Cruise NY – UK 13: Isafjordur

Als we wakker worden ligt de boot al voor voor het stadje Isafjordur. Eenmaal in restaurant Lido voor het ontbijt, blijkt ook 4G weer te werken en stromen de berichten op mijn telefoon binnen. Ik ben weer online! Een snelle blik leert dat niemand mij gemist heeft, de wereld nog draait, en dat ik ook niemand online gemist heb. Drie dagen offline is geen probleem.

Na het eten gaan we van boord. Dit keer niet via een loopbrug direct de kade op, maar worden we met sloepen van de Queen Elizabeth 2 (ik leer een nieuw Engels woord: ‘tender’, Engels voor sloep), naar wal gebracht. De haven is te klein voor ons cruiseschip.

Het gaat allemaal erg georganiseerd, in de Queens Room moet je een kaartje halen, als er een sloep voor je klaar ligt wordt je nummer opgeroepen en word je aan boord geleid. Bij het kaartje halen moet je trouwens wel aantonen dat je een stap van een halve meter kan maken, anders mag je niet mee. Menig passagier moet twee keer proberen voordat ze aan kunnen tonen de stap te kunnen maken. Vincent maakt er een showtje van door met twee benen tegelijk over de halve meter te springen, het personeel kan er niet om lachen.

Er gaan een kleine honderd personen in een sloep, inclusief rollators, scootmobiels en wandelstokken, best veel eigenlijk.

Isafjordur (Ísafjörður op zijn IJslands) is een lief klein plaatsje dat zijn inwonersaantal ongeveer ziet verdubbelen als ons cruiseschip binnen komt. Het is een vissersdorpje, daarnaast begint het toerisme zich te ontwikkelen. Er is een toeristenbureau waar we een kaartje halen van de omgeving, we besluiten naar het dorpje aan het einde van de baai te wandelen en daar een kopje koffie te drinken. De baai is omgeven door hoge fjord-muren, er is een wandelpad aangelegd langs deze heuvel met enkele flinke stijle op- en afdalingen. Een mooie route, en onderweg ga ik nog een stuk naar boven, ik gok tot ongeveer tweederde van de top. Vanaf de heuvel genieten we van het mooie uitzicht over het fjord dat er in het zonlicht prachtig bij ligt.

Het dorpje aan het eind van de baai is zo klein dat er niet eens een café is voor een kop koffie, wel is er een grote supermarkt met aangrenzend een klein winkeltje. In dat kleine winkeltje halen we wat water en wat koekjes – Pools water en Poolse koekjes, beetje vreemd.

Daarna lopen we de 3km terug naar Isafjordur.

Ingress, Pokemon en Harry Potter vragen vandaag bij deze vaarstop niet veel tijd, er zijn simpelweg weinig portals/pokestops/eethuisjes in deze omgeving.

Het is een heerlijke dag vandaag, rond de 16 graden en volop zon, en weinig wind. Eigenlijk te warm voor lange mouwen en lange broek. Later horen we dat dit wel erg uitzonderlijk mooi weer was voor deze omgeving, dat hebben we dan maar weer getroffen.

Terug in Isafurdor krijgen we dan eindelijk koffie met wat lekkers bij een van de weinige bakkerszaken; we vinden nog ergens een ijsje, en in de haven vinden we de bierproeverij (we hadden‘s ochtends al gezien dat er zoiets moest zijn). Daar proeven we zes verschillende bieren waarvan er 5 lokaal gebrouwen worden, het zijn vooral biertjes met een fruit-smaak.

Per sloep worden we terug gebracht naar de boot en rond 5 uur is ‘All Aboard’. Ik zie hoe de sloepen worden opgetakeld uit het water, en zodra de laatste uit het water is worden de ankers gelicht en gaan we de haven uit. Op dek 9 achter buiten wordt de uitvaart gevierd met cocktails en andere drankjes, we drinken wat met een Nederlandse familie die we aan het begin van de cruise ontmoet hebben, maar het wordt al snel te koud door de straffe zeewind.

Na het eten in de Britannia gaan we weer gewoontegetrouw naar het theater waar we twee acrobaten een prachtige voorstelling zien geven. Dat was zeker de moeite waard.

Kwart over elf is de voorstelling voorbij, we slenteren nog wat over de boot op zoek naar vertier, maar dat valt tegen. Het is overal rustig, in de Yacht Club is het zelfs zo erg dat de band en de bediendes ons met veel omhaal begroeten – we zijn de enigen! dus maar snel rechtsomkeer maken en maar terug naar onze hut.

Cruise NY – UK 12: Zeedag 5 van 8

Vincent begint de dag weer met een dansles, de jive is het vandaag. Daarna mag hij weer bladzijden omslaan bij een optreden van de pianist James, net als enkele dagen geleden. Sauna en Friends of Dorothy completeren zijn dag.

Ik begin met sporten in de gym en stort me daarna op de vliegtheorie die ik wil gaan doen voor de instructeursopleiding. De klok is weer een uur vooruit (we zitten nu op IJsland tijd, twee uur achter op Nederland) gezet en het is alweer rond 1 uur in de middag voordat ik begin. Eerst studeren in de Garden Lounge, maar daar gaat een muziekquiz beginnen. Dan even naar de Queens Room, dan naar Coffee Carintha maar daar begint ook een activiteit. Op naar de Commodore Club, daar kan ik even rustig studeren tot een viertal mensen naast me erg gezellig worden. Op naar de Lido, ook dat gaat maar kort goed, plotseling wordt muziek aangezet. Terug naar de Garden Lounge, hier zit ik een tijdje tot mensen naast me een spelletje beginnen te spelen. Uiteindelijk weer naar de Coffee Carintha waar ik tot na zessen blijf zitten. Ondanks het vele verhuizen heb ik toch een hoop kunnen doen, ik heb flink voortgang geboekt.

Hierdoor heb ik wel Friends of Dorothy gemist, komt morgen wel weer.

Het is weer gala avond, de stropdas en vlinderstrik komen weer tevoorschijn. Bij het eten blijken Merv en Julie weer afwezig, we vermoeden weer zeeziekte. Misschien is een cruise niet zo handig als je snel zeeziek bent.

In het theater zien we weer de dansers en zangers met een ‘Tribute to soul and swing’ en Glenn MacNamara, de Frank Sinatra zanger, het valt op dat het theater lang niet vol zit. Ook daarna in de diverse bars op het schip is het vreselijk rustig. In de Golden Lion Bar is een karaoke entertainer bezig met een publiek van welgeteld 7 personen – met ons er bij.

En dat op gala avond.

