Japan-2017 11 Geen kasteel (2), wel wandeling Kyoko

In de loop van de ochtend worden we gebeld op onze hotelkamer, de was is klaar; Vincent haalt het op. Hoef ik de rest van de vakantie daar niet mee meer over na te denken.

Voor we de deur uit gaan komen de pleisters tevoorschijn, wandelen op sandalen en slippers was gisteren in de regen leuk, maar omdat het veranderen van schoeisel betekende, zagen de blaren hun kans schoon.


 Vandaag staat het bezoek aan het kasteel op het programma, dat mislukte gisteren door de tyfoon. Maar eerst naar het station om treinkaartjes voor morgen te reserveren en alvast een nieuwe sim kaart voor Vincent, hij is bijna op.

Eigenlijk is over vandaag niet zoveel te  vertellen, daarom hieronder vooral een fotoverslag van de dag.

Het blijkt dat het station een bijzonder ontwerp heeft, vanaf perronhoogte kun je helemaal op het dak van omringende gebouwen komen en uitkijken over de stad. Ik krijg het niet in een keer op de foto, hieronder twee  plaatjes, een van halverwege en een van boven:


En als je helemaal boven bent dan zie je dit:


In Hiroshima stond een reuzenrad op een gebouw, hier een uitkijktoren:


Nu op naar het kasteel, een wandeling van drie kwartier. Onderweg kwamen we een enorm terrein met boeddhistische tempels tegen, dit soort poorten kwamen we meerdere keren tegen over een afstand van honderden meters:



Oversteken bij een grote weg, de voetgangersbrug loopt helemaal vierkant rond 



En dan komen we eindelijk bij het kasteel aan. En wat blijkt: het paleis in het kasteel is vandaag gesloten! De tuin is wel open, dus dan die maar bekijken:





Na het kasteel nog een wandeling  naar een straatje waar veel geisha’s rondlopen:


En een bezoek aan de buurt Gion, dat blijkt erg populair bij de toeristen, op een gegeven moment zie ik meer westerlingen dan Aziaten. Hier staat Gion om bekend:



Het leek erop dat hier in de buurt een public bath zou  zijn, maar het bleek alleen toegankelijk voor gasten van de bijbehorende ryokan. Opvallend was wel dat een stuk of 5 dames ons op stonden te wachten. Echt iets voor ons.

De prijzen in deze buurt voor restaurants en dergelijke zijn ook aangepast – veel duurder dan enkele straten verderop.

We eten in een restaurant dat noedelsoep op Japanse manier  maakt. Het bijzondere is dat je vóór half acht moet bestellen, anders krijg je niks meer.


We zijn voor ons doen vroeg thuis, heb ik het verhaal voor vandaag een keer vóór middernacht klaar.

Japan-10 Tyfoon-weer, geen kasteel en wel Onsen

De weerberichten lieten al enige tijd zien dat het weer vandaag niet al te best zou zijn, en dat werd werkelijkheid. We hadden al gezien dat een tyfoon vanuit het zuiden Japan bedreigde, met name het eiland waar wij onze vakantie begonnen zijn. De tyfoon is daar even blijven hangen en is vervolgens in afgezwakte vorm doorgestegen naar Kyoto. Vandaag krijgen we daar veel regen van, de tyfoon trekt door naar het noorden waardoor we morgen weer mooi weer krijgen. Onderstaande plaatjes geven weer waar de tyfoon eergisteren, gisteren en vandaag was. Wij zitten bij de rode stip.

      

Gelukkig hebben we voor de verandering een hotel voor drie nachten, morgen hebben we dus nog een hele dag.

En omdat we hier drie nachten zijn en de helft van de vakantie voorbij is, neem ik ook de was-situatie even door, en breng een stinkende zak naar de receptie.

Hoe vandaag verder invullen? Er is een kasteel dat we kunnen bezichtigen, en er is een publiek bad gevoed met heet water uit een bron; dat heet een Onsen in Japan. Beide zijn binnenactiviteiten, dus moet kunnen.

Het kasteel is ongeveer een kwartier lopen, Vincent heeft al eerder een paraplu hier in Japan gekocht, ik had nog een uit Nederland bij me. Die ging helaas al snel kapot, dus maar een bijgekocht. Paraplu’s in overvloed te koop, het regent hier blijkbaar wel eens vaker.


Bij het kasteel aangekomen blijkt het gesloten te zijn in verband met de tyfoon. Shit. Voor niks hier naar toe gelopen en de schoenen vol laten lopen met water. Gister hadden we al een leuk koffiebarretje gezien, het ligt op de route terug (die we trouwens grotendeels met de metro doen), dus maar even met een bezoekje vereerd.

Terug in het hotel besluiten we naar de Onsen te gaan, het publieke heetwaterbad, en wel met de taxi en op slippers. Nog meer schoenen vol laten lopen lijkt niet zinvol. Het is een erg leuk bad met meerdere baden en een sauna. Er is bijvoorbeeld een bad met bruin water en een bad dat elektrisch geladen is; dat merk je als je het bad uit wilt en de railing vast pakt.

Na het bad moeten we terug naar het hotel, taxi? Metro? Lopen? Het wordt de metro, kwartier lopen onder de plu. Maar als we eenmaal onderweg zijn – waarom niet het hele stuk lopen? Ongeveer 20 minuten, het is niet koud (26 graden) en het regent warm water. En wat is er leuker dan met je slippers door de plassen te stampen? 

Het bleek trouwens drie kwartier lopen, geen 20 minuten. Maar dat geeft niet, we hebben leuke straatjes gezien. Kyoto heeft in de buurt waar wij zitten heel veel straatjes met vooral wat oudere laagbouw, het heeft een eigen leuk sfeertje.

Eten doen we niet ver van het hotel in een yakatori restaurant, we krijgen op vijf verschillende manieren klaar gemaakte kip spiesjes. Het is een klein restaurant, en toch loopt er een kok met vijf bedienden rond. Personeel is niet zo duur blijkbaar; overal, ook in winkels bijvoorbeeld, zie je veel personeel.

Er is ruime keuze aan sake, gelukkig is er hulp bij het kiezen:


Het zijn ook maar kleine flesjes:

Japan 2017-09 Fietsen in 36 graden en reis naar Kyoto

Na het ontbijtbuffet met veel typisch Japanse ingrediënten, waar ik weer een rauw ei pak in de hoop dat hij gekookt zou zijn -niet dus, stallen we de koffers bij het hotel, regelen we treinkaartjes voor de rit naar Kyoto vanmiddag, laten we de rugtassen met belangrijke spullen in een kluisje achter bij het station en wandelen we naar de fietsverhuur die we gistermiddag gezien hebben.

Fietsen uitzoeken gaat redelijk vlot. Het kost bijna 8 euro per fiets per dag, en er moet een borg van hetzelfde bedrag bij. Niet duur dus. We moeten voor 7 uur vanavond terug zijn, anders zwaait er wat; dat is geen probleem want we hebben een trein geregeld voor half vier.

Helm is verplicht, en ik teken een contract waar onder andere in staat dat ik de verkeersregels van Japan ken. Ahum.

We gaan!



Eigenlijk zijn we niet goed wijs, we gaan fietsen in de hitte van Japan – het is 36 graden!

Eerst met een pontje oversteken naar een eiland, vanaf dat punt fietsen we naar een brug dat weer naar een ander eiland gaat. Daarna zien we wel hoe ver we komen.


Halverwege het eiland zien we een zaakje met koffie en wat lekkers. Even in de schaduw met wat erbij. Even. Dat was het idee. De koffie moest kennelijk nog gezet worden, dat duurde even, maar die  wafels, daar hebben we ruim een half uur op gewacht! Ter compensatie krijgen we nog een gratis kopje koffie – alleen moest die nog gezet worden… Al met al waren we bijna een uur kwijt, en dat ging dus ten koste van onze fietstijd.


