veel te vroeg – we regelen zelf wel een taxi. Kwart over tien zijn we op het veld, een mooie tijd. Onze taxichauffeur wil wel wat vertellen en geeft ons allerlei informatie. Bijvoorbeeld over een mosterdfabriek die hier staat en ten tijde van de DDR de mensen hier een bestaan gaf. En dat het vliegveld door de luchtmacht is gebruikt – vandaar dus dat het zo’n brede en lange baan is. Komend weekeinde is er een grote luchtshow maar daar zijn we dus net te vroeg voor.

Het doel van vandaag is Siegerland, dat zou onze laatste slaapplaats moeten worden. Maar eerst naar Magdeburg City, dat veld hadden we gisteren ook al in beeld omdat ze daar Mogas hebben, de goedkope vorm van benzine waar dit vliegtuig op mag vliegen. Het is een soort auto super plus benzine dat goedgekeurd is voor ons vliegtuig, de PH-SKC, en een stuk goedkoper is dan de standaard Avgas 100LL. Mogas was in Polen nauwelijks te krijgen dus daar tankten we Avgas.

Ik heb Magdeburg City van tevoren gebeld, en we zijn welkom. Niet in de loop van de middag pas aankomen want dan doet de Mogas benzinepomp raar door de hitte, dat moet lukken.

Op de buienradar zagen we de hele tijd al een buienlijn hangen in de buurt van Magdeburg maar het lijkt erop dat het richting noordoosten weg trekt. Ik maak me er geen zorgen over, we gaan lekker vliegen! Rond half elf zijn we klaar voor vertrek; behalve dan dat we eerst die 2.2 km baan helemaal terug moeten rijden (backtrack heet dat in vliegtermen). Dat is nooit zo fijn want je gaat dus eigenlijk tegen de richting in, er zal maar iemand aan het landen zijn – dat is niet goed als je elkaar tegen komt. Om dat te voorkomen meld je altijd duidelijk op de radio wat je van plan bent, anderen doen dat ook zodat je van elkaar weet waar je bent en wat je aan het doen bent.

Bautzen – Magdeburg City

Dan gaan we eindelijk de lucht in. Het eerste deel van de reis verloopt prima, maar dan doemt een grijze muur voor ons op. De regen is toch nog niet weggetrokken! Vóór ons is het grijs, rechts ook, naar links kan ik enigszins door de regen heen kijken. Dus de route een stuk naar links verlegd om zo door de wat lichtere regen heen te vliegen. Wordt de kist ook weer een beetje schoon. Na de bui weer richting veld sturen dat lekker in het zonnetje ligt.

De landing is gewoon slecht. Bij het afvangen van het vliegtuig (vlak voordat je de grond raakt) valt het vliegtuig plotseling uit de lucht waardoor een flinke harde landing ontstaat. Ik schrik er zelf van, het vliegtuig stuitert nog een keer omhoog en daarna nogmaals neerzetten. Gelukkig kan een Cessna dit makkelijk aan, het was niet gevaarlijk, maar schrikken was het wel.

We rijden naar de benzinepomp en gooien beide vleugels helemaal vol, de laatste keer tanken deze vakantie. Daarna lunch bij restaurant Paparazzi.

Achter het vliegtuig staat restaurant Paparazzi.

Duidelijk te zien waar we naar links gestuurd hebben om de regen te vermijden

Magdeburg City – Siegerland Arnsberg Menden

De bedoeling vandaag is dus eindigen in Siegerland, maar volgens de buienradar gaat het daar al rond een uur of twee regenen, en dan zijn we er nog niet. Dus op zoek naar een ander veld waar het lang genoeg droog blijft; de keuze valt op Arnsberg Menden, mede omdat het in een kronkel van de rivier Ruhr ligt.

Om één uur hangen we weer, zonder verdere gekke dingen komen we aan bij Arnsberg Menden. Het veld zelf ligt op een heuvel, vóór het begin van de baan en na het einde van de baan is er afgrond, goed mikken dus bij de landing want iets te vroeg landen kan niet!

Afgrond vóór het begin van de baan! De vlekken op de foto zijn overleden insecten op de voorruit.

Na de landing vragen we of de kist in een hangar mag staan, helaas niet, dus dat wordt de kist weer vastbinden aan de grond.

De terminal en toren van Arnsberg Menden

Betalen vandaag graag want het is niet zeker dat morgenochtend iemand aanwezig is. We krijgen zelfs instructies over hoe het veld ‘illegaal’ te betreden. Gezien onze standaard vertrektijden voorzie ik geen problemen.

De kortste route was via de zuidkant van Paderborn geweest, maar omdat de kans op regen en lage bewolking (lees: de grond omhoog komt richting wolken) in de heuvels het grootst is, toch maar de noordkant gekozen.

De taxi

Er wordt een taxi voor ons gebeld. Het duurt even maar dan verschijnt er inderdaad een. Vincent had een hotel gevonden en de taxi brengt ons er naar toe. Dag wil zeggen, ik zie op een gegeven moment dat hij afwijkt van wat Google Maps de beste route vindt. Dat kan natuurlijk, maar dan vraagt hij ons of we het leuk vinden om even langs het centrum te rijden. Bij mij gaan allerlei alarmbellen af, maar Vincent knikt al instemmend. We moeten sowieso omrijden zegt de chauffeur want er zijn wegwerkzaamheden bij het hotel. Ik vertrouw het voor geen meter en ik zie hem gewoon een stuk omrijden. Uiteindelijk zijn we meer dan 50 euro voor de rit kwijt, ik voel ons vreselijk genaaid.

De stad Arnsberg

Arnsberg is net zo’n slaapstadje als Bautzen, maar dan wat minder gezellig. Het leuke is dat in het midden van het stadje een smalle heuvelrug ligt, die wandelen we helemaal naar boven waar de resten van een oude burcht staan. Leuk om te zien, leuk uitzicht boven.