Cruise NY – UK 11: Zeedag 4 van 8

We beginnen de dag beide sportief, beide gaan we hardlopen op dek drie. Het is best wel fris, we varen tussen Canada en IJsland in de buurt van Groenland en het is buiten elf graden. Na het sporten duiken we beide de sauna in – na elkaar want ik ben langer met hardlopen bezig dan Vincent.

Het blijkt met de sauna wat anders te werken dan we dachten, gisteren heeft Vincent een dagpas geregeld voor 35 dollar voor sauna & spa, maar naar nu blijkt is de sauna gratis en moet je voor de spa betalen. De spa bestaat uit een stoomcabine,  verwarmde luie stoelen en een rust gedeelte – en je moet zwemkleding aan. De sauna zit in de heren kleedkamer en is gewoon gratis te gebruiken, wat mij betreft is dat goed genoeg.

De klok gaat om twaalf uur weer een uur vooruit, het verschil met Nederland is nu nog 3 uur.

Om twee uur ’s middags ga ik naar de film Bohemian Rapsody in het theater. Ik had de film al een keer gezien en vond hem zo leuk dat ik hem nog wel een keer wilde zien.

Vincent heeft weer koorrepetitie, op 7 augustus is het optreden.

En dan is het alweer tijd voor Friends of Dorothy, eten en de show in het theater.

Julie, een van onze tafelgenoten, bleek gisteravond zeeziek geworden te zijn en te laat haar pilletjes ingenomen te hebben, daarom waren zij gisteren ook niet in restaurant Britannia en hebben Francis en Brian samen aan de zespersoons tafel gezeten. Zielig.

De show in het theater vond ik erg leuk, een high-energy performer die op eigen wijze allerlei instrumenten, zelfs een looprekje, bespeelt en er een verhaaltje bij vertelt.

Cruise NY – UK 10: Zeedag 3 van 8

We krijgen nu drie zeedagen achter elkaar, dit is wat ik graag wilde, tijd voor mezelf. Dat valt natuurlijk weer tegen, de dag is om voor ik boe of ba kan zeggen. Sporten in de sportschool, studeren en verhaaltjes schrijven over deze vakantie en dan is het alweer tijd voor Friends of Dorothy.

Vincent vult de dag met een les basisstappen Quick Step, de koorrepetitie, het 2e klassieke concert (dit keer zonder omslaan) en lezen in de Spa.

Ook is het tijd voor de was, bij het inpakken van de koffers thuis hadden we er al rekening mee gehouden dat ergens halverwege de vakantie een en ander gewassen moest worden, vandaag dus dan maar. Er zijn wasmachines aan boord maar die zijn meestal bezet, bovendien is het vakantie toch? Dus maar ingeleverd bij onze vaste kamerverzorger Jonamar en de kosten voor lief nemen.

Tijdens de Dorothy bijeenkomst hoor ik iemand praten over een cruise rond de wereld, dat duurt ongeveer honderd dagen. Dat is wel een heel gaaf idee. Later vertel ik dit aan Vincent, hem lijkt het idee ook wel leuk om een trip rond de wereld te maken, al is 100 dagen wel lang.

Het is weer gala avond maar daar hebben we niet zoveel zin in. In restaurant Lido mag je altijd eten in de kleding die je maar wilt dus dat hebben we maar een keer gedaan. Het is niet a la carte zoals in Britannia maar een lopend buffet, en daar is in Lido niks mis mee – sterker het eten is beter dan we verwacht hadden.

We kregen ook nog even bezoek van een oudere vrouw uit Londen, geboren in Slowakije, die erg verlegen zat om een praatje. Prima.

Na het eten nog even naar het theater voor een dans- en muziekshow. Dat was wel een beetje illegaal want volgens mij was galakleding vereist, ook al stond dat niet expliciet aangeven. Nou ja, we zijn niet weggestuurd.

Ik ben weer een dag los van het internet geweest, kijken of ik het die volle drie dagen vol houd.

Cruise NY – UK 9: St. John’s

Vandaag gaan we weer van boord, we zijn bij St. John’s aangekomen, een plaatsje op New Foundland in Canada. Het plaatsje is een stuk kleiner dan Halifax, en heeft een veel leukere uitstraling. Huisjes zijn in fleurige kleuren geverfd. Er is behoorlijk wat hoogteverschil, flink klimmen dus hier en daar. Ook voor de mensen die meededen aan de charity run waarin we tijdens onze wandeling terecht kwamen. Vanwege de afzettingen moeten we omlopen om onze dagelijkse koffie en taart te bereiken. We doen zoals gebruikelijk een Ingress banner om de stad te verkennen en lopen vervolgens weer een stuk naar boven in de stad in de hoop een mooie foto van onze cruiseboot te maken. Dat lukt niet echt omdat ongeveer alles bebouwd is, wil lukt het om een ijsje te scoren en beneden bij de haven weer een biertje te drinken.

Anderen doen mee met georganiseerde tochten die je van tevoren kunt boeken.
Achteraf, terug op de boot, horen we dat er ook een leuke wandeling mogelijk was naar Signal Hill, een heuvel aan de rand van het stadje waarbij je een mooi uitzicht krijgt. De volgende keer dan maar als we hier weer zijn.

Het is voor het eerst dat de Queen Elizabeth 2 aanmeert in dit stadje; de ingang vanaf de zee is zeer smal en de kapitein vertelde dat ze wel wat gekke bewegingen moesten maken om daar doorheen te komen. Toen we weer vertrokken zag ik inderdaad dat de boot wat vreemde capriolen maakte om zich te positioneren voor de smalle doorgang, met de neus naar de doorgang, en dan de kont van de boot zodanig draaien dat we daarna rechtuit door de smalle doorgang weg konden varen. Gelukkig kunnen dit soort cruiseschepen allerlei gekke bewegingen in het water maken, inclusief zijdelings varen. Dat laatste doen ze regelmatig om aan te leggen of te vertrekken van een kade.

De rest van de dag is standaard: op bezoek bij de Friends of Dorothy in de Commodore Club, eten met ons standaardgezelschap in restaurant Britannia, en een bezoek aan het theater.
De voorstelling in het theater wordt dit keer verzorgd door de vaste band samen met een zanger Greg McNamara die liedjes van Frank Sinatra en gelijken ten gehore brengt. Hij kan echt uitstekend zingen, maar het is niet echt mijn genre. Na twee nummers heb ik er eigenlijk wel genoeg van; Vincent vindt het wel leuk.

Cruise NY – UK 8: Zeedag 2 van 8, gala-avond

Eergisteren heeft Vincent hardgelopen op de boot, vandaag is het mijn beurt. Op dek 3 mag je buitenom hardlopen, maar gezien de leeftijd van de meeste passagiers is dat vooral wandelen. Vincent waarschuwde mij er al voor en inderdaad is het vreselijk slalommen. Ik hou het zo’n anderhalf uur vol, ongeveer 23 rondjes om de boot.