De brug

En dan komen we bij een enorme brug. Hij bestaat uit twee verdiepingen; de bovenkant is voor auto’s en dergelijke, de onderkant voor fietsers en wandelaars. Deze gaan we oversteken.


Fietspad aan beide kanten van de brug. Een kilometer lang ongeveer 3% helling.

Yes – Vincent heeft de oprit naar de brug volbracht!




Drank automaten 

We zijn al een aardig stuk op dit tweede eiland onderweg als we besluiten om te keren. Er komt nog een grote brug maar dat is qua tijd, en qua hitte, een brug te ver. We stoppen bij een drank automaat, drinken is een must. Gelukkig staat heel Japan vol met dit soort machines.


Voor minder dan een euro heb je een halve liter bronwater. 

Reis naar Kyoto 

Eenmaal terug bij de fietsenverhuur innen we de borg terug. Op naar het hotel voor de koffers, door naar het station, rugtassen pakken en nog even wat drinken. Dan met een boemel eerst naar Fukuyama, dan met de Shinkansen, de hogesnelheidstrein, naar Kyoto met een overstap nog in  Okayama. Dat was nog wel even spannend, we hadden drie minuten om over te stappen en de trein bleef onverwacht lang op een tussenstation staan. Maar we kwamen precies op tijd het station binnen en we hoefden alleen maar het perron over te steken. Toch nog even flink doorstappen want onze wagon was een heel eind verderop.

Kyoto 

We moeten nog een stuk met de metro, maar dan zijn we snel bij het hotel. De wegen zijn nat, het heeft hier blijkbaar geregend.

Eten doen we in een leuk buurtje met allerlei restaurants. Het is buiten vaak lastig in te schatten hoe leuk en hoe druk een restaurant is, er zijn vaak geen ramen, of ze zijn flink afgeschermd. Gelukkig dit keer geen afgesloten hokjes; aan de andere kant – we werden naar de bovenverdieping gestuurd en daar zaten we als enigen.

Overigens wel heerlijk gegeten.

Tyfoon op komst?

Er wordt voor morgen zeer slecht weer verwacht, het zijn restanten of uitlopers van een tyfoon die vanuit het zuiden aan komt waaien, ben benieuwd.

Japan 2017-08 Reisdag naar Onimachi

Het grootste deel van de dag stond in het teken van de reis naar onze volgende bestemming, Onimachi. 

Als we de ontbijtzaal binnen lopen zien we een westerse familie zitten, pa ma en twee puberzonen. Die jongens hebben me toch een vreselijk humeur aan hun koppen te zien, ik hoop dat ze er met zijn vieren nog wat van kunnen maken vandaag.

Ze zijn al snel weg en dan zitten we weer als enigen in de zaal.

Treinen 

Onze trein vertrekt 11:23, daarvoor nog even een kopje koffie bij Aunt Stella’s met koekjes die ze zelf maken. Je mag er twee kiezen!



Van Matsuyama via Okayama naar Ominachi. We hadden een tussenstop meer dan bovenstaand plaatje aangeeft.

Onimachi 

Om kwart voor vier zijn we in het hotel in Onimachi. Het plaatsje is bekend om zijn tempels en de gelegenheid om fietsen te huren en dus zelf per fiets de omgeving te verkennen. We willen vanavond nog een stukje tempelroute doen en morgen fietsen.

Maar dat ging niet goed, we zijn een heuvel gaan beklimmen en kwamen op een prachtig uitzichtpunt uit, alleen geen tempel gezien. Er was ook nog een kabelbaan maar die was al gesloten toen wij die wilden nemen naar beneden. Lopen dus weer.


Het was niet de bedoeling maar we kwamen al wandelend bij het gebouwtje boven op de heuvel terecht.

Smal paadje naar boven 




Uitzicht bij de kabelbaan 




Japanse beleefdheden 

Het is in Japan even wennen aan de omgangsvormen. Een van de eerste dingen die opvallen zijn de vele buigingen die je ziet. Het kan een korte hoofdbuiging zijn, of zelfs knipmessen. Het is in ieder geval uiterst vriendelijk bedoeld en vaak met een glimlach.

Als je iets betaald hebt krijg je het bonnetje en wisselgeld altijd met twee handen, een knikje en een glimlach aangereikt.

Men is niet gewend aan fooien, als je dat doet is de eerste reactie ‘Nee nee nee’, maar als je echt doorzet dan nemen ze het aan. Ik deed dat een paar dagen geleden toen we een menukaart volledig Japans hadden en het meisje ons heel erg had geholpen met een menu samenstellen. Ze liep samen met ons naar buiten, ons uitbundig bedankend.

Mensen kijken je nauwelijks aan, maar als je zelf initiatief neemt en iets tegen ze zegt, dan breken ze open en ontstaat een leuk contact. Jonge kinderen werken ook uitstekend als contactmaker, die kijken je wel aan (wat is dat voor een lang gek mens?) en als je dan even zwaait dan is er gelijk contact.

Officiële mannetjes (ik zie maar weinig officiële vrouwtjes) dragen een uniform, een pet en witte handschoenen. Als een treinconducteur een coupé binnen komt neemt hij zijn pet af en buigt naar de passagiers. Ze doen het niet allemaal maar ik zie het wel regelmatig.

Op de perrons staat men in nette rijen voor de deur, geen klonten zoals in Nederland. Op de grond staan duidelijke markeringen hoe dat moet:


En op roltrappen staat men netjes links:

Japan 2017-07 Kasteelbezoek

We zijn dus in Matsuyama, de grootste stad op het Japanse eiland Shikoku. Hieronder een plaatje van de eilanden van Japan, linksonder Fukuoka waar we begonnen zijn, de rode stip geeft het huidige eiland aan en de blauwe stip waar we nu zijn.


Het aantal westerlingen is weer ontzettend laag hier, net als in Fukuoka en Beppu; in Hiroshima waren wel veel westerlingen, en dat is begrijpelijk.

Ontbijt 

Het vreemde van het ontbijt is dat we gisteren bij het inchecken al moesten kiezen welke soorten ontbijt we de komende twee ochtenden willen hebben, Japans of westers. Raar, dat weet ik pas op het moment zelf waar ik zin in heb. Ik koos op basis van foto’s die ons van het ontbijt voorgehouden werden twee keer Japans, Vincent van beide een. Vanochtend zaten we met zijn tweeën in de ontbijtzaal 2x Japans te eten. Niet echt gezellig.



Het kasteel 

Niet ver van ons hotel staat een kasteel op een heuvel. Het is gebouwd in 1603 door een gevierd militair en later enkele keren van eigenaar gewisseld. In 1784 is de bliksem ingeslagen in het gedeelte dat vijf verdiepingen hoog was, het is herbouwd in 3 verdiepingen.

Tijdens de tweede wereldoorlog is weer een deel van het complex plat gebombardeerd; sinds 1966 wordt weer gewerkt aan de wederopbouw.

Er gaat een kabelbaan naar boven naar het kasteel, je raadt het al… Alleen zijn we wel zo stoer dat we alleen naar boven met de kabelbaan gaan.




Mooi uitzicht over de stad.

Trouwens onderweg naar het kasteel hoorden we een koor zingen. Blijkt dat een aantal jeugdkoren zich in een gebouw aan het verzamelen is en buiten nog even van zich laten  horen. Een verademing vergeleken met het karaoke programma op televisie waar we het mee moesten doen bij het ontbijt – wat was dat vals.