Terug beneden eten we wat en lopen een stukje langs de Ruhr, Daarna verhaal schrijven en naar bed.

Hieronder nog wat foto’s van Arnsberg.

Warschau dag 8 – Polen verruilen voor Duitsland

We zijn van plan vandaag Polen weer te verlaten. En ook nu laten we ons verleiden door een Facebook commentaar – van Michiel dit keer. Hij raadde ons aan om in Bautzen te gaan kijken, het ligt op de route, dus waarom niet.

Maar eerst twee andere vluchten, eerst de beloofde vlucht met Michał, dan een tussenstop op Lotnisko Szymanów; pas daarna naar Bautzen. Er wordt weer regen en onweer in de loop van de middag verwacht in zuid Polen, dus op tijd vertrekken – de wekker gaat voor het eerst deze vakantie en wel om 7 uur.

De zon schijnt al, dus Michał een bericht gestuurd dat hij om 9 uur op het veld Pobiednik verwacht wordt.

Maar tijdens de rit naar het veld blijkt er veel laaghangende bewolking te zijn, bij het veld is het weer open. Het wordt spannend of we het huis van Michał kunnen bereiken, dan moet ik weer door die wolkenband heen.

Half tien rijden we naar het begin van de baan. Het regent nu zelfs licht, maar omdat het zicht prima is stijgen we toch op. Richting zijn huis zijn er inderdaad nog laaghangende wolken, naar ik kan er makkelijk omheen laveren. We draaien een rondje om zijn huis en tien uur staan we weer aan de grond. Michał vindt het gehobbel op het veld maar niks.

Michał en zijn huis in een stadje vlakbij Krakau

We taxiën gelijk naar de benzinepomp en tanken hem helemaal vol. Binnen betalen, maar een fatsoenlijke bon met liters erop – ho maar. Ik krijg wat papier mee, hopelijk voldoende bewijs voor de vliegclub in Hilversum.

De vlucht van Krakau naar Szymanów

We hebben het veld Miroslawice op het oog als tussenlanding voordat we Duitsland weer in gaan. Voor zekerheid bel ik even of we welkom zijn; ik bel meerdere nummers maar krijg geen gehoor. Een van de nummers is eigenlijk niet van het veld, maar van de meteo service, ik krijg een aardige man aan de telefoon die me eigenlijk niet kan helpen, hij gaat over de meteo, verder niet, maar hij weet zeker dat het veld Lotnisko Szymanów open is omdat er parachute gesprongen wordt. We kijken op de kaart – het maakt niet veel uit of we nou ten zuiden of ten noorden van Wrocław langs gaan, dus we verleggen onze route via Szymanów. Ook hier wordt niet opgenomen als ik ze bel, maar we gaan toch.

Het gaat allemaal behoorlijk vlot, om half elf zijn we alweer onderweg. Bij het opstijgen is het rijden – los van de grond – rijden – los van de grond – rijden en eindelijk vliegen. Het veld is voor verbetering vatbaar zullen we maar zeggen.
Ook deze vlucht verloopt voorspoedig, geen last van bewolking of zo. Na de landing vraagt de toren of we een parkeerplek willen voor de nacht. Nee, we gaan straks weer verder. Willen we benzine dan. Nee, we gaan straks weer verder.
In het adminstratiegebouwtje wordt ons nog een keer gevraagd: nachtje blijven, of tanken. Nee, we gaan straks weer weg. Ok, we krijgen een kop oploskoffie aangeboden, men vindt het maar vreemd – er komt kennelijk nooit iemand binnen voor een eenvoudige tussenstop.

Onderweg zien we meerdere van dit soort grote complexen

Duidelijk een parachutistenveld


Leuke verzameling vliegtuigen

De vlucht van Szymanów naar Bautzen

Omdat we straks over de grens gaan moeten we een vliegplan indienen en verplicht een uur wachten. In de hitte lopen we een beetje rond, en vinden een plekje waar fris en ijs verkocht wordt. We hebben nog wat Pools geld en kopen dus nog een ijsje en wat drinken.
En dan is het tijd om te vertrekken. Instappen en wegwezen, op naar Bautzen. Het wordt warmer en warmer, ook in de kist. Op zich is de hitte dragelijk als de motor eenmaal draait; op de grond voor de start en na het uitzetten van de motor is het heet, als de motor draait hebben we een prima luchtstroom van de ventilator voorop het vliegtuig.
Ik had Bautzen van tevoren gebeld; er werd opgenomen en we zijn van harte welkom. We worden alleen gewaarschuwd dat er werkzaamheden aan de baan zijn en dat we daar bij de landing rekening mee moeten houden. Prima.

Het vliegplan blijkt aangekomen te zijn, Poznan Information weet ervan en activeert voor mij het vliegplan. Bij de grens krijgen we geen radiocontact meer met Poznan, kennelijk zitten we te laag, of zitten we te ver van de zender. Hoe dan ook, geen probleem, we vliegen gewoon Duitsland in. Vanaf de grens is het nog maar 11 minuten naar Bautzen; als we het veld oproepen wordt ons gevraagd een short field landing te maken om dat verderop op de baan werkzaamheden bezig zijn. Ik doe mijn best, en zet de kist op het begin van de baan neer. Vervolgens worden we gevraagd via exit Alfa de baan te verlaten – dat blijkt aan de andere kant van de baan te zijn, of wel twee kilometer verderop! Dat is dus een flink eind taxiën, en inderdaad, op 3/4 van de baan zijn werkzaamheden bezig. Op zich een wonder dat de baan in gebruik is, volgens mij mag zoiets in Nederland niet.

Op de parkeerplek is kennelijk ook een ander toestel net aangekomen, er staat al een taxi bij; de toren vraagt ons of we ook een taxi naar de stad nodig hebben en zo ja, dan kunnen we wellicht met de taxi van de anderen iets regelen.
Dat klinkt als een plan, snel de kist uitladen, op zijn plek zetten, Vincent snel via booking.com een hotel zoeken, en met de taxi van de anderen mee op basis van kosten delen. Zo zijn we voor 12 euro in de binnenstad van Bautzen.