Vincent heeft een belangrijke taak vandaag. Hij is gevraagd de blaadjes om te slaan bij het klassieke concert van pianist en sopraan. Dat moet indruk gemaakt hebben want hij wordt er daarna nog regelmatig op aangesproken.

Om twaalf uur gaat de klok een half uur vooruit, we lopen nu 4.5 uur achter op Nederland.

In de middag drinken we een kopje koffie aan een koffiebar, maar daarvoor was er nog een andere taak te volbrengen: een stropdas of vlinderstrik kopen. Vanavond is gala avond en daarbij is stropdas of vlinderstrik noodzakelijk. Een pak heb ik wel bij me maar ik had niet verwacht dat een stropdas verplicht zou zijn. Het wordt een rode vlinderstrik want stropdassen zijn niet te koop op de boot.

Om vijf uur zijn we weer bij Friends of Dorothy. Daarna snel verkleden omdat we een invitation hadden voor een officiële ontvangst van de kapitein in de Queens Room.

Daaropvolgend dus het galadiner met onze vaste tafelgenoten. Werkelijk iedereen is zeer netjes gekleed, ik vind het nogal overdreven, maar er zijn zat mensen die dit zo graag willen op een cruise.
Het diner wordt gevolgd door een voorstelling in het theater. Op zich een leuke voorstelling maar niet helemaal zuiver gezongen.
Het was opvallend dat zangers en zangeressen steeds min of meer naast het toneel stonden te zingen – later kwam ik erachter dat een van de zangeressen haar enkel gebroken had een met gips om haar been stond te zingen. Later bij een andere voorstelling kon ik inderdaad zien dat ze gips onder haar galajurk had.

Na enkele dagen op de boot begin je mensen te leren kennen. De meeste mensen aan boord zijn gepensioneerd en hebben er al meerdere cruises op zitten, sommigen zelfs tientallen. Er zijn slechts 15 kinderen aan boord van de tweeduizend gasten – ik hoop dat ze zich een beetje kunnen vermaken.
Vincent en ik worden vaak als de jonkies aangeduid, dat zegt wel iets over de leeftijd van de rest. Dat vermoeden kregen we overigens ook al toen we aan boord kwamen, we zagen vooral oude mensen en Vincent vroeg aan iemand aan de balie of wij de jongsten aan boord waren. Daarop kwam een wat apart antwoord: ‘well, at least you are walking on board’.

 

 

Cruise NY – UK 7: Halifax

We komen vandaag in Halifax aan, de eerste stop van onze reis. Halifax ligt in Canada en is hemelsbreed bijna duizend kilometer van New York – zoveel hebben we dus al gevaren met één zeedag en twee nachten.

We staan op tijd op een zijn aan dek op het moment dat onze boot aanmeert. Er ligt nog een groot cruise schip in de haven, de Queen Mary 2, het grotere zusje van onze boot, ook van rederij Cunard. Dat schijnt nogal bijzonder te zijn,de schepen liggen vrijwel nooit tegelijk in dezelfde haven.

Ontbijten en dan van boord, de stad verkennen. Eerst maken we een wandeling langs de haven, er zijn gezellig veel terrasjes aan het water en het lijkt me wel wat om na de wandeling door de stad hier een biertje te drinken.

Eerst de stad in dus, we mogen naar boven en komen terecht bij de citadel. Vanaf dit hoger gelegen gedeelte werd vroeger de stad verdedigd, er staan nog steeds veel kanonnen langs de muur en er wordt dagelijks nog mee geschoten.

De stad oogt erg Schots; veel Schotse klederdracht en doedelzakmuziek. Dat kan wel kloppen, ze noemen het hier ook wel Nova Scotia – Nieuw Schotland.

Vervolgens gaan we op onze eigen wijze de rest van de stad verkennen: Ingress op de telefoon aan en een banner lopen. We vinden een Pride banner – deze maand staat de hele maand in het teken van Gay Pride zoals in de hele stad te zien is door allerlei dingen met regenbogen in de etalages en op straat. En er is dus een banner met regenboogkleuren.

De banner eindigt in de buurt van het grote park midden in de stad, het  Public Gardens. Daar vinden we ijsjes en daar zijn we wel aan toe.

Na het ijsje terug naar de haven voor bier en het bijlezen van nieuws nu ik even internet heb  (het AT&T simkaartje dat we hebben werkt ook in Canada).

Het valt ons trouwens op dat de sfeer hier in Canada een stuk gemoedelijker is dan in Amerika, hetzelfde gevoel hadden we ook enkele jaren geleden toen we op vakantie waren hier in Canada.

Het stadje Halifax laat verder niet echt een blijvende indruk achter, behalve de citadel is de stad niet echt bijzonder.

Zoals gezegd is het erg bijzonder dat twee schepen van Cunard in de haven liggen en daarom maken ze ook iets bijzonders van het vertrek van beide schepen. De vertrektijd is hetzelfde en voordat we de haven uit varen maken de Queen Elizabeth 2 en de Queen Mary 2 samen een soort dansje in de haven door wat gekke bochten te maken, samen met nog een blusboot die al spuitend mee draait. Wel erg leuk om mee te maken.

Eten doen we weer met onze vaste tafelgasten in de Britannia, Brian en Francis uit Nieuw Zeeland en Merv en Julie uit Australie. We zitten altijd aan tafel 515, van tevoren door de rederij willekeurig toegewezen. Gezellige tafelgenoten.

De avond sluiten we af in het theater met een uitstekend optreden van zangeres Nicola Jane en de vaste band van het theater.

Cruise NY – UK 6: Zeedag 1 van 8

Bij ons arrangement hoort dat we we ook in het restaurant Britannia mogen ontbijten. Dat doen we niet, we gaan ontbijten in restaurant Lido – het buffet restaurant op dit schip. Er is veel keus en de openingstijden zijn ook lekker ruim – in tegenstelling tot de Britannia.

Na het ontbijt verdwijn ik in de sportschool. Gisteren hebben we bij onze verkenning van het schip de sportschool gezien en er zijn genoeg apparaten om mijn trainingsschema op uit te kunnen voeren.

Vincent gaat hardlopen op dek 3 dat voornamelijk gebruikt wordt door power walkers, voor zijn gevoel voortstrompelende ouden van dagen.

Om twaalf uur ‘s middags gaat de klok een uur vooruit – dat gaat deze vakantie nog wel vaker gebeuren want we varen van New York met 6 uur tijdsverschil met Nederland naar Engeland met 1 uur tijdsverschil. Tijdens onze overtocht moet de klok dus in totaal 5 uur vooruit.