Heetwaterbad in Matsuyama 

De stad staat ook bekend om zijn heetwaterbaden, het is dé plek om naar toe te gaan. We zijn er geweest, maar het haalt het absoluut niet bij die van Beppu. Het hele gebied hier is erg commercieel opgezet, en je mag maar 1 uur naar binnen. Grappig is dan wel weer dat je in de rustruimte een kopje groene thee aangeboden krijgt. Ook hier vrijwel alles alleen in het Japans, op het grote bord buiten met informatie en prijzen staat gelukkig in een hoekje een QR code die je, als je die scant, een Engelse vertaling geeft. Moet je wel internet hebben – en dat hebben we.

Reuzenrad op het dak 

In het centrum van Matsuyama staat op een groot warenhuis een reuzenrad. Dat had ik niet door, in dacht dat hij gewoon op de grond stond. We waren met de tram naar het centrum gereden en geen reuzenrad te zien. Vincent had door dat hij wel eens op het dak kon staan, in vond het maar een raar idee. Maar hij was niet te zien vanaf de grond dus toch maar naar de 9e verdieping van het warenhuis. En jawel.

(Niet mijn foto)


Kasteel vanuit reuzenrad 


Matsuyama in de avondzon

Borrel en eten 

We belanden uiteindelijk in dezelfde winkelstraat als gisteren, maar we zoeken uiteraard wat anders. Eerst een cocktail ergens, we komen op de derde verdieping van een gebouw terecht in een retro café met lp’s en pickups en dergelijke  uitgestald. Uiteraard is de cocktail kaart alleen Japans, maar als we de barman laten voorlezen wat er staat dan valt het een beetje tegen. Gewoon standaard dingen als gin-tonic, screwdriver en dergelijke.

Daarna eten in een restaurant weer zonder Engels menu, maar gelukkig met plaatjes. Kunnen we aanwijzen wat we willen. Er zat onder andere sushi bij, dan verwacht je vis, maar het was heerlijke vlees-sushi.


Terug gaan we met de  trein, vooral omdat het kan. De regiefout was alleen dat we 5 minuten te laat waren en dus 25 minuten moesten wachten op de volgende trein. In die tijd hadden we makkelijk naar het hotel kunnen lopen.

Japan 2017-06 Hiroshima Museum en reis naar Matsuyama

We ontbijten in onze ryokan, alleen moeten we dat wel zelf verzorgen. Het is net een bed & breakfast maar dan dus zonder bed en ontbijt. Gisteravond op de terugweg hier naar toe zijn we eerst naar een 7-11 geweest voor boodschappen en ziedaar: ons ontbijt.

We moeten van de hospita op de foto, en die komt bij alle andere foto’s van gasten te hangen.



Daar hangt ie, bovenste rij.


En haar ook maar even op de foto gezet.

Hiroshima Peace Memorial Museum

In het museum leer je alles over wat er voor, tijdens en na het gooien van de atoombom is gebeurd. Waarom is de atoombom ingezet, hoe werkt hij, wat zijn de directe gevolgen en wat zijn de langetermijn effecten. Ook verhalen van overlevenden worden verteld, en je kunt aangrijpende verhalen lezen over bijvoorbeeld mensen die kinderen verloren zijn. Ook in andere oorlogen kom je deze verhalen tegen, het bijzondere van dit is dat alles in een straal van twee kilometer verwoest is zonder aanzien des persoons. En de gevolgen van de straling die nog vele jaren aanhouden. Het is niet eens goed te bepalen hoeveel mensen er overleden zijn, alles is weg, dus ook bijvoorbeeld administratie over de inwoners van de stad.

Na het bezoek drinken we nog een kop koffie ergens met wat lekkers voordat we straks weer vertrekken. De beelden en verhalen blijven nog wel een tijdje bij me.

Op weg naar Matsuyama 

We halen onze koffers op bij de ryokan (waar we trouwens kamer 201 hadden – ons huisnummer) en gaan per tram naar het station. We reizen een klein uur met de Shinkansen naar Okoyama, daarna nog drie uur met een regionale trein.


Aangekomen in Matsuyama is het nog 3 minuten lopen naar het hotel, we hebben gelijk het gevoel in een heel andere stad te zijn. Brede straten, oude trammetjes en veel Japanse tekst zonder Engels bijschrift. Dat wordt lastig hier.


We lopen richting het park waar een kasteel op staat, een van de doelen voor morgen, nu om een restaurant te zoeken. Onderweg zien we dat je de krant in een vitrine kunt lezen.



Geen idee waar dit over gaat.

En dan vinden we een restaurant met dit menu:


‘Nee we hebben geen Engels menu’. Gelukkig spreekt ons bedienende meisje genoeg Engels om samen met ons een maaltijd samen te stellen. Beef, rice, salad, beer, en een toetje. En dat komt helemaal goed, het was heerlijk.

We zaten weer in een afgesloten ruimte, nu met hybride stoelen annex laag-bij-de-grond-eten:



Daar is over nagedacht.

Na het eten nog een wandeling door een winkelcentrum, het was afgeladen met hippe jonge Japanners. Opvallende haardracht, kleren en vreemde schoenen. Dat had ik hier dan weer niet verwacht.

Fietsers

Tot vandaag zagen we niet veel fietsers, een enkele fiets op de stoep en dat was het.

Hoe anders is hier in Matsuyama, veel fietsers en her en der heuse fietsenstallingen. Het nare is wel dat de fietsers en voetgangers de stoep moeten delen. En om het nog erger te maken laveren de fietsers op beide stoepen van een weg beide kanten op tussen de voetgangers door. En dan ook nog eens links op de  stoep, tenzij er iemand  loopt, dan fietsen ze rechts op de stoep. Of gewoon tussen de wandelaars door. Je wordt er gek van.

Japan 2017-05 Hiroshima Memorial, kabelbaan en pannenkoeken

Tram dagpas

We willen vandaag onder andere naar een berg op het eiland Miyajima, zo’n 18 kilometer verderop. Daar kun je met de tram komen,en dan is het handig om een dagpas te nemen zoals we die in Beppu voor de bus hadden. We kunnen twee dagpas kraskaarten kopen bij onze hospita voor 860 yen per stuk, dat is ongeveer 7 euro per stuk, en dan mag je de hele dag in de tram rijden (ze noemen het een street car in het Engels).

Maar eerst met de tram naar het station, een nieuwe sim kaart halen, die van mij van afgelopen zaterdag is al op. Ik ga voor een 5G sim in de hoop het einde van de vakantie te halen.

En als we toch op het station zijn regelen we gelijk treinkaartjes voor Matsuyama voor de reis morgen. Overigens hoeft dat niet, met onze railway pass mag je ook opstappen zonder kaartje, alleen is dan niet gegarandeerd dat je een zitplaats hebt. En reserveren kost niks.

A-bomb dome

We gaan met de tram naar het gebied waar herinneringen aan de atoombom zijn. Er staat onder andere nog restanten van een  koepelgebouw, het wordt de A-bomb dome genoemd. Op 6 augustus 1945 ontplofte op 600 meter hoogte boven dit gebied de eerste atoombom, in een straal van 2 kilometer is zo goed als de hele stad compleet verwoest, op deze koepel en een paar andere gebouwen na. Eind 1945 waren 140.000 mensen overleden ten gevolge van de bom, uiteindelijk zijn naar schatting in totaal 200.000 overleden.


Bij de dome is een park aangelegd, het peace park, en daar is een Memorial Hall gebouwd en het Hiroshima Peace Memorial Museum. Het museum gaan we morgen bezoeken.