Links bij het begin van de baan zet ik de kist aan de grond. De werkzaamheden zijn tussen exits B en A helemaal aan de rechterkant, daar kan ik makkelijk langs. Parkeren bij de ‘parking aera’ waar de taxi dus ook staat.

Het stadje Bautzen

Bautzen is een oud-DDR stadje bekend om zijn mosterdfabriek. Dat zie je terug aan de winkels, namen van hotels en restaurants, en aan menu’s. Het is een prachtig rustig oud stadje, totaal niet op de radar van toerisme. Er zijn enkele rustige terrassen, je hoort nergens muziek spelen, geen muzikanten of artiesten op straat en vrijwel geen verkeer. Wat een zalige rust, nu heb je pas door hoe enorm, toeristisch Krakau gisteren was.

Een foto impressie.

Warschau dag 7 – vliegend naar Krakau

Het Ingress feest is voorbij, we gaan weer vliegen. Tijdens onze heenreis was één van de Facebook berichten van een Pools oud-collega van me dat we naar Krakau moesten komen omdat Warschau ‘overrated’ is. Het paste ook in het originele plan (heen via het noorden, terug via het zuiden van Polen) en zelfs het weer lijkt het toe te staan.

Kwart over elf zet een Uber taxi ons af bij de hangar op het vliegveld Konstancin Jeziorna. We betalen 40 euro voor drie overdekte overnachtingen en maken ons klaar voor vertrek; 12 uur hangen we in de lucht.

Eerst de weg weer oversteken

We gaan niet naar het grote veld bij krakau maar naar Lotnisko Pobiednik, zo’n 30 kilometer rijden met de auto vanaf Krakau. Er was vandaag een prachtige dag beloofd, ook in Krakau, maar nu worden toch weer onweersbuien verwacht in de middag. Als het goed is zijn we voor de buien binnen.

De vlucht verloopt zonder noemenswaardige zaken en anderhalf uur later staan we weer aan de grond. Het is wel een hobbelig grasveld; dan rijd je, dan even vliegen en weer rijden. En laveren om de molshopen. Er is geen hangar beschikbaar, dus we draaien metalen schroeven in de grond en binden de kist vast. Hij is duidelijk het kleinere broertje van andere geparkeerde vliegtuigen.

De kleinste van het stel

Schroef in de grond en de kist vastbinden

Het veld Pobiednik

De gevlogen route

Bezoek aan Krakau

Een Uber brengt ons naar de stad. Nog geen 20 euro voor bijna een uur rijden (mede veroorzaakt door wegwerkzaamheden) – geen geld voor onze begrippen.

Krakau is een leuk stadje met een groot oud centrum. Aan een kant staat een kasteel op een wat hoger gelegen gedeelte. Ons hotel ligt vlakbij het kasteel, en we beklimmen dan ook als eerste het kasteel. En dan begint het toch echt te regenen, dus snel ergens naar binnen voor een verplicht biertje. Als het weer droog is dwalen we een tijdje door de binnenstad, we ontmoeten zelfs in een park een andere Ingress speler, iemand van de Canarische eilanden.

Ik had gisteren contact gehad met Capgemini collega Michał, we gaan met zijn drieën uit eten in een restaurant met typisch Poolse gerechten. We krijgen Poolse Dumplings voorgeschoteld, ze smaken prima, het is alleen een beetje veel.

Na het eten brengen we nog een bezoek aan een homokroeg die Vincent onderweg gevonden had. Zo’n kroeg is redelijk bijzonder hier in Polen.

En ik ga Michał over zijn huis vliegen morgen!

Enkele foto’s van Krakau

Warschau dag 5 en 6: Ingress Cassandra event

De reden waarom we naar Warschau willen is dat we aan het Ingress Cassandra event mee willen doen. Ingress is een spel dat je buiten speelt. Allerlei bijzondere zaken zoals bruggen, gebouwen, standbeelden en andere interessante dingen kunnen een zogenaamde portal zijn. Je kunt een portal veroveren door eerst de tegenstander eraf te schieten, en vervolgens op een afstand van maximaal 40 meter van de portal resonators te plaatsen. Je moet er dus naar toe.

Er zijn twee partijen die tegen elkaar strijden, de Resistance (kleur blauw, bijnaam smurfen) tegen de Enlightened (kleur groen, bijnaam kikkers); Vincent en ik zijn Enlightened, groene kikkers dus. Dit jaar wordt de wedstrijd genaamd Cassandra uitgevochten, de strijd wordt over meerdere steden in verschillende werelddelen gevierd, dit weekende wordt in Azië gestreden in de steden Sapporo (Japan) en Malé (Maldiven); in Europa in Warschau en Marseille; in Amerika in San Diego en Boston. De eerstgenoemde steden zijn primary en tellen voor twee punten mee, de andere steden zijn sattelite en tellen voor 1 punt mee.

Zaterdag 28 juli

Wij strijden vandaag dus mee in Warschau. Azië is al geweest en traditioneel gewonnen door Enlightened. Europa is lastig, dat wordt meestal gewonnen door resistance. We gaan ons best doen.

Er zijn een paar duizend spelers in Warschau, ze zijn allemaal opgedeeld in teams van ongeveer 15 personen; elk team krijgt een stukje van Warschau. Wij zitten in een Nederlands team met als leider Roarex. Hij krijgt opdrachten van hogerhand via een walky-talky app, en wij voeren die uit. Zo zijn we de hele middag bezig, onderweg zien we regelmatig smurfen; Roarex meldt dat aan de hogere leiding waarna mogelijk de tactiek wordt bijgesteld.