‘S middags zoek ik in de Garden Club een tafeltje, het is tijd om te gaan studeren. Ik wil een opleiding tot vlieginstructeur doen en daar hoort een hoop theorie bij. Ik ben een zelfstudie begonnen en wil tijdens de zeedagen op de boot een flink aantal lessen doornemen.
Ook gebruik ik deze middagen om stukken van dit verslag te schrijven.

Vincent heeft zijn eerste repetitie van het koor, dat samengesteld wordt uit zanglustige passagiers.

We krijgen dagelijks een ‘krant’ aan boord met wat wetenswaardigheden over de trip, en met het programma van de dag. We wisten van onze vorige cruise dat er vaak bijeenkomsten zijn van LGBT’s – dat heet dan ‘Friends of Dorothy’. In de krant stond een LGBT meeting aangekondigd voor vandaag 5 uur. Dat klinkt toch minder leuk dan ‘Friends of Dorothy’- maar het leuke is in ieder geval dat er een samenkomst is rond borreltijd.
En druk werd het, zo’n 20 personen waren aanwezig. Gezellig!

Om half negen is het weer tijd om te eten in de Britannia; om half elf is er weer een voorstelling in het Royal Court theater op dekken 1, 2 en 3 (zo hoog is het theater) voor in het schip.
Dit keer is er een optreden van een komiek en het optreden van een zang- en dansgroep die een ode brengen aan Earth Wind & Fire. De komiek is leuk – voor zover ik de grappen snap want er zitten wel wat grappen tussen die eigenlijk alleen door Engelsen zelf begrepen worden. Maar de grappen die ik snap zijn wel leuk.
Ook de groep die Earth Wind & Fire zingen en dansen zijn leuk; om half twaalf worden we weer los gelaten en is het bedtijd.

Het is trouwens een speciale dag voor mij – ik ben de hele dag internet-loos geweest. Er is aan boord internet mogelijk, je betaalt dan per minuut dat je online bent. Ik ben begonnen met rekenen wat het allemaal gaat kosten en wat ik er dan voor terug krijg, toen begon ik te bedenken wat het zou betekenen als ik gewoon een keer zonder internet ben. Waarom niet proberen dan een dat viel eigenlijk best wel mee, misschien ga ik wel de hele cruise zonder internet aan boord.
Dat is trouwens minder moeilijk dan het lijkt – op de dag en dat we ergens aan land gaan heb ik wel internet.
Vincent koopt wel wat internet tijd, vooral omdat hij heel graag het einde van de tour de france wil volgen en graag dagelijks de Volkskrant wil downloaden en lezen.

 

 

Cruise NY – UK 5: De boot op

Vanmiddag gaat het dan gebeuren – we gaan de boot op!

Maar eerst nog een keer ontbijt bij Le Pain Quotidien, dan de koffers inpakken en uitchecken. Het is niet helemaal duidelijk hoe laat we er moeten zijn, in de papieren staat 2 uur ‘s middags genoemd, maar is dat de vertrektijd van de boot? Of worden we pas na twee uur toegelaten op de boot?

We gaan gewoon. Het is half twaalf, we bestellen een Uber en laten ons naar pier 92 brengen. Dat kost wel wat tijd, er staat een flinke file onderweg. Rond half een zijn we bij de boot, de koffers afgeven en dan de pier op. We zijn gewoon welkom, eerst moeten we douaneformulieren invullen voor Canada (daar zijn twee stops gepland), dan allerlei controles, meer papierwerk en dan krijgen we onze pasjes voor de boot. Deze pasjes kun je gebruiken om de deur van je kamer mee te openen, en je kunt er alles wat je koopt aan boord mee betalen. Denk aan eten en drinken, maar ook bestedingen in de winkeltjes aan boord.

We hebben kamer 5170, op dek 5. Onze kamer ligt mid-scheeps, ofwel we hebben geen raam of balkon in onze hut. Hier hebben we bewust voor gekozen, een kamer met een raam is aanzienlijk duurder en wij gaan ervan uit dat we niet op onze kamer leven maar op andere plekken op de boot.

Om vijf uur meldt de kapitein dat we iets later vertrekken omdat er nog wat mensen in de file staan op weg naar de boot. Dat zijn hoogst waarschijnlijk mensen die al eerder op de cruise opgestapt waren, en nu een dagje New York doen.

Om half zes komt dan de melding ‘All Aboard’ en gaan we vertrekken. We worden nog getrakteerd op een prachtig uitzicht over de stad, en gaan dan onder de brug Verrazzano-Narrows Bridge door het grote wijde water op. Onze boot, de Queen Elizabeth 2, kan maar net onder de brug door.

Na 6 uur ‘s avonds is nette kleding verplicht.  Op onze vorige cruise waren er ook wel wat kledingvoorschriften maar daar werd niet echt gehandhaafd. Hoe anders is dat hier – als we in korte mouwtjes aan een bar een drankje bestellen worden we weggestuurd…

Er zijn wel bars waar je zonder nette kleding terecht kan, maar het voelt niet echt geweldig als je bij een bar wordt weggestuurd.

Er zijn meerdere eetgelegenheden aan boord, wij hebben vaste plekken geboekt in het restaurant Britannia. In dit restaurant is overhemd, nette broek en colbert verplicht voor de mannen. Die hebben we gelukkig meegenomen, voor de speciale avonden waarop dat verwacht wordt – we hadden niet gedacht dat het elke dag verplicht zou zijn.

Nou ja, zo erg is dat nou ook weer niet, het eten smaakt er niet minder om.

 

Cruise NY – UK 4: One World Observatory

Hardlopen in Central Park in New York – dat had ik al een paar dagen in mijn hoofd. Zal ik het doen? En zo ja, wanneer dan?
Het wordt vanochtend, nog voor het ontbijt.
Het Central Park ligt een behoorlijk eind van ons hotel, dus in sportkleding de metro in en bij Central Park er weer uit. Daar ben ik het hele park hardlopend rond geweest, met een paar stops voor een foto en wat drinken. Her en der staan fonteintjes waar je wat kunt drinken – handig!
Na 12 kilometer hardlopen ben ik weer bij het beginpunt en pak ik metro terug naar het hotel.

Douchen en dan ontbijten, nu bij Le Pain Quotidien – dat hadden we al eerder gezien en leek een goede plek voor ontbijt. En dat was het ook, het beviel zelfs zo goed dat we besluiten hier morgen nog een keer naar toe te gaan.

Wat gaan we doen? In ieder geval de lucht in. Op het nieuwe One World Tradecenter gebouw? Of op de Empire State Building? Op die laatste ben ik al een keer geweest, dus wordt het omhoog naar de One World Observatory. Je kunt helemaal rond lopen en daarmee heel New York bekijken – mooi om te zien! We kunnen zelfs ons hotel gewaar worden.