Eeuwig brandende vlam bij het vredespark 

Memorial Hall

De Memorial Hall is een grote ronde ruimte met op de muur een 360 graden zicht op de stad vanuit het middelpunt waar de bom ontplofte, vrijwel alles wat je ziet is verwoest. In het midden staat een kleine waterval in een vorm die kwart over acht voorstelt, de tijd waarop de bom viel. Na dit bezoek lopen we stilletjes naar buiten. Onvoorstelbaar wat hier gebeurd is.


Het is vandaag 2 augustus, we zijn een paar dagen te vroeg voor de jaarlijkse herdenking op 6 augustus in dit park.

Naar het eiland Miyajima 

We gaan weer richting een kabelbaan op het eiland Miyajima, kijken of het nu in één keer goed gaat. Je kan er helemaal met de tram naar toe, maar je kunt ook met de tram de rand van de stad en daar de trein pakken. Omdat dat sneller is doen we dat, treinreizen is voor ons toch verder gratis. Met de boot oversteken is ook gratis, het is kennelijk onderdeel van Japan Railways. En dan zien we dat de kabelbaan sluit om 17:00, mogen we nog wel mee naar boven? Eerst moeten we nog een wandeling maken naar het startpunt van de kabelbaan, dus stevig doorlopen en stevig zweten.




Naar de top

Tegen half vijf gaan we met de kabelbaan omhoog, de laatste terug naar beneden gaat om half zes. Moet lukken. De kabelbaan blijkt uit twee stukken te bestaan, het eerste deel met veel gondels tegelijk, en een tweede in een wat andere richting met twee grote gondels.

We staan uiteindelijk tegen kwart voor vijf op de top en genieten van het uitzicht op Hiroshima. De stad ligt aan zee en heeft een stuk of vijf grote rivieren landinwaarts liggen, die zijn duidelijk herkenbaar. We gunnen ons nog snel een biertje en gaan dan met de voorlaatste gondel weer naar beneden.
In een winkelstraatjes bij de boten willen we nog wat drinken. Dan valt ons wat op, dit is de derde keer dat we drank bestellen bij een plek waar je ook kan eten en het lijkt erop dat het verplicht is om dan ook iets eetbaars te nemen. De vorige 2 keer kregen we ongevraagd iets eetbaars, vandaag werd ons duidelijk gemaakt dat we iets van de kaart moesten kiezen, hoe klein ook.

Deel een van de kabelbaan 


Deel twee van de kabelbaan


De top


In de verte Hiroshima 

Met tram terug naar Hiroshima 

Wat eenmaal terug op het vasteland nemen we de hele route de tram in de hoop wat meer te zien dan in de trein. Dat was een foute veronderstelling, het is hier al vroeg donker dus weer niks te zien.

Wel leuk om de rituelen in de tram te observeren. Voor in de tram zit de bestuurder, een stuk verder naar achteren heeft de conducteur een plekje. Bij een halte hangt de conducteur uit het raam en als niemand meer in of uit stapt drukt hij op een knop om de deuren dicht te doen. Daarna drukt hij twee keer op een knopje en gaat een doordringend belletje. Dat is het sein voor de bestuurder om te gaan rijden. Als we eenmaal rijden drukt de conducteur weer op een knop, begint een simpel melodietje en begint een stem te vertellen. Uiteraard in het Japans, en bij sommige haltes ook in het Engels. Daarnaast pakt de conducteur ook regelmatig de microfoon en houdt hele verhalen.

Zo nu en dan verlaat de conducteur zijn plek en loopt naar voren. Eenmaal voorin aangekomen neemt correcte conducteur zijn pet af, buigt naar de passagiers, zet zijn pet weer op en loopt naar helemaal achterin en dan terug naar zijn plek. Als je wilt kun je hem tijdens zijn wandeling vragen geld te wisselen. Dit wandelritueel zien we meerdere keren tijdens onze rit.

Abonnementhouders checken in en uit zoals wij ook in Nederland doen. Inchecken kan bij elke deur, uitchecken doe je bij de conducteur die werkelijk iedereen bedankt. Zonder chipkaart loop je gewoon de tram in en bij het uitstappen kun je geld in de automaat bij de conducteur gooien, of geld aan de conducteur geven.


Conducteur bezig met zijn ronde

Pannekoeken eten bij Okonomiyaki 

We hadden gelezen dat je bij restaurant Okonomiyaki pannenkoeken kunt eten. Het kost enige moeite maar dan vinden we het restaurant, het bestaat uit meerdere verdiepingen waar bakplaten met krukjes omheen aanwezig zijn. We gaan aan een tafel zitten, en bekijken met belangstelling hoe voor anderen de pakkenkoeken gemaakt en gegeten worden. Bijgaande foto’s laten zien hoe zo’n pannenkoek ontstaat en gegeten wordt, en het smaakte prima.

We worden gevraagd iets op te schuiven, er komt een ploeg van uiteindelijk 9 man bij ons aan tafel zitten – een bedrijfsuitje. Ze krijgen in stukken gehakte pannenkoeken en kantelen bier en aangelengde whisky naar binnen. Ze zijn na ons binnen gekomen en gaan eerder dan wij weer weg; en we mochten nog even hun whisky proeven toen ze door hadden dat we daar een opmerking over maakten.








Zo snij je er een hoekje af, het schepje eronder en in je mond doen.

Japan 2017-04 De juiste kabelbaan en de reis naar Hiroshima

We gaan weer op stap met de trein naar Hiroshima. Dus na het ontbijt op naar het station om zitplaatsen te reserveren voor de reis. Het wordt de trein van 14:53, dat betekent dat we nog enkele uren in Beppu hebben.

Global Tower 

Iets buiten het centrum staat een hoge mast met een uitkijk platform, de Global Tower. Het is een wandeling van zo’n 20 minuten, moet kunnen. Zo gezegd zo gedaan, al valt het niet mee bij een temperatuur van boven de 30 graden met hoge luchtvochtigheid. In de toren hebben we inderdaad een prachtig uitzicht over de stad.

En zien we de kabelbaan die we gisteren eigenlijk hadden willen bezoeken. Het blijkt helemaal niet ver te zijn van de toren waar we in stonden.


De Global Tower (de ronde palen zijn trouwens recht, mijn fotokunsten waren hier niet optimaal)





Pretpark op een berg

We lopen er naar toe en nemen nu de juiste kabelbaan. Het leidt naar een pretpark voor de kleinere kinderen, er staat onder andere een twee-armig reuzenrad waar wij ook nog wel in kunnen. Het wordt munten tellen, door een regie fout (lees: niet nadenken) zijn we ongeveer blut en kunnen door muntgeld bij elkaar te rapen net een kaartje en een ijsje kopen.

Het lijkt hier trouwens helemaal geen vakantie periode te zijn, het is erg rustig overal.


De kabelbaan die we gisteren eigenlijk hadden willen bezoeken 




Op naar de trein 

Van deze kabelbaan is het maar 20 minuten lopen naar het hotel waar de koffers nog staan. Het land staat vol met 7-11 winkels, ook op onze route naar het hotel. En die winkels hebben allemaal een geldautomaat (en elke winkel heeft een pokestop, maar dat terzijde).

Met de koffers gaan we naar de trein, we hebben 1 overstap in Kokura vlakbij Kitakyushu. Het eerste deel is met een boemel die maar 120 kilometer per uur rijdt, daarna stappen we over op de Shinkansen die met 300 kilometer per uur door het land sjeest. Helaas zien we niet zoveel van het land, het traject is een groot deel ondergronds en door bergtunnels.


Deze trein gaat dus 300 kilometer per uur 

Onze verblijfplaats in Hiroshima 

Het reisbureau had ons aangeraden om toch minimaal 1x op zijn Japans te slapen, op de grond dus. Dat gaat de komende twee nachten gebeuren. We zitten in een soort bed&breakfast, maar dan zonder bed en ontbijt. Gelukkig is ons kleine kamertje wel voorzien van airco, als die uit staat is het niet te harden in de kamer.