Er zijn drie onderdelen vanmiddag. De eerste winnen we, de tweede verliezen we, en de derde lijkt spannend. Er komt nog geen uitslag, die wordt bewaard voor bij het feest vanavond. Na de strijd maken we een nog een groepsfoto van een stel smurfen die in de buurt staan, en zij van ons:

Ons groen kikker team

Een stelletje smurfen

’s avonds wordt de uitslag bekend gemaakt – we hebben verloren. Azië 3-0 voor Enlightened, Europa 3-0 voor resistance. De beslissing ligt in Amerika.

En die pakt goed uit, 3-0 in Amerika, dus eindstand dit weekend:

De komende weken worden meer Cassandra events uitgevochten, onder andere in Riga. We zijn daar weer bij!

Zondag 29 juli

Vandaag is het Mission Day. Er zijn allerlei wandelroutes door Warschau uitgezet, 24 om precies te zijn, en je moet er minimaal 6 voltooien voor een medaille. Wij hebben er 18 gedaan, half elf begonnen, half zes klaar, en bijna 23km door Warschau gelopen!

Hieronder nog een paar foto’s van de wandeling door Warschau.

Warschau dag 4 – we krijgen radar vectors

We hebben nog één stuk te gaan voor we in Warschau aankomen. Een mede vliegclublid had mij een klein veldje ten zuidoosten van Warschau aangeraden, ik heb gisteren het veld al gebeld en we zijn welkom.

De uitdagingen voor vandaag: tanken, onweersbuien vermijden, om Warschau heen zien te komen, en vanaf het vliegveld vervoer richting de stad zien te vinden.

Het is maar een vliegtocht van ongeveer anderhalf uur, tijd zat, dus we wandelen nog even Toruń in en beklimmen de toren van het oude Stadhuis. Dat geeft een mooi uitzicht over de stad, de mooie oude binnenstad maar ook de typische oostblok flats buiten het centrum.

De grote held van de stad: Copernicus

Rond het middaguur vertrekken we per taxi naar het vliegveld. De kist staat er nog, niet weggewaaid dus.

Aan de rand van het veld staat een tankwagen. Daar zit een automaat aan waar je je creditcard in kunt steken en voor een maximum bedrag kunt autoriseren. Je kunt dan tanken tot dat bedrag, als je minder tankt wordt minder afgeschreven. We maken een praatje met anderen die aan het tanken zijn om te leren hoe het moet.

Ik taxi de kist naar de tankauto, pas erin, en dan komen allerlei Poolse teksten op het scherm. Twee knoppen waar iets over factuur bij staat. O jee, wat is de juiste knop? Geen idee. Maar tanken dreigt te gaan lukken, de juiste prijs verschijnt op het display, we gaan de goede brandstof tanken (avgas 100LL). Ik had geautoriseerd voor 1000 Zloty, en krijg er voor 866 Zloty in, 86 liter, ongeveer 200 euro. Maar er komt geen bon uit! Shit. Hopen dat dat goed komt als we in Hilversum terug zijn.

Nog een laatste blik op het weer. Ik had een route gepland langs de zuidkant van Warschau, maar daar wordt gewaarschuwd voor onweer. Bovendien geeft de METAR (actuele weersituatie) Moderate aan, ofwel geen geweldig vliegweer (lijkt me achteraf een beetje te pessimistisch). We leggen de route om via de noordkant van Warschau.

Tijd om te gaan. De toren geeft geen antwoord, dus zelf naar de windzak kijken en bedenken welke kant op ik op wil stijgen. Tegen de wind in, dat wordt dus baan 10. Eerst de hele baan backtracken (over de hele lengte van de baan rijden omdat er geen taxibaan is) en dan de lucht in.

Ik roep Gdansk Info op, en die begint gelijk hele verhalen af te steken. Er is een militair gebied actief, daar mogen we niet in. Ik kan het gebied niet vinden op onze route, dus geen probleem. Ook vraagt hij of wij ons weer willen melden als we 30 nautical miles verwijderen zijn van Toruń. En er is wat verwarring over het veld waar we naar toe vliegen. Het is een privé veld zonder vier-letterige afkorting. Ik moet die man dus op mijn beste Poolse uitspraak duidelijk maken dat we naar Konstancin Jeziorna willen. Dat lukt gelukkig.

Na 30nm meld ik me weer. Hij zegt dat we aan het einde van zijn gebied zijn en dat we moeten overschakelen naar Olsztyn Info, frequentie 118.775. Dat gaat prima, Olsztyn wil weten welke route we van plan zijn, noord van Warschau dus, hij vindt het prima. Ik verwacht eigenlijk geen radiocontact meer tot we bij de eindbestemming zijn.

Maar dat was een misvatting.

In de buurt van Warschau komt ie op de radio. Er is een parachute gebied actief waar gesprongen wordt, en er is nog een ander gebied in de buurt waar ik niet in mag. Daar had ik de route wel omheen gepland, maar hij wil zeker weten dat het goed gaat en geeft mij radar vectors. Ofwel, hij vertelt mij precies welke kant ik op moet, richting 130° op 1500 voet voor 12nm. Dan moet ik me daar dus aan houden ook.

Na die 12 mijl vraagt hij of ik weer ‘own navigation’ wil doen. Afirm. Maar dan moet ik wel via de punten Zulu, November en Kilo. Eerst begreep ik niet wat hij wilde, own navigation en toch ook niet. En ik kon geen Z, N en K op mijn ipad vinden. Maar Vincent kon ze gelukkig wel vinden op de papieren kaart die hij altijd op schoot heeft, en altijd goed meekijkt. Na inzoomen op mijn ipad zag ik ze uiteindelijk ook verschijnen. Ondertussen was Olsztyn ongeduldig geworden want we vlogen nog steeds niet richting Zulu. Hij begon weer vectors te geven richting Zulu. Ik kon hem melden dat we Zulu gevonden hadden en dat we er nu naar toe sturen.

Het was nog een mooie route ook, we vlogen langs de rivier, en aan de andere kant van de rivier zagen we centrum Warschau liggen! Leuk!