We lopen even terug naar ons hotel – en dan komen we erachter dat het 9/11 monument niet uit één grote vierkante waterval bestaat, maar uit twee! Voor beide torens van de Twin Towers is er een monument.

Vincent wilde graag naar het United Nations gebouw. Hij probeert online kaartjes te regelen maar dan blijkt dat de eerste kaartjes pas per 1 augustus beschikbaar zijn – dan zitten wij al lang en breed op ons cruise schip. Dat wordt hem dus niet.
Tweede keus is een Ingress banner lopen. Ik vind er een die er wel leuk uit ziet, en bovendien heen en terug gaat over de Brooklyn Bridge. Dat lijkt ons wel wat.
Paraplu mee want er wordt weer regen verwacht vandaag.
Het is inderdaad een bijzondere brug, veel banen voor auto’s en vlak boven de auto’s langs een gedeelte voor voetgangers en fietsers. Her en der is dat pad erg smal en best wel gevaarlijk met fietsers die over het algemeen met een hoog tempo al bellend en schreeuwend voorbij komen.
Aan de Brooklyn kant moeten we een flink eind omlopen omdat een ander bruggetje, waar de route officieel overheen gaat, gesloten is. We zullen toch naar de andere kant moeten om de banner af te maken, dus flink omlopen. Gelukkig kunnen we onderweg een ijsje kopen.
En maar goed dat we de paraplu’s bij ons hebben, zo nu en dan regent het een beetje. Geen stortbuien gelukkig.

Eten doen we weer in SoHo – dit keer bij Lamano waar we heerlijke tapas eten

Cruise NY – UK 3: Bootje varen

De dag begint een beetje vreemd, we moeten voor Pokemon beide nog een level 3 raid doen om een speciale onderzoek opdracht uit te voeren, en als we wakker worden blijkt zo’n raid in de buurt te zijn.

Dus opstaan, en er naar toe en de raid uitvoeren.

Vincent was nog op zoek naar sportkleding, en onderweg hadden we een sportwinkel gezien. Dus op de terugweg naar het hotel sportkleding voor Vincent gekocht; blijkt die sportwinkel ook korte broeken te verkopen zoals ik die graag heb – dus heb ik ook nog een paar korte broeken gekocht.

En onze zonnebrand uit Nederland was niet goed meer, die was aan het schiften. Bij ons hotel zit een pharmacy, daar maar even wat zonnebrand gehaald.

Nu dat achter de rug is, terug naar het hotel om te douchen, en daarna ontbijt – dit keer bij Odeon.

Vincent had vlak voor het ontbijt een boottocht geregeld, na het (redelijk late) ontbijt zijn we naar de pier gelopen waar onze rondvaart begint. Er staat een lange, lange rij en de bedoelde vertrektijd van 1 uur halen we bij lange na niet. De boot kwam op zich op tijd aan, maar het duurde eerst al lang voordat iedereen van boord was, en vervolgens de nieuwe lichting aan boord zien te krijgen. Maar goed, we hadden geluk dat we als een van de eersten aan boord gingen en daarom op het bovendek konden vertoeven. Al snel werd de weg naar boven gesloten en moest de rest zich vermaken op lagere dekken.

De tocht ging langs Ellis Island (het eiland waar vroeger immigranten aan wal kwamen), het vrijheidsbeeld, Governors Island,en naar de Brooklyn Bridge, de brug die in 1875 gebouwd is en de eerste hangbrug in zijn soort was. Niemand geloofde dat de brug sterk genoeg zou zijn, om te bewijzen dat dat wel zo was is een delegatie met 21 olifanten de brug overgestoken – daarna begon men vertrouwen in de brug te krijgen.

Na terugkomst op de pier vanwaar we vertrokken waren besluiten we nog een wandeling te maken via de zuidkant van Manhattan en dan nog even Wall Street in. Dat gaat niet helemaal vanzelf, er was al voor de hele dag voorspeld dat er regen zou kunnen vallen – dat gebeurt natuurlijk tijdens de wandeling. Dus snel een overdekte bar zoeken om onder het genot van een biertje de bui af te wachten. Daarna de wandeling afgemaakt.

Na een cocktail in de bar van ons hotel eten we bij restaurant Edward’s dat ongeveer schuin tegenover ons hotel ligt. Lekker dichtbij dus.

 

Klik op een foto voor een grotere versie

Cruise NY – UK 2: Stadswandeling

We zijn vroeg wakker, dat zal met de natuurlijke klok te maken hebben die nog 6 uur verderop leeft.

Maar dat geeft niet, krijgen we een mooie lange dag voor terug. Het plan is een wandeling te gaan maken langs de westkust van Manhattan naar Time Square, daarna zien we wel verder.

Eerst ontbijt, dat doen we in het restaurant bij het hotel. Het is redelijk, maar wel duur, zo’n 25 dollar per persoon, dat vind ik nogal wat.

En dan naar buiten, wandelend eerst weer naar Ground Zero zodat we dat ook bij daglicht kunnen zien, en daarna door naar de kust en langs het water richting Time Square. We komen daarbij langs allemaal genummerde pieren, Vincent herinnert zich dat ons cruise schip bij pier 90 gaat aanleggen; dat is wel wat voorbij Time Square maar het is leuk genoeg om daar toch even langs te lopen. Er ligt nu een ander cruiseschip; hier moeten we woensdag zijn dus.

Time Square is wat het is – druk en heel veel reclame aan de muren van de gebouwen. We eten een wafel bij Wafel en Dinges, een Belgische wafelketen in New York.

Hier vlakbij zit een AT&T shop, tot nu toe zitten Vincent en ik samen via een hot-spot op één simkaart en dat is niet erg handig; dus naar de AT&T shop en een simkaart voor Vincent regelen.

Nu zijn we vlakbij Trump Tower – dus die ook maar even bezocht. Bij de ingang staan gewapende bewakers, dat ziet er wel intimiderend uit. Het gebouw bevat van binnen heel veel koper, ik was hier in 1994 met mijn ouders en ik kan me herinneren dat mijn moeder al dat koper prachtig vond. Buiten stond een groepje schreeuwende Trump-fans te demonstreren. Veel aandacht van de voorbijgangers kregen ze niet.

Als je vlakbij Trump Tower bent, dan ben je ook vlakbij Central Park, we zijn dus maar weer een stukje verder gelopen en een klein stukje het park in geweest. Op de hoek zit een dierentuin – die slaan we vandaag over. Aan de andere (korte) kant van het park zit een tavern, daar kunnen we vast wel een biertje krijgen.

Na het biertje reizen we met de metro naar het hotel, en wandelen vervolgens weer naar SoHo op zoek naar een restaurantje en wat gay leven in New York. Vlakbij de Stonewall Inn vinden we een restaurantje met de naam L’aille ou la Cuisse, daar hebben we lekker gegeten.