De deur is meer voor Japanners bedoeld.

Eten en drinken 

Voordat we gaan eten willen we nog even wat drinken. Ik vraag aan Google wat leuke drinkgelegenheden zijn in de buurt en daar komt Bar Strum uit. We lopen er naar binnen… blijkt het een klein eet/drink dingetje te zijn waar 3 Japanners aan de toog zitten. We schuiven aan voor een biertje en krijgen er wat lekkere hapjes bij. De Japanners links en rechts van ons zijn erg geïnteresseerd in waarom we in Japan zijn, en waarom we juist hier naar binnen gestapt zijn.


Na het biertje lopen we door het vredespark en komen uit bij een Italiaans eettentje met buiten terras. Omdat het een leuk plekje is, en omdat het buiten is besluiten we er te gaan eten, tot nu toe hebben we alleen nog maar binnen bij airco’s gegeten. En we eten voor het eerst in Japan met mes en vork.

Japan 2017-03 Tsurumi-Dake beklimmen en heet water bezoeken

Ontbijt in Beppu

Het ontbijt vandaag is wat minder geslaagd dan gisteren. Ik Fukuoka aten we in een gezellig gedeelte van het hotel, niet omdat het geweldige tafels en stoelen waren maar omdat het er een drukte van belang was. En het eten smaakte prima, sushi, allerlei soorten groenten zoals je die wel kent van Japanse restaurants, en andere lekkernijen. En als je echt wil kun je ook scrambled eggs krijgen met worstjes.

Vandaag zitten we in een zwaar onderkoelde ruimte, het is zo koud dat je de straat nauwelijks kan zien – de ramen zijn aan de buitenkant beslagen. Het eten is op zich lekker, maar gisteren smaakte het een stuk beter.

Op de planning van vandaag staat een bezoek aan een soort kabelbaan die we vanuit de hotelkamer kunnen zien, en aan de heet water bronnen waar Beppu bekend om is.

De berg op 

In eerste instantie willen we lopen naar het kabelbaantje, maar volgens Google maps is het bijna 2 uur lopen. Dat is een beetje ver. We lopen naar een infobalie in het station en horen hoe we er met de bus kunnen komen. We kopen een bus dagkaart, dat is een soort kraskaart waar je de datum van vandaag uit moet krassen.


Eenmaal bij de kabelbaan aangekomen blijken we heel ergens anders te zijn dan wat we vanuit onze hotelkamer zagen. Hmm. Toch maar met de kabelbaan omhoog en we blijken op het hoogste punt van de berg bij Beppu, de Tsurumi-Dake, uit te komen. Helaas zien we niks, het is zwaar bewolkt. Dat was op zich wel fijn voor het laatste stuk lopen op de berg, maar niet fijn voor het uitzicht.



Daar in de verte ligt Beppu


Het einde van de kabelbaan. Hier vandaan nog een stuk lopen naar de top.



Wat willen ze ons vertellen?


Onderweg naar boven zie je meerdere van dit soort beeldjes en boeddha’s met een collecte kistje erbij.

Heet water bronnen 

Na de afdaling pakken we weer de bus en laten ons naar de heet water bronnen rijden in het gebied Kanawa op de rand van Beppu. Hier is lang geleden een vulkaanuitbarsting geweest en daar merk je er nog wat van, er zijn allerlei bronnen waar flinke stoomwolken uit opstijgen. Er zijn enkele mooie parken omheen aangelegd en we bekijken er een van, de Umijigoku, en dat levert mooie plaatjes op.







Oh ja, oplaadbare mobiele ventilatoren zijn in hier.

Heet water baden

Het hete water uit de grond wordt ook gebruikt als kuurbaden zoals we ook bij het hotel hebben. Vanaf de bronnen lopen we een stuk naar zo’n kuurbad, Hyotan Onsen. Onderweg regent het licht, maar als we eenmaal in de baden liggen gaat de hemel open, het regent pijpenstelen en het onweert constant.

Het is druk in het badhuis, het is een komen en gaan van mensen. Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd, jong tot oud, en allemaal douchen ze zich zittend op een bankje voordat ze de baden in gaan. Vincent bedenkt zich dat het voor een man en vrouw misschien niet zo leuk is om te doen omdat mannen en vrouwen gescheiden zijn. Wij kunnen het lekker samen beleven.


Laag bij de grond eten

Bij het badhuis zit een restaurant, leuk om hier nog wat te eten voordat we terug naar het hotel gaan. Er staan van die bekende Japanse lage tafels met kussens op de grond. We kijken elkaar aan, doen?

Ja hoor. We gaan op de kussens zitten. Het gaat Vincent prima af om zijn benen op te vouwen en ze onder de tafel te krijgen. Voor mij is het een stuk lastiger, gelukkig zie ik ook Japanners zo nu en dan verzitten dus dat doe ik dan ook maar.

Er staat een bel op tafel. Er loopt wel een bediende rond, maar die komt ons niet uit zichzelf helpen. Dus dan maar bellen. Hij komt bij ons en probeert ons iets duidelijk te maken. Het komt niet echt over. Zijn ze al gesloten ofzo? Hij verdwijnt weer en als we hem later vragend aankijken komt hij met een telefoon terug. Hij tikt er van alles op in en laat ons de vertaling zien. We moeten eerst kaartjes kopen. Ah ok. Ik op zoek naar de plek waar ik kaartjes kan kopen. Blijkt het een automaat te zijn met heel veel knoppen. Elke knop is een menu item. Je moet eerst genoeg geld in de machine gooien en dan alles kiezen wat je wilt. Vervolgens komen er allemaal kaartjes uit en wat wisselgeld.

Nu kunnen we terug naar onze tafel en kunnen we de bonnetjes aan de bediening geven. We hebben genoten van een maaltijd met veel soorten vis.


De machine met het hele menu erop waarmee je tickets koopt voor wat je wilt eten en drinken.



Terug naar het hotel 

We hebben net een bus gemist, de keus is een uur wachten of een uur lopen. Het wordt lopen, het is weer droog en door de regen is de temperatuur dragelijk.

Als afsluiting nog een biertje op het terras waar we gisteren ook gezeten hebben.

Japan 2017-02 Treinreis naar Beppu

Het is alweer zondag; de zaterdag hebben we min of meer gemist door de reis. Twee belangrijke doelen vandaag: tweede sim kaart kopen nu de eerste werkt, en de Japan Railpas ophalen. 

Eerst maar eens de Railpas regelen, en zitplaatsen in de trein. Op het treinstation is men erg behulpzaam maar desondanks is het toch weer een tijdje in de rij staan. Maar dan hebben we hem: 14 dagen vrij reizen in Japan met de meeste types treinen. We zijn langer dan 14 dagen in Japan, maar door de pas vandaag in te laten gaan kunnen we in 14 dagen naar Tokio reizen en daar de laatste dagen doorbrengen.

Dan een sim kaart. Die halen we bij een Japanse versie van de Media markt, namelijk Yodobashi.


Ook deze sim krijg ik met enige moeite aan de gang, we kunnen dus onbeperkt Pokemon beesten vangen en Ingress spelen.

We hebben nog een paar uur te gaan voordat onze trein vertrekt naar Beppu, tijd voor een wandeling door de stad.

Station en winkelcentrum Hakata


Het is trouwens heet in Fukuoka, 33 graden. Binnen staan overal de airco’s aan, wat mij betreft nogal eens te koud.