Bij punt Kilo meld ik me weer want we zijn vlakbij Konstancin Jeziorna. We kunnen overschakelen naar 123.45, de frequentie van het veld. Uiteraard antwoordt er niemand, ik mag dus zelf een baan kiezen. Ik kies baan 12, ongeveer dezelfde richting als in Toruń.

En dan de volgende bijzonderheid: hoe kom ik bij de hangar. Het veld is een grasveld, en er loopt een spoor van de baan richting de hangars. Maar er zit een openbare weg tussen! Als ik vlakbij de weg ben rijdt er eerst nog een auto voor mijn neus langs, daarna gas en oversteken. Dan blijkt het hek richting de hangars halfopen te staan, dus ik stop midden op de weg. Dan gaat het hek bewegen, tot onze schrik sluit het hek! Gelukkig maar heel even, iemand had zeker een verkeerde knop ingedrukt, daarna gaat hij helemaal open en kan ik van de weg af…

Landen van linksboven naar rechtsonder, terugrijden, linksaf, en de weg oversteken bij de rode ovaal.

Hier oversteken

Parkeerplaats voor de komende drie nachten.

Paars is geplande route, blauw is gevlogen route. We waren dus veel dichter bij Warschau dan gepland.

Nou nog een hotel in Warschau, en vervoer er naar toe. Vincent regelt via booking.com een hotel, en via Uber een taxi. Binnen 10 minuten staat de Uber voor het veld, op de plek waar ik met de kist moest oversteken, en drie kwartier later staan we bij het hotel. De rit kostte wel bijna 15 euro.

Nu nog even de stad in om ons te registreren voor het Ingress event (het doel van deze reis), en nog wat eten in het oude gedeelte van Warschau.

Kleine impressie van het oude gedeelte van Warschau

Warschau dag 3 – we gaan Polen in!

Vandaag gaat het dan gebeuren – we gaan Polen binnen vliegen. Net als bij de eerste dag levert mij dat een gezonde portie stress op. Ik heb dan wel eens meelij met Vincent – met een stresskip op vakantie. Maar hij vindt het juist goed, een gezonde portie spanning voor toch zo’n niet alledaagse onderneming.

Gisteravond hadden we al flink gezocht naar velden, het blijkt lastig te zijn om vliegvelden te vinden waar je ook nog kunt tanken. We verlaten Strausberg dan wel met volle tanks – het is niet de bedoeling in Polen ergens op een willekeurig vliegveld te stranden.

En dan hebben we het weer nog, richting Warschau komen en regelmatig onweersbuien voor. Gaat dat roet in het eten gooien?

Het eerste veld op de planning is Bagicz, dat ligt in het noorden aan de kust. Daarna het binnenland in richting Warschau, na veel zoeken komt Torun uit de bus. Er kan getankt worden en het is in de goede richting. Bonus is dat het de geboortestad van Copernicus is.

Nou nog zeker weten dat we op de velden welkom zijn. ’s Ochtends bel ik met Bagicz, er wordt zowaar opgenomen en we zijn welkom. Dan Torun. Vreemde piepjes in de telefoon, er wordt niet opgenomen. Later nog maar eens proberen.

Ontbijten en op naar de U en S bahn voor de lange trip naar Strausberg; kwart voor negen zijn we onderweg. Vincent belt drie haltes voor het eindpunt naar het vliegveld voor de transfer en we worden aan het eind van de S bahn netjes opgewacht. We worden met de auto tot ongeveer in de hangar gebracht waar de kist op ons staat te wachten. Half elf vliegplan richting Bagicz invullen en opsturen, vertrek om 11:40 gepland.

Er gaat 149 liter in de tank, iets minder dan verwacht. Blijkbaar bij de eerste vlucht toch meer over dan gedacht? Of niet helemaal vol getankt? Maakt niet uit, we hebben ruim voldoende voor de vlucht naar Torun.

Dat wil zeggen als we daar welkom zijn. Het telefoonnummer blijft onbereikbaar. Ik ga maar wat googlen en kom allerlei telefoonnummers tegen, bijvoorbeeld een modelvliegclub, parachute club, microlight club en een hoofd vlieginstructeur. Ik bel meerdere nummers en krijg tenslotte de hoofdinstructeur aan de telefoon. Ja we zijn welkom en ja er is brandstof. Hoera!

Dan volgt het afrekenen. Dat valt reuze mee: 15 euro per nacht voor het vliegtuig, 11 euro voor de landing, 2x 3.40 voor treinkaartjes, 0 euro voor de transfer. En de benzine kost 1.79 per liter; in Hilversum is het 1.90 per liter en die prijs krijg ik van de club terug betaald. Ik win dus 149×11 cent!

Strausberg – Bagicz

Dan gaat het echt gebeuren – op naar Bagicz! Na het opstijgen is het een kwartier vliegen naar de Poolse grens, daarna nog een uur en een kwartier naar Bagicz. We hebben even contact met Bremen Info, maar die zet ons al snel over naar Gdansk Info. Dat gaat moeizaam, kennelijk zitten we wat te ver van de zender voor een goede ontvangst. Ik vertel nog wel wat mijn intenties zijn maar krijg daar niet direct antwoord op. Een kwartier later neemt Gdansk weer contact op en vraagt waar we zitten, daarna gaat het contact verder goed.

We zijn in Polen!

En we lachen.

Onderweg zijn veel militaire laagvlieggebieden (de rode langwerpige gebieden op de kaart), goed uitkijken dat je daar niet in terecht komt. Ik vraag voor de zekerheid aan Gdansk of ze active zijn – nee is het antwoord, een zorg minder.

Bagicz ligt pal aan de kust, we verheugen ons al op een bezoekje aan het strand. Zoals verwacht reageert niemand op mijn radio oproep – dus doen waar je zin in hebt en duidelijk vermelden wat je van plan bent zodat anderen dat kunnen horen en er op kunnen anticiperen.