Toetje doen we niet, onderweg hadden we een ijstentje gezien met de naam Big Gay – daar moeten we natuurlijk een kleurrijk gespikkeld ijsje halen. Geduld is nodig – het is er druk en het gaat allemaal niet zo snel.

Dan nog een drankje in de iconische kroeg Stonewall Inn, dat is vooral voor het idee, niet omdat het nou zo’n geweldige gezellige kroeg is…

Klik op een foto voor een grotere versie.

Cruise NY – UK 1: Naar New York

Vincent en ik gaan weer eens op avontuur, dit keer gaan we een cruise maken van New York naar Southampton in Engeland.

Enkele jaren geleden hebben we een cruise gemaakt in het Caraibisch gebied, de cruise duurde 8 dagen waarvan we twee echte zeedagen hadden. De cruise beviel uitstekend – met de kanttekening dat ik wel graag wat meer zeedagen had willen hebben, ofwel dagen dat je volledig op zee bent en dus niet van boord gaat om iets te bekijken. Deze cruise heeft dat, het is een 16-daagse tocht met 6 tussenstops: New York – Halifax (Canada) – St. John (Canada) – Isafjordur (IJsland) – Reykjavik (IJsland) – Greenock (Schotland) – Dublin (Ierland) – Southampton.

De route – maar dan zonder Guernsey.

Maar eerst naar New York dus. De boot vertrekt woensdag 24 juli, wij gaan vandaag, 20 juli, naar New York zodat we drie volle dagen hebben om iets van de stad te zien voordat we op de boot stappen.

Vandaag is een hele lange dag doordat we met de tijd mee vliegen richting Amerika. Het tijdsverschil is 6 uur, ofwel onze dag is 6 uur langer dan normaal. We vertrekken rond half drie van Schiphol en zijn om ongeveer half vijf op luchthaven John F. Kennedy. Een voorspoedige vlucht met Norwegian Airlines, alleen wat turbulentie bij Canada waarbij het personeel zelfs het serveren van maaltijden moest staken. Vincent weet met veel moeite zijn kleding droog te houden door koffie en water in zijn handen vast te houden, op het tafeltje laten staan was geen optie.

We mogen dan redelijk op tijd op JFK landen – dat wil niet zeggen dat we dan ook snel het land in zijn. We belanden in een rij voor de douane, dat kost zeker een uur. Aan de andere kant zijn we aangenaam verrast, er is naast het indienen van een ESTA vooraf, geen papierwerk meer nodig. Ook het verplichte praatje van een paar jaar geleden is verdwenen, eigenlijk gaat alles best soepel.

Eenmaal op JFK na de douane is het tijd voor belangrijke zaken: een Amerikaanse sim kaart zodat we gelijk online kunnen. We zijn geland bij Terminal 1, en op Terminal 4 zit een AT&T shop; met het treintje tussen de terminals laten we ons naar T4 brengen alwaar we een sim kaartje kopen. Dat werkt – nu naar ons hotel zien te komen. Vincent heeft (terwijl ik met de sim kaart in de weer was) een bustocht geregeld, dat is leuker dan de metro omdat je bovengronds tenminste nog wat ziet. Per bus dus naar Manhattan Grand Central, en daar vandaan het laatste stuk met de metro naar ons hotel aan de West Broadway Ave.

Ons hotel, The Frederick Hotel, is klein maar fijn, een uitstekende locatie en een prima kamer waar we dus 4 nachten gaan verblijven.

We komen er na 8 uur ‘s avonds aan, inchecken, even bijkomen, en weer naar buiten. We zijn vlakbij Ground Zero, we wandelen er even naar toe en zien een enorm vierkant gat met watervallen. Op de rand rond het gat staan de namen van de overledenen bij de aanval van 9/11. Ik moet denken aan 2003, toen was ik hier ook, en was er alleen nog maar een gigantische krater; nu staat er een nieuw hoog gebouw, de One World Tradecenter, een set andere nieuwe gebouwen, en de memorial dus.

We doen nog even een drankje aan de bar van ons hotel, en gaan dan op zoek naar een restaurant in de buurt. We zijn al laat, niet alles is meer open, maar bij Tiny’s kunnen we nog terecht.

Echt hongerig zijn we niet, we bestellen 2 voorgerechten en wat friet – en dat is al een hele opgave, de voorgerechten hebben de maat van een hoofdgerecht.

Pieterpad: Hellendoorn – Holten – Laren – Vorden

Het laatste wandel-weekend voordat de vakanties beginnen, en dat betekent voorlopig ook even voor het laatste Pieterpad lopen. Dit weekeind gaat het van Hellendoorn via Holten en Laren naar Vorden. Het zijn geen lange etappes, de afstanden zijn dit keer 15 / 15 / 14km – en dat terwijl we ondertussen gewend zijn aan etappes van meer dan 20 kilometer.



Hellendoorn – Holten

Op vrijdag reizen we met trein naar Nijverdal en met de bus naar Hellendoorn; ja vandaag rijden er wel bussen, in tegenstelling tot de vorige keer toen we op zondag met de bus van Hellendoorn naar Nijverdal wilden.

En dan begint misschien wel het mooiste stuk van het Pieterpad tot nu toe: een wandeling over de Sallandse Heuvelrug. Het zijn prachtige paadjes, en op de hele route is nauwelijks of geen bebouwing te bekennen. En dat betekent ook dat we niet halverwege aan de koffie kunnen, pas een kilometer voor het einde in Holten is hotel/restaurant De Swarte Ruijter waar we wat kunnen nuttigen. Helaas geen ijs want de keuken is nog niet open. Het ijsje komt later bij De Biester in Holten.

Onze B&B ligt net voorbij Holten, maar wel aan de route van Holten – Laren, dat betekent dat we vandaag een stukje verder lopen dan Holten, en morgen het dus iets makkelijker hebben.
De B&B, http://hetechtebuitenleven.nl, is een (oud-)boerderij waarin drie appartementen gebouwd zijn. Het middelste appartement is voor ons, het bestaat uit een benedenverdieping met kamer, keuken en badkamer, en een bovenverdieping met 3 bedden, het is heerlijk ruim.

Na het inchecken lopen we terug naar Holten voor een drankje en een hapje bij restaurant Tastoe; voor nachtmutsje kopen we nog twee lokale kruidenbittertjes.