Tempels tussen moderne gebouwen

Tijdens de wandeling zien we drie tempels, de eerste een min of meer moderne met airco, een tweede met een grote boeddha (mocht geen foto’s maken) en een derde een redelijke Zen tempel op een redelijk groot terrein.

Na de wandeling lust ik wel een groene thee ijsje.

Treinreis naar Beppu 

We hebben de trein van 14:57 en die gaat ons in 1 uur en 50 minuten naar Beppu brengen.


In Kitakyushu gebeurt er wat bijzonders. De trein rijdt het station binnen en zal van rijrichting veranderen. Dat is op zich niet bijzonder, maar wel dat je de stoelen in de trein om kan draaien. Druk met je voet op een pedaal aan de zijkant van de stoel en je kunt hem op zijn middenpoot omdraaien. Voordat we de stoel omdraaiden hadden we zelfs nog ruimte voor onze koffers bij ons, na het omdraaien helaas niet meer.



Heet bad bij het hotel

Om vijf uur lopen we het hotel binnen. Vanuit het station hoefden we alleen maar de straat over te steken, ideaal.

Beppu staat bekend om zijn heet water baden, er zit er zelfs een bij het hotel. In badjas kun je oversteken naar het aangrenzende gebouw en worden mannen van de vrouwen gescheiden. Je wordt geacht naakt een ruimte in te lopen waar aan de zijkanten douches zitten. Al zittend op een klein krukje moet je je dan eerst goed wassen voordat je het bad in mag (zie foto)

Het bad is behoorlijk warm, een kwartier is lang zat. Daarna weer douchen en zit het erop.

Festival in Beppu

Beppu ligt aan de kust, leuk om voor het eten eerst bij de zee te kijken. Dat valt  niet mee, het strand is met hekken afgezet, het is niet duidelijk waarom. We zien wel drommen met mensen een bepaalde kant op lopen, ook veel in typisch Japanse klederdracht. We lopen er achteraan; plotseling houdt de schutting op en zien we heel veel mensen bij elkaar zitten. Het blijkt dat afgelopen dagen een festival gaande is en dat dat vanavond wordt afgesloten met een uur lang vuurwerk vanaf zee.

Eten in een hokje

Na een kwartiertje kijken vertrekken we, we moeten nog eten en we hebben geen idee hoe druk het is in de restaurants, en hoe laat ze sluiten. We dwalen een eind rond, veel lijkt al  gesloten, of meer op een snackbar. Uiteindelijk vinden we wat – blijkt het een restaurant te zijn waar iedere groep in een eigen hokje wordt gezet.



Het wordt salade, vis en een soort nasi met garnalen. Heerlijk. En natuurlijk alles eten met stokjes.

Na het eten nog op een terrasje buiten een biertje om de dag af te sluiten.

De eerste indruk is dat Beppu een leukere stad is dan Fukuoka, er is wat meer leven op straat.

Japan 2017-01 De vlucht naar Fukuoka

Japan 2017-01 De vlucht naar Fukuoka. We zoeken het dit jaar ver weg: we gaan op vakantie naar Japan! Via de website van Japan2Go hebben we een reis samengesteld die begint in Fukuoka en eindigt in Tokio.


De vlucht

De vlucht begint op Schiphol en gaat via Seoul (Zuid Korea) naar Fukuoka, een stad aan de oostkant van het grote zuidelijke eiland Kyushu van Japan. Het eerste stuk is 10 uur vliegen (ik heb daar de helft van slapend door gebracht, Vincent heeft nauwelijks geslapen), het tweede stuk is nog maar 1 uur. Tijdsverschil is 7 uur: het is in Japan 7 uur later dan in Nederland.

Het was vandaag weer eens hommeles tussen Noord- Korea en Amerika, en dan realiseer je je hoe dichtbij je nu bij Noord- Korea bent als je net bent geland in Seoul. Gelukkig zijn we hier maar een paar uur, maar wel genoeg tijd om ons te verwonderen over hoe een biertje getapt wordt, namelijk van onder uit het glas waar een speciale opening in zit. 



Fukuoka

Gelijk al bij de douane lopen we tegen typische Japanse dingen aan. Je moet je vingerafdrukken achterlaten, en dat gebeurt met machines met zeer kleurrijke schermen en geluiden die horen bij computerspelletjes voor kinderen. De hele procedure(vingerafdrukken, paspoortcontrole en douane) duurt zo lang dat tegen de tijd dat we bij de band voor de koffers zijn, de koffers al van de band gehaald zijn. Ze stonden netjes klaar voor ons.

Dan op zoek naar een sim kaart voor de telefoon; vinden en kopen lukt maar werken – ho maar. Dan maar later proberen. Eerst met bus en metro naar het hotel, daar krijg ik de sim kaart uiteindelijk toch aan de gang.

We zijn vrijdagavond tegen half zes ’s middags vertrokken van thuis en  rond half elf zaterdagavond in het hotel is Fukuoka.

Metro in Fukuoka

Voor het slapen gaan wandelen we nog een stukje door de stad, vooral op zoek naar een biertje. Dat lukt uiteindelijk in een Engelse bar, dat is blijkbaar populair hier gezien het aantal van die bars. Het is trouwens voor een zaterdagavond erg rustig in de stad – alsof het geen uitgaansavond is.

IJsland 2015: de Golden Circle tour

We gaan weer wat beleven, we gaan mee met de Golden Circle Tour. Deze tour wordt uitgevoerd met een busje en voert ons langs een aantal prachtige plekken: een plek waar de Amerikaanse en Europese tektonische platen elkaar raken; een stel actieve geisers, een dubbele waterval en de Secret Lagoon.

De busrit
Het busje rijdt eerst half Reykjavik door om overal vandaan mensen op te halen die met deze trip mee gaan. We zijn met ongeveer 15 personen. De chauffeur is ook reisleider en geeft ons tijdens de rit heel veel interessante informatie over IJsland. Over de geschiedenis bijvoorbeeld, over energie-opwekking, warmwater voorziening, en nog veel meer. Aan het eind van dit verhaal heb ik een aantal van die Wetenswaardigheden opgesomd.

Het is wel een lange dag, rond 10 uur worden we opgepikt, en half acht ’s avonds zijn we weer in het hotel.
Onderweg naar de eerste stopplaats word je je bewust van de leegte van het land. Hele stukken is er niets anders dan de weg waar we op rijden. Er zijn geen dorpen of huizen te bekennen. Begroeiing is er niet of nauwelijks. En alles ligt onder een laagje sneeuw, daardoor lijkt het nog kaler.

Onderstaande foto’s zijn niet geweldig omdat ze vanuit de bus genomen zijn. Maar ze geven wel een indruk van de leegte.

   
  
  

De tektonische platen
IJsland ligt in feite op twee grote aardkorstplaten, de Amerikaanse en de Europese. En op de scheidslijn van die twee platen is veel seismische activiteit en bevindt zich een aantal vulkanen. Iedereen kent nog de uitbarsting van 2010 waarbij het hele vliegverkeer boven Europa plat gelegd werd, maar er zijn nog veel meer vulkanen.

De bus brengt ons naar een plek waar duidelijk te zien is wat de Amerikaanse en wat de Europese plaat is, en waar de scheidslijn loopt. We worden uit de bus gezet, en wandelen een stuk door het gebied.

Op deze mooie plek vinden ook vaak belangrijke ontmoetingen plaats op politiek niveau.

   

  

  
 De geisers
De volgende stop is bij een gebied met geisers waarvan er 1 in ieder geval elke 5 tot 10 minuten flink spuit. We worden weer uit de bus gezet en we lopen een tijdje in dit gebied rond.

Nabij ligt een restaurant waar we wat kunnen lunchen.