Aan de grond rij ik de exit voorbij, de officiële taxiroute is niet meer, ik word geacht halverwege de baan door het gras te ploegen richting de provisorische havendienst. De dienstdoende man wijst ons een parkeerplek aan en we mogen 13 euro aftikken -Poolse Zloty hebben we nog niet.

We zeggen dat we naar het strand willen. Oh zegt ie, baan schuin oversteken en paadje volgen. Hij brengt ons wel even. En dan gebeurt het voor ons onvoorstelbare: hij rijdt met de auto gewoon de baan op en zet ons bij het paadje af. We lopen even later op het strand…

Het strand bij het vliegveld

Vluchtvoorbereiding

Paadje naar het vliegveld

Paadje naar het vliegveld

De baan

De havendienst

Bagicz – Torun

En dan is er de constante dreiging van onweersbuien richting Warschau. We willen naar Toruń maar gaat dat lukken? Er worden rond 4 uur buien verwacht, het is half twee als we op het strand zitten, en het is een kleine anderhalf uur vliegen naar Toruń. Zou moeten kunnen, dus maar snel de planning op het strand afmaken en terug wandelen. Zodoende hangen we rond twee uur weer in de lucht.

Onderweg zien we inderdaad wolken verschijnen. We hebben wel een uitwijkveld gekozen maat liever naar Toruń.

Hoe verder we komen hoe dreigender de luchten, we zien zelfs een bui hangen. Gelukkig gaan we er links voorbij en komen achter de bui naar rechts weer in zonneschijn terecht. Gelukkig!

Het is verder op het weer na bijna een saaie vlucht, geen rare dingen. Toruń beantwoordt de radio, helpt me bij het aanvliegen van het veld en krijgt me, ondanks zijn gebrekkige Engels, netjes geparkeerd. De kist staat buiten en met touwen binden we hem vast om te voorkomen dat hij bij een windvlaag alsnog de lucht in gaat.

De laatste is de SKC.

Er is een mooie toren aanwezig, maar het is onduidelijk bij wie je je moet melden. Ik vraag een willekeurige man die daar rond loopt en gelukkig een beetje Engels kan; hij loopt met mij een willekeurige deur binnen waar een vrouw wat administratief werk doet. Ze spreekt geen woord buitenlands maar de man is zo aardig te blijven en als tolk te dienen. Ik mag 30 euro aftikken (nog steeds geen Zloty), tanken kan morgen bij de tankwagen die verderop staat. Dat zien we morgen dan wel weer.

Beneden is een bar, dus bier!

Vincent boekt ondertussen een hotel in de stad. Hij kan maar één hotel vinden met een tweepersoonsbed – een van de duurdere van de stad, 69 euro per nacht.

We laten ons er per taxi naar het hotel brengen, gewoon pinnen want geen Zloty dus. Kan allemaal hier.

Duidelijk de stad van Copernicus

En dan zien we onze hotelkamer. Nou ja kamer… Suite! Kamer, slaapkamer en grote badkamer dus.

Toruń is echt een prachtig stadje, hieronder een lading foto’s. Het staat niet voor niets op de erfgoed lijst van Unesco.

We doen nog een poging een Ingress banner te halen maar dat valt niet mee. Bij sommige missies krijg je een vraag voorgeschoteld – in het Pools natuurlijk. En daar hoort een Pools antwoord bij. We vragen onderweg wat passanten, maar dat schiet niet echt op. Uiteindelijk maak ik screenshots van de vragen, voer de afbeelding aan Google translate op, en laat Google de tekst scannen en vertalen. Vervolgens het antwoord googlen, naar het Pools terug vertalen en het antwoord invullen. De meeste vragen lukken, voor één vraag roep ik de hulp van lokale spelers in. Na 6 van de 12 missies zijn we er helemaal klaar mee.

Warschau dag 2 – bezoek aan Berlijn

Dag 2 is een bijkom- en speeldag. Ofwel niet vroeg opstaan, rustig ergens in de stad ontbijten en dan aan de wandel voor Ingress en Pokemon. Uiteindelijk lopen we 18 kilometer, doen een banner bestaande uit 24 missies en eten een ijsje bij de Brandenburger Tor.

Vliegtechnisch kijken we ’s avonds op de kaart op zoek naar de volgende stop, met name een stop met brandstof – en dat valt niet mee. Daar lees je meer over in het verhaal over dag 3.

De 24 missies van de banner ‘Berlin Pride 2018’

Eeeeh??

De onvermijdelijke Brandenburger Tor

Warschau dag 1

Vincent en ik spelen vrij fanatiek twee spellen: Ingress en Pokemon Go. Ingress is de voorloper van Pokemon, en één van de leuke dingen van Ingress is dat er regelmatig evenementen over de hele wereld georganiseerd worden. Dit jaar is ook een event in Warschau gepland, en wel op 28 en 29 juli. Toen we daar achter kwamen besloten we om daar naar toe te gaan en wel zelf-vliegend.

Ik ben al enige tijd geen eigenaar meer van de PH-MBW maar kan de kist nog wel huren. Dus de kist gereserveerd voor de zomervakantie – maar helaas werd het vliegtuig voortijdig doorverkocht.

Gelukkig kan ik ook vliegtuigen van vliegclub Hilversum huren, en dat dus gelijk geregeld voor deze vakantie.

Enkele jaren geleden hadden we flink pech met het weer toen we naar Engeland wilden vliegen – het weer was in Nederland te slecht om te vertrekken, daar is in deze zomer geen sprake van. Het is wel spannend in Polen, daar zijn veel onweersbuien. Als alternatief houden we Marseille achter de hand, ook daar is in hetzelfde weekeinde een Ingress event.

Het ziet er in Polen goed genoeg uit; dinsdag 24 juli gaan we inderdaad onderweg. Het event is zaterdag en zondag, dus we hebben 4 dagen de tijd om er te komen.