Vertrek uit Hellendoorn

Niet verdwalen

Kunst bij Holten

Kunst bij Holten

Holten

Door te velden naar onze B&B (niet het gebouw op deze foto)

Afzakkertjes

 

Holten – Laren

Er wordt vandaag regen op de route verwacht, maar dat komt pas wat later in de middag en dan moeten we allang in Laren zijn. Om half elf worden we geacht de B&B te verlaten, en dat doen we dan ook.
We lopen op de Beusebergerweg – een weg die we gisteren ook al steeds zagen tijdens onze wandeling van en naar Holten. En we kwamen er maar niet vanaf, het duurde kilometers voordat we een andere weg kregen. Om trauma’s van te krijgen.

Ook op deze route komen we vrijwel geen plaatsjes tegen, wel komen we langs kinderboerderij de Strubbert waar we koffie met appelgebak kunnen krijgen. Daarna lopen we lekker door naar Laren, eerst naar café Stegeman voor ijs, daarna naar de B&B.

En weer ligt de B&B voorbij het dorpje, en weer netjes aan de route. Dus na Laren nog een stukje doorlopen voordat we bij B&B De Veldbakker zijn. En weer is het een behoorlijk groot appartement, je zou er met gemak kunnen wonen. Woonkamer, keuken met alles erop en eraan, hal, douche, wc, wasmachinehok, slaapkamer en berghok. Meer dan genoeg voor twee personen voor één nacht met uiterst lichte wandelbepakking.

Na inchecken kopen we terug naar Laren en eten we bij  café Langenbaergh.

De oneindig lange Beusebergerweg

De A1 overstreken

Hier kun je even wat eten/drinken/rusten. Wij zijn er voorbij gelopen.

Onze boerderij

Onze ingang

Koeienvoetbal?

In de regen teruggelopen van Laren naar onze B&B

Laren – Vorden

Het laatste stuk van dit weekeinde was al niet zo lang, 14 kilometer, en we hebben er zelfs al een stuk van gelopen. Uiteindelijk zullen we het zelfs aan het eind nog inkorten, officieel loopt de route tot aan het kasteel in Vorden, maar omdat het vlak langs treinstation Vorden loopt besluiten we om daar al op te houden, en de route de volgende keer vanaf hier weer op te pakken.

Het gaat dan ook snel, tegen elven de deur uit, en om half drie staan we op station Vorden.

En dan te bedenken dat we er nog best veel eerder hadden kunnen zijn. Zoals wel vaker opgeschreven lopen we niet alleen het Pieterpad maar zijn we ook regelmatig onderweg met de spellen Ingress en Pokemon Go bezig. En vanaf deze keer hebben we er een nieuw spel bij: Harry Potter Wizards Unite. En dat kost best veel tijd, het nieuwe spel leren kennen en onderweg allerlei gevondelingen bevrijden van vertroebelaars om de gevondelingen terug te kunnen sturen. Daarnaast moeten we toverdranken maken, plantjes groeien en vooral veel toveren.

En we moeten ook nog met grote bogen om eikenbomen heen om de processierups te ontlopen. En genieten van de omgeving, deze route bevat grote landgoeden en bijbehorende grote huizen en kastelen.

Het Twentekanaal

Allerlei borden midden in het bos

Selfservice rustpunt waar we even koffie gedronken hebben. Een euro in een kluisje doneren voor een kop koffie.

Een kasteeltje onderweg

We zijn er!

 

Pieterpad: Sleen – Coevorden – Hardenberg – Ommen – Hellendoorn

Het is dit weekend het hemelvaart weekend, dat betekent dat we vier dagen achter elkaar vrij hebben, dus dat is een mooie gelegenheid om een flink stuk Pieterpad te doen. We zijn de vorige keer geëindigd in Sleen, daar pakken we op Hemelvaartsdag de draad weer op en lopen vervolgens naar de plaatsen Coevorden, Hardenberg, Ommen en Hellendoorn. In Hellendoorn dreigden we vast te komen zitten door gebrek aan openbaar vervoer – maar daarover later meer.

De eerste dagen zullen rond de 20 graden zijn, maar op de laatste dag wordt het boven de 30 graden. Erg licht inpakken dus, en zonnebrand mee!

De lengtes van de etappes: 19km / 21km / 19km / 21km. Daar zijn we enorm overheen gegaan, de officiële afstand was dus 80 kilometer, maar we hebben bijna het dubbele gelopen. Na dit weekeinde hebben we 10 van de 27 etappes gelopen.


Sleen – Coevorden

Met trein en bus gaan we richting Sleen, daar komen we tegen 1 uur in de middag aan. We komen onderweg langs Ommen en Coevorden, plaatsen waar we vandaag en morgen naar toe wandelen. Waarom niet uitstappen en daar blijven?
Tja.

Op treinstation Ommen hebben we al koffie met wat lekkers gehad, we kunnen dus gelijk aan de bak met de tocht van Sleen naar Coevorden. Onderweg in Dalerveen mogen we even rusten onder het genot een ijsje, en zonder veel gekke dingen komen we dan aan in Coevorden.

Maar daarmee is onze wandeltocht van vandaag nog niet ten einde, het toeval wil dat deze week een competitie gaande is van het spel Ingress. De competitie gaat over wie het meeste aantal missies in een week kan lopen; een missie in Ingress is het wandelen van een route die leidt via een aantal portals – dat zijn in werkelijkheid bezienswaardige dingen. In Coevorden is een serie van 18 van die missies uitgezet, dat levert dus 18 punten op voor de competitie. Dat is leuk, maar de ‘prijs’ was hoog, we hebben vele kilometers voor deze missies gelopen; de route leidde ons meerdere keren door en rond Coevorden, het ganzenvrouwtje hebben we wel een keer of vijf gezien. In totaal hebben we er vandaag 40km op zitten.

Eten doen we bij De Heeren van Coevorden (inclusief regenboogvlag), slapen doen we in Best Western Hotel Talens Coevorden.
Ik kan het niet helpen dat ik altijd aan Twin Peaks moet denken als ik Best Western hoor.

Daar gaan we weer!


Joodse begraafplaats – die is hier ooit begonnen maar zal volgens Joodse traditie nooit weggehaald worden.

Kunst!

We hebben onderweg lang naar dit gebouw gekeken. wat zou het zijn?

Dit dus.

 

Coevorden – Hardenberg

Tegen elven verlaten we het hotel en pakken de route weer op bij het station van Coevorden. Ik moet weer denken aan gisteren toen we hier met de trein ook even waren, het voelt stom om eerst met de trein van A naar B te gaan en vervolgens weer van B naar A te lopen.

Halverwege ligt het plaatsje Gramsbergen, een prima plaatsje om even wat te nuttigen bij de Mommeriete Brouwerij. Er lopen vier vrouwen langs onze tafel – ‘Hebben we jullie niet al eens eerder gezien?’ Ja hoor, bij ons vorig wandel-weekend hadden we elkaar ook al gezien en gesproken. Grappig.
We zijn trouwens ook heel dicht in de buurt van de Duitse grens geweest. Wist je dat Coevorden bijna in Duitsland ligt?