Het blijft indrukwekkend, enorme grote lege licht besneeuwde vlaktes en daar waar iets voor toeristen te doen is een bouwwerk. Vincent geniet van de kou en de sneeuw, dat mist hij de laatste jaren erg in Nederland.

  
  
  
  
  
De waterval
Even verderop zien we een flinke dubbele waterval. bijzonder is dat de watervallen haaks op elkaar staan (zie foto’s). Ook hier worden we uit de bus gezet en wandelen we langs de watervallen. De bus wacht ons een stuk verderop bij een souvenir winkeltje op.

Het water komt uit de gletsjers. In dit jaargetijde is de rivier redelijk rustig, maar in de zomer kan het er flink aan toe gaan wat hoeveelheid water betreft.

  
  
  
  
De Secret Lagoon
De laatste stop van deze trip. Deze Lagoon is lang geleden gemaakt – het is niet natuurlijk. Op deze plek is een heetwaterbron aktief en vlakbij heeft men een soort zwembad gemaakt door een muurtje om een gebied heen te bouwen. Daar loopt vervolgens het hete water in en wordt gemengd met koud water uit de buurt zodat wij mensen niet levend gekookt worden.

Bij deze lagoon zijn kassen neergezet. Ze worden verwarmd met  dit warme water en er wordt het hele jaar door groente verbouwd.

Deze Lagoon is een tijd lang buiten gebruik geweest maar een paar jaar geleden in ere hersteld. Tot voor kort kwam er bijna niemand, maar de Lagoon is niet echt Secret meer en dus komen er nu busladingen toeristen op af. Wij ook dus.

Desondanks heerlijk opgewarmd. Onze reisleider baalde er wel van dat het vandaag zo ontzettend druk was, dat had hij nog niet eerder meegemaakt. 

Onderstaande foto is niet van mijzelf, gevonden op internet.

  
Weetjes

De IJslandse taal is heel oud Noors. De Noorse taal is doorontwikkeld maar de IJslandse niet. Noren en IJslanders kunnen elkaar niet zomaar verstaan.

IJsland is een paar keer van eigenaar gewisseld; Noren en Denen zijn er de baas geweest.

In de tweede wereldoorlog is Engeland binnen gevallen om IJsland te kunnen verdedigen. Engeland heeft uiteindelijk IJsland de moderne tijd in getrokken.

Na de Engelsen hebben de Amerikanen het land nog een tijd verdedigd.

In IJsland wonen ongeveer 340.000 mensen, waarvan tweederde in Reykjavik.

Heet water wordt gewonnen in het binnenland, en met pijpen richting Reykjavik gebracht. Het water in de pijpen is ongeveer 84 graden, doet er 24 uur over om naar Reykjavik te komen, en verliest onderweg maar 2 graden.

In de winter wordt dit water ook gebruikt om stoepen te verwarmen en begaanbaar te houden. Wellicht dat daardoor de binnenstad zo mooi sneeuwvrij was terwijl we daarbuiten aan het glibberen en glijden waren.

Drinkwater komt van de gletsjers, het is onbewerkt en kan zo gedronken worden. Het water sijpelt in de buurt van de gletsjers de grond in, en komt honderden jaren later in de buurt van Reykjavik weer boven waar het het waterleidingsysteem in gaat.

Men vraagt zich af of het wel haalbaar is om met 340.000 mensen een eigen munt aan te houden. Er wordt veel gepraat over aansluiten bij de euro, dollar, Deense of Noorse kroon, of Canadese dollar.
Alleen kan men het er niet over eens worden wat dan.

Er is meer stroom nodig, maar ook hier kan men maar niet besluiten hoe. Windmolens liggen voor de hand (het waait hier altijd), maar er zijn veel tegenstanders vanwege de horizonvervuiling. Rivieren afdammen is ook overwogen, maar eigenlijk wil ook dat niemand.

Gletsjers smelten de laatste jaren snel. Door de gewichtsvermindering is de grond al centimeters gestegen.

IJsland 2015: Ingress wandeling

De dag is niet helemaal geworden wat we bedoeld hadden, het plan was om een Golden Circle Tour over het eiland te doen, of naar de Blue Lagoon te gaan. Helaas waren beide vol geboekt dus dat ging niet door. Voor morgen kunnen we de Golden Circle wel boeken en dat doen we dan ook.
Alternatief plan dan vandaag: een Ingress banner missie lopen. Vincent en ik zijn al enige tijd in de ban van het spel Ingress. Ingress wordt wereldwijd gespeeld, het gaat om twee strijdende partijen namelijk Enlightened (groen) tegen Resistance (blauw). Wij zijn Enlightened en willen de wereld groen maken. Dat kunnen we doen door naar zogenaamde portals te gaan, en ze te veroveren. Een portal is een ding dat in werkelijkheid bestaat, bijvoorbeeld een standbeeld, een opvallend bouwwerk, een muurschildering, het kan van alles zijn. Om een portal te veroveren moet je binnen een straal van 40 meter van die portal zijn, je moet er dus daadwerkelijk naar toe om hem te kunnen pakken.
Een missie in Ingress is het bezoeken, veroveren of versterken van een rij van portals. Als je een missie af hebt, dan krijg je er een medaille voor. En als je nou een stel missies aan elkaar schakelt dan krijg je een banner; de medailles van de missies vormen dan een plaatje.

In Reykjavik heb ik de ‘View of Reykjavik’ banner gevonden en die hebben we voor vandaag op de planning gezet. De banner bestaat uit 24 missies met 6 portals per missie. 
Het eerste deel van de banner verloopt voorspoedig, maar iets na de helft van de missies gaat het sneeuwen. Wat nu? Er is een zwembad in de buurt, dus even lekker opwarmen in de hete baden en de sneeuw afwachten.
Na enige tijd weer verder met de banner. Maar na een paar missies gaat het weer sneeuwen. Dan maar de dorst lessen tot het droog wordt.
En dan nog 6 missies te gaan – en dat waren flinke, we werden door het hele havengebied gestuurd, inclusief een bezoek aan een pier waar Google Maps nog niet eens weet van heeft. Leuk maar het duurde allemaal uiteindelijk wel lang.

Rond half negen ’s avonds zijn we dan eindelijk klaar. Veel leuke plekken van de stad gezien en een banner rijker. We hebben zo’n 18 kilometer gelopen vandaag.

Na het eten hebben we dan nog een afspraak met andere Ingress spelers in Reykjavik. Met hun drinken we nog een biertje en delen we Ingress ervaringen.

Omdat het weer sneeuwt nemen we dit keer een taxi terug naar het hotel.

  
De haven

  
De haven

  
De Ingress banner

IJsland 2015 – Kerk- en zwembadbezoek

Vandaag begint onze eerste echte dag in Reykjavik, wat zullen we eens gaan doen? Niet al te veel, de binnenstad een beetje verkennen, een bezoek brengen aan de kerk die we gister onderweg gezien hebben en naar één van de vele zwembaden die de stad rijk is.
Voor de afwisseling nemen we vandaag de bus naar de stad. Dat kan gratis met een kaart die we van het hotel krijgen. We kunnen daarmee met de bus de hele stad door.
De kerk die we gister al gezien hebben is de Hallgrímskirkja, de grootste kerk van IJsland waarvan de bouw in 1945 is begonnen, en afgerond in 1986. Dat zie je ook, de kerk oogt erg modern, zowel van binnen als van buiten. De banken zijn niet van die harde houten die we allemaal wel kennen van de kerken in Nederland, maar ze zijn zacht bekleed. Lekker comfortabel en warm.
Wat mij het meest aansprak was het orgel, en wel om twee redenen. Ten eerste is het een enorm groot orgel met maar liefst 5275 pijpen, en ten tweede omdat de organist ergens beneden in de kerk zit bij de ingang. Zijn toetsen, schakelaars en voetbedieningspaneel staat op een verrijdbaar plateau dat met een dikke kabel en stekker verbonden is met het pijpengedeelte. Mijn eerste gedachte was: zet er een midi-interface op en je hebt geen organist meer nodig, de computer kan dan het orgel bedienen.