Verschillende plannen over de heenreis zijn de revue gepasseerd, maar uiteindelijk hebben we besloten om dinsdag naar Berlijn te vliegen, daar twee nachten te blijven, en donderdag Polen in. Op de eerste dag zijn 3 vluchten gepland, eerst naar Ganderkesee Atlas Airfield, dan Airport Kiel en vervolgens naar Flugplatz Strausberg.

Hilversum – Ganderkesee

Rond half elf arriveren we op Hilversum. Zo snel mogelijk een vliegplan indienen want dat moet je een uur voor de start van de vlucht doen. Dan hebben we nog een uur om alle bagage in de kist te laden en de tanks in de vleugels vol te gooien. We gaan met de PH-SKC, een Cessna met long range tanks, ofwel je kunt ruim vijf uur vliegen zonder bij te hoeven tanken.

Ons vervoermiddel op een zeer bruin Hilversum.

Kwart voor twaalf hangen we in de lucht. Het is vreselijk turbulent, het is erg lastig om op hoogte te blijven. Ik had in Duitsland met Bremen Info afgesproken dat ik op 2800 voet zou blijven, maar dat was bijna niet te doen. Als je even niet oplette was je zo 300 voet hoger of lager. Vincent werd er zelfs een beetje ziek van.

Kwart over één staan we dan op Ganderkesee – kunnen we een beetje bijkomen. Het is er ruim boven de dertig graden, en dat merk je pas echt als je de motor, en dus de ventilator voor op het vliegtuig, uit zet. Zweten dus.

Ganderkesee – ons vliegtuig staat wat verderop.

We eten wat op het terras van het restaurant van het veld, dat doet Vincent gelukkig goed en heeft bij de volgende vluchten geen klachten meer – ter compensatie heb ik de volgende vlucht een beetje last van mijn maag.

Ganderkesee – Kiel

Volgende stop is Kiel, een kustplaats in de noordelijke punt van Duitsland in de buurt van Denemarken. Volgens een van de kommentaren van collega-piloten die daar een keer geweest zijn heb je daar een prachtige aanvliegroute over de zee. Klinkt leuk dus gewoon doen.

Kwart over twee vertrekken we en na weer een zeer termiek-rijke vlucht komen we om half vier aan in Kiel. De approach over zee was inderdaad erg leuk.

Links midden de gele streep – dat is de landingsbaan. We vliegen eerst over de zee, dan links af richting het veld.

Het is een zeer lange baan die bovendien bol is, eerst een stukje omhoog daarna naar beneden. Na een flink eind taxiën eindelijk linksaf de baan af. We mogen vlak voor de toren parkeren omdat we niet lang blijven. Even afrekenen, wat drinken bij het restaurant en weer weg. Althans dat was de bedoeling. Afrekenen lukt wel maar het restaurant is dicht. Nou ja, gelukkig hebben we water en koekjes bij ons.

De toren van Kiel.

Volgens Skydemon gaat het veld Strausberg om 18:00 dicht, het is ruim anderhalf uur vliegen dus we willen snel weer weg. Ik bel Strausberg voor de zekerheid even op om te melden dat we komen en verwachten net voor 6 uur binnen te zijn. Blijken ze tot 8 uur open te zijn, die 18:00 in Skydemon is kennelijk UTC, dat geef je aan met een Z aan het eind maar die waren ze blijkbaar vergeten. Het veld gaat dus 18:00Z dicht. Nou ja, deste beter, geen haast meer.

Kiel – Strausberg

Om kwart over vier taxiën we naar het begin van de baan. Er landen nog een paar vliegtuigen voor ons, en ik rij na de laatste de baan op. Maar omdat de baan bol is kan niet zien of de gelande vliegtuigen de baan verlaten hebben! Gelukkig heeft de toren dat door en meldt ‘takeoff at your own discretion’ – daarbij impliciet aangevend dat de baan vrij is.

Dit derde been van de dag is het gelukkig niet zo thermisch meer, de vlucht verloopt soepel en rustig, kwart over zes zijn we er. Behalve dan dat we de afgelopen vluchten meer brandstof verbruikt hebben dan verwacht. De meters staan erg laag, na het landen meet ik nog maar even hoeveel brandstof we over hebben – er was nog een klein uur over. Binnen de marges dus, maar het voelde toch niet fijn.

Ik beloof dat we gaan lachen op de volgende foto in het vliegtuig.

De kist kan hier twee nachten in de hangar staan, dat is fijn. En bij de ontvangsthal is men erg vriendelijk, we kunnen ter plekke een treinkaartje richting Berlijn krijgen, en we kunnen per shuttle bus naar het station gebracht worden. Vincent zoekt ondertussen via booking.com een hotel, en daarna laten we ons naar het station brengen. Wat een luxe allemaal – donderdag weet ik wat dat allemaal gaat kosten…

De SKC slaapt twee nachten in deze hangar.

Er is bier op het vliegveld!

In de buurt van het hotel een schnitzel naar binnen werken, wat halve liters bier wegwerken om het vochtverlies aan te vullen en daarna lekker slapen.

Japan 2017-17 laatste dag, dwalen door Tokyo

Het einde van de vakantie nadert, vandaag is de laatste dag in Tokyo. Wat te doen?

Het wordt een bezoek aan het Sumo museum, kijken bij het centraal station, een Ingress banner lopen en een bezoek aan een dure winkelstraat.

Sumo museum 

Dat plan wordt al snel de grond in geboord, het museum is vandaag zonder opgaaf van reden gesloten. 

Het centraal station 

Het centraal station is een relatief oud gebouw, het valt een beetje uit de toon vergeleken bij de rest van de gebouwen. 




Het sporenplan in en rond Tokyo. Bij elk station staat hoeveel yen het kost om er te komen. Je koopt dus niet een kaartje voor een bestemming maar een kaartje met een waarde. Met het kaartje kun je door poortjes lopen bij vertrek en bij aankomst, en als het bij aankomst klopt mag je door lopen. Klopt niet het dan slaat het poortje voor je dicht (ze staan in het algemeen open) en kun je bij een andere automaat je kaartje kloppend maken voor je rit.