Nog 10 kilometer lopen, en we zijn in Hardenberg. Maar dan zijn we er nog niet, ons hotel ligt een stuk voorbij Hardenberg, gelukkig wel aan de route van het Pieterpad. We lopen dus nog een aantal kilometers verder en komen zo bij ons hotel (hotel Hardenberg) aan.
Het is een wat ander hotel dan anders, er is geen receptie en het ontbijt wordt morgen geserveerd in een gebouwtje naast het hotel. Honderd meter verderop is een pannenkoekenrestaurant, daar lopen we even naar toe om een biertje te drinken, en dan willen we weer terug lopen naar Hardenberg om daar te eten en nog wat Ingress missies te lopen.

Rond half vijf zitten we aan ons biertje, er is nog 1 ander tafeltje bezet, verder is het erg rustig.
Maar een half uur later komen de eerste families binnen, en nog een half uur later zit het terras gewoon helemaal vol met kinderen met hun ouders. Om zes uur wordt het tijd om richting Hardenberg te lopen en te beginnen met de 12 missies die we hier voor ogen hebben. Ook deze missies zijn behoorlijk lang, halverwege eten we even wat en dan de laatste missies afmaken. En dan nog een stuk lopen om weer bij ons hotel te komen.

Uiteindelijk hebben we vandaag 45km gelopen, en dat was te voelen; blij dat het voor vandaag voorbij is.

Hotel in Coevorden

Utrecht lijkt dichtbij

We lopen tussen de koeien door Hardenberg in

Wildwaterkanovaren in Hardenberg

Het pannenkoekenhuis dat in een uur van leeg naar vol ging.

Hardenberg – Ommen

De korte broek kan aan, de temperatuur gaat naar boven de 25 graden. Kunnen we vast wennen aan het weer van morgen – dan gaat de thermometer boven de 30 graden. Vol goede moed gaan we om half twaalf ‘al’ onderweg, we hebben gisteren immers al een kilometer of drie van de route gelopen. Er is weinig tot geen horeca onderweg, hoe en waar moeten we nou een kopje koffie drinken?
In Stegeren blijkt een selfservice-horeca ding te zijn, een gezellig tuintje met een tuinhuisje bij een woning waar je zelf koffie kan zetten of frisdrank uit een koelkast kan halen. Er is een prijslijst, en je mag geld in een soort van brievenbus doneren.
We nemen een kopje koffie en gevulde koek. Als je naar de WC wilt moet je even bij de bewoners aankloppen.

Stegeren ligt niet helemaal op de route, maar de kleine omweg was de moeite meer dan waard.
Later zien we nog zo’n rustpunt, het blijkt een soort formule te zijn waar je je bij aan kunt sluiten, kijk maar eens op https://www.rustpunt.nu

Ons hotel De Zon ligt precies op de route van het Pieterpad, en net ten zuiden van de Vecht. Steek je de vecht over dan koop je zo het gezellige stadje Ommen in. Ommen is een stuk gezelliger dan Coevorden of Hardenberg, er zijn tientallen terrasjes en er heerst een erg gezellig sfeertje.

Eerst een biertje buiten bij ons hotel, maar dan moeten we ook hier aan de bak met Ingress missies, 18 dit keer. Ook hier zitten flink lange stukken wandelen in, en op de meeste plekken komen we twee keer, beetje jammer. Halverwege de missies eten we wat op een van die gezellige terrasjes, bij Brasserie Tante Pos.
Gelukkig is het hotel vandaag vlakbij, we blijven steken op bijna 38km.

Sprookjescamping

Dit bord stond vlakbij de Sprookjescamping, genoeg vertier voor kinderen hier.
Overigens staat die Monkey Town bij ons hotel/pannenkoekenrestaurant in Hardenberg.

Het rustpunt bij Stegeren





Trein Ommen – Hardenberg – Coevorden


Terras bij ons hotel aan de Vecht

Ommen – Hellendoorn

Voor ons doen zijn we erg vroeg de deur uit, al om kwart voor tien stappen we het hotel uit. En met een goede reden: proberen voor het heetst van de dag in Hellendoorn aankomen. Vincent heeft het al over de Hel van Hellendoorn, het laatste stuk voor Hellendoorn moeten we in de brandende zon lopen bij een temperatuur van 33 graden, dat wordt wat!
En dat is niet het enige, onderweg moeten we ook nog bergen beklimmen, de route gaat over Archemerberg en de Lemelerberg. Gelukkig is er koffie op de Lemelerberg, en ligt het redelijk op de helft van de route.

Het is een prachtige wandeling, mooie gebieden, mooie uitzichten. En qua warmte valt het ons mee, het is prima te doen. Ik verbaas met over de bekendheid van de Archemerberg, we hadden er beide nog nooit van gehoord, maar het is qua uitzicht vele malen mooier dan de Lemelerberg – dat is meer een groot stuk bos met een koffietent erin.

Ook het stuk Lemelerberg – Hellendoorn is goed te doen, de Hel van Hellendoorn kunnen we niet ontdekken.

In Hellendoorn mogen we een biertje ter afsluiting van deze dag, nog geen 23 kilometer (tot nu toe dan).
Ik had al eens gekeken hoe laat bussen vertrekken uit Hellendoorn, elk uur overdag een bus, dus een beetje goed timen wanneer je naar de bushalte gaat. Tot ik vandaag weer kijk en dan door heb dat er elk uur een bus is van maandag t/m vrijdag… En vandaag is zondag…
En nu? Uber is hier niet beschikbaar. Taxi naar een station?
Dan blijkt dat station Nijverdal op 2.7 kilometer lopen ligt. Nou ja, we hebben vandaag pas 23 km gelopen, dus daar kan die 2.7km nog wel bij. En zo komen we dus toch nog thuis.

Maar de dag is nog niet om. Om 6 uur zijn we thuis, Vincent haalt wat eten bij de Thai, en daarna weer aan het werk! De weekcompetitie van Ingress loopt nog tot 11 uur vanavond, dus in Utrecht nog maar wat missies doen. Ik ga op de fiets en ben tot half elf bezig. Ook Vincent gaat nog de stad in om missies te doen, ik spoor hem zelfs nog aan om wat meer missies te doen dan hij gepland had om zodoende een goede klassering te krijgen. En het heeft allemaal geholpen, ik ben winnaar geworden van de weekcompetitie, Vincent werd derde met 1 missie meer dan de vierde plaats…


In dit theater vinden regelmatig uitvoeringen plaats



We zijn niet de enigen onderweg

Archemerberg

Archemerberg

Lemelerberg



Yes! Gehaald!

Op naar de trein