Ook de klank was indrukwekkend, geweldige bassen en prachtige hoge tonen.

Je kunt met de lift de toren in en dan in alle vier richtingen de stad bewonderen, dat kun je zien in onderstaande foto’s.
Het weer werkte niet echt mee, toen we in de kerk waren (die ook nog eens op een heuvel staat) woedde er een heuse storm over Reykjavik, erg lekker bovenin de toren, je waaide bijna door de tralies naar buiten.
Dit is wel uitstekend weer om een van de vele zwembaden van Reykjavik te bezoeken. IJsland bevindt zich op vulkanisch grondgebied waardoor warmte makkelijk uit de aardkorst gehaald kan worden. De vele zwembaden worden dan ook verwarmd met de natuurlijke aardwarmte.
Als je op internet gaat zoeken naar deze baden, en vooral de commentaren daarbij leest dan valt 1 ding erg op: je wordt geacht naakt te douchen voordat je het zwembad gedeelte in gaat. Dat zal mij boeien, maar voor een gemiddelde Amerikaan bijvoorbeeld is dat not done. Voor IJslanders is dat de normaalste zaak van de wereld. Je gaat in je blootje naar de douche en zeept vitale onderdelen van je lichaam goed in. Op borden die bij de douches hangen staat duidelijk aangeven welke delen je goed moet schrobben: haar, oksels, kruis, achterwerk en voeten. Doe je dat niet, dan kun je commentaar verwachten. Daarna zwembroek aan en naar buiten.

Overigens zijn vrouwen en mannen van elkaar gescheiden qua kleedruimtes en douches; zelfs in zwembaden met sauna’s zijn er aparte cabines voor mannen en vrouwen.

Het was wel genieten. De baden zijn vrijwel allemaal buitenbaden met temperaturen variërend van 36 tot 44 graden. Grote zwembaden (buiten dus!) zijn 36 graden, kleinere hot-tubs zijn tot 44 graden – dat hou je niet lang uit.
De dag was zo weer voorbij. Lekker wat eten in de stad en terug wandelen naar het hotel, nog steeds glibberend en glijdend. Zoals een vrouw achter de bar van het hotels ons vertelde: ‘walk like a pinguin’. Inderdaad.

  
De Hallgrímskirkja

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
In de kerk

  
In de kerk

  
In de kerk

  
In de kerk

  
In de kerk

  
Buiten glibberen

  
Buiten glibberen

 

IJsland 2015 – here we come!

Het is eind van het jaar, en dus weer tijd voor een stedentrip. Dat doen we vaker en dit keer valt de keuze op Reykjavik.
De eerste reactie is: KOUD, maar dat valt voor zo’n noordelijke eiland eigenlijk wel mee. Rond de jaarwisseling is de gemiddelde temperatuur rond de nul graden, en dat is dit jaar niet anders. De verwachting is in de nacht iets onder nul, overdag er iets boven met regelmatig kans op een natte sneeuwbui.

Wat valt er allemaal te doen in Reykjavik? In de stad zijn enkele bezienswaardigheden, en buiten de stad is het meest bekend de Blue Lagoon. Ook het noorderlicht moet goed te zien zijn. Wat we allemaal precies gaan doen – dat zien we wel. Er is in ieder geval niks van tevoren geregeld.
Op tweede kerstdag stappen we in het vliegtuig voor een vlucht van bijna 3 uur naar Reykjavik. De reis verloopt voorspoedig en bij de landing krijgen we de eerste indruk van IJsland. Namelijk: helemaal kaal. Geen huizen geen bomen, alleen rotsachtige grond met een dun laagje sneeuw.
Terwijl Vincent op de koffers wacht ga ik een winkel in om te kijken of we SIM kaarten kunnen scoren van IJsland zodat we goedkoop kunnen internetten met onze telefoons. Dat blijkt zeer eenvoudig, bij de kassa van de winkel liggen Vodafone SIMs; betalen, in je telefoon stoppen en internetten maar. Mooi, er moet wel Ingress gespeeld worden in de stad.
Volgende stap: geld halen. IJsland heeft geen Euro maar IJslandse kronen. 1000 ISK is 7 Euro waard, ofwel elk bedrag delen door 1000 en vermenigvuldigen met 7.

Nu naar Reykjavik zien te komen. Het vliegveld waar we geland zijn ligt op ongeveer 50 km van de stad. Er rijden bussen af en aan om mensen naar de stad te brengen, in een bus kopen we een kaartje en mogen we mee. Het idee is dat je eerst naar een bus terminal wordt gebracht, en daar overstapt op kleinere busje die je uiteindelijk naar je hotel brengt.
De eerste 30 km van de busreis gaat door een rotsig landschap met zo goed als geen bebouwing en helemaal geen bomen of struiken. En het wordt al donker, rond vier uur begint het te schemeren.
Ons hotel blijkt aan een ander vliegveld te liggen dat vlakbij het centrum van Reykjavik ligt. Het veld waar we geland zijn was een militair veld sinds de tweede wereldoorlog maar wordt nu gebruikt voor internationale vluchten, het veld waar ons hotel tegenaan ligt wordt gebruikt voor binnenlandse vluchten.
Het is ongeveer anderhalve kilometer lopen van het hotel naar het centrum van de stad. Dat gaan we dus doen om wat te gaan eten en drinken. Hoe moeilijk kan het zijn om die anderhalve kilometer te lopen. Nou, dat viel zwaar tegen. De dagen voor onze aankomst had het enkele nachten flink gevroren met als gevolg dat de stoepen spek en spek glad waren. Een dikke ijslaag maakten ze zo goed als onbegaanbaar. Al na een paar honderd meter lag ik op de grond, dus toen maar de strategie gewijzigd: lopen midden op straat, dat was wel begaanbaar. Het is niet druk op de weg, dus dat kan wel. Ik heb ook het idee dat men daar wel aan gewend is, de auto’s die er zijn rijden met een grote boog om ons heen.

In de binnenstad zijn de wegen en stoepen wel netjes schoon. Het is tweede kerstdag en de restaurants zien er behoorlijk vol uit. Gaan we nog wel een plekje kunnen vinden? Na wat omzwervingen stappen we een restaurant binnen – op hoop van zegen. En ja, gelukkig, we mogen aanschuiven zonder dat we een reservering hebben. Het is half acht, mooie tijd.

Even later zien we allemaal mensen opstaan en hun jassen aantrekken. Het lijkt wel of iedereen ongeveer tegelijk weer weg gaat. Toen we binnen kwamen waren bijna alle 25 tafels bezet, nog geen half uur later waren het er nog maar 5 en dat is zo gebleven. Men eet hier vroeg blijkbaar.

Stoer als we zijn wandelen we (via een andere route) weer terug naar het hotel waar we ons nog tegoed doen aan een IJslands borreltje.
Onderstaande foto’s zijn niet echt geweldig – het schemerde en dan foto’s maken in een rijdende bus is niet ideaal.

 

Landing op IJsland

  

Busreis vliegveld naar Reykjavik 

  

Busreis vliegveld naar Reykjavik 

  

Busreis vliegveld naar Reykjavik 

  

Randdorpje van Reykjavik 

  

Randdorpje van Reykjavik 

  

Overstappen van grote bus naar kleine busjes

  

Ons hotel zit vol met h0uten figuren.