Ingress banner lopen 

We gaan een banner lopen in een stukje van het park bij het paleis. Een banner lopen in Ingress termen betekent een veelvoud van zes missies, en een missie bestaat uit een aantal portals. Een portal is een locatie in de echte wereld, bijvoorbeeld een beeld, brug, gebouw of ander kenmerkend iets. We gaan dus een aantal kenmerkende punten in het noordelijke bos van het paleis bezoeken. We zijn ten westen van het terrein van het paleis, het noordelijke punt ligt maar liefst 2.5 kilometer verderop, dat geeft wel enig gevoel voor de grootte van het terrein. We nemen de metro en lopen daar vandaan de banner.




Resultaat van de Ninja banner in Ingress.

McDonald’s

Ik had nog de wens een BigMac te eten hier in Japan, en dit is het moment. De grote vraag is: smaakt de BigMac hier hetzelfde als in Nederland. Het antwoord is: JA. Een klein verschil is dat je hier geen frietsaus maar ketchup bij de frietjes krijgt. En ze hebben als McShake de smaak perzik. Nieuw is dat je nu ook groene thee bij McDonald’s kunt krijgen.


De dure winkelstraat 

Inderdaad veel erg duur uitziende winkels:


De 300¥ bar 

We zijn na deze shop ervaring toe aan een biertje. Dat valt (uiteraard) tegen in zo’n dure winkelstraat, dus we zoeken het een paar straten verderop. Daar komen we een 300¥ (300 yen, 2.40€) bar tegen. Alles in deze bar kost dus 2 euro 40, of je nou een biertje, cocktail, een mini-pizza of wat anders bestelt. We ontmoeten er een Amerikaan die hier in Tokyo woont. Leuk om wat typische Japanse gebruiken door te spreken. Het blijkt dat wij ondertussen veel al wel hebben meegemaakt; het meeste heb ik de afgelopen vakantie al eens beschreven.

Noodle Restaurant 

Het laatste avondmaal wordt een noodle soep met tempura, Niet de beste maaltijd van de vakantie maar wel lekker en in ieder geval Japans.


 En de laatste nacht in onze gevangenis. Uh, hotel.

Japan 2017-16 Museum, bootje varen,  reuzenrad en Skytree

Op het programma staat een bezoek aan het Nationaal Museum, en bootje varen naar een eiland bij de haven van Tokyo. Als onverwachte toegift kwam daar een reuzenrad bij die op dat eiland bleek te staan, en ’s avonds nog een bezoek aan de Skytree, een enorme hoge toren met een prachtig uitzicht over de stad.

Tussendoor hebben we sushi gegeten. 

Hieronder vooral een fotoverslag met hier en daar wat tekst erbij.

Nationaal museum 

In het nationaal museum hebben vooral gekeken naar de algemene geschiedenis van Japan, hierbij een fotoimpressie.








Voor dit zwaard stond men (en wij) in de rij. Geen idee waarom.



Dit vond ik nou een museumstuk.

Boottocht 

Hieronder een fotoimpressie van de boottocht.




Links op de bovenstaande foto staat de Skytree waar we ’s avonds naar toe gaan.


Erasmus brug?





Deze enorme brug,de Rainbow Bridge, verbindt het vasteland met het eiland waar we naar toe geweest zijn.

Links op de foto staat het reuzenrad.


Er was ook bier aan boord.

Reuzenrad 

Om bij het reuzenrad te komen nemen we een zelfstandig rijdende tram, er is dus geen bestuurder aan boord. Het brengt ons via de Rainbow Bridge naar het eiland en reuzenrad. We hadden voor vandaag een one-day metro pass gekocht, maar die was (uiteraard) niet geldig voor deze lijn.  Naja, pech.









Voorstelling in een nieuw winkelcentrum 

We gaan terug naar de plek waar de boot ons afgezet heeft en lopen daar wat rond. We komen in een nieuw winkelcentrum terecht waar schoolidols-voorstellingen zijn met zang en dans. Het allerleukste was het publiek dat de liedjes en bijbehorende dansjes kennelijk erg goed kende en meedeed. Dat was vermakelijker dan de voorstelling zelf.



Sushi eten 

We gaan een keer echt Japans sushi eten, dat stond nog op het programma. We reizen terug naar de plek waar de boot vertrok omdat het er daar wel gezellig uit zag. En daar vinden we inderdaad zoals gehoopt een Sushi Go-Around. Je zit aan de bar waarop een lopende band staat  met daarop schoteltjes met sushi. Als je wat lekkers ziet pak je het schoteltje van de band. De kleur van de schotel geeft aan hoe duur de sushi is; je bewaart je schoteltjes want dat bepaalt wat je straks moet betalen.



Er staat soja bij je op  tafel, in Nederland ben je gewend dat er ook wasabi bij staat dat je door de soja saus heen mengt. Bij ons stond er een doosje groene poeder, dat zal dan wel wasabi zijn. Vincent doet wat in zijn saus, zegt de vrouw naast mij ‘that is green tea’. Nee hè! Nou snap ik ook waarom er overal heetwater tappunten aan de bar zitten.



Skytree 

Na het eten lopen we nog een stukje rond en zien we de hoge toren staan. Zullen we er naar toe gaan? Even googlen of hij nog wel open is. Ja, nog anderhalf uur, gaat lukken. De toren heeft twee verdiepingen, een op 350 en een op 450 meter, we kopen een kaartje voor beide. Omdat we buitenlanders zijn mogen we in de fast  lane, en binnen de kortste keren staan we op 350  meter. We zijn ook naar 450 meter geweest maar dat had eigenlijk niet zoveel toegevoegde waarde.





En daar is het reuzenrad weer.