Warschau dag 10 – via Dahlemer Binz weer naar Hilversum

De vakantie zit er bijna op, de laatste vliegdag van deze vakantie breekt aan. We hebben nog één tussenstop op het oog en dat is het veld Dahlemer Binz. Ik heb dat uitgekozen omdat vanuit vliegclub Seppe regelmatig vliegkampen georganiseerd werden op dit veld. Volgens mij ben ik er wel eens geweest, maar in mijn logboek kan ik daar geen bewijs voor vinden; wie weet herken ik het als ik er ben. Even bellen, we zijn welkom.

Eerst met de taxi naar het vliegveld. Het duurt weer lang voor er een taxi verschijnt, gelukkig een ander dan die van gisteren. Deze chauffeur rijdt inderdaad een stuk kortere route door de stad, dat had de chauffeur van gisteren ook kunnen doen. En dan maakt de chauffeur van vandaag een fout – hij rijdt het vliegveld voorbij! Wij wijzen hem erop, en hij maakt omstandig zijn excuses. Op de teller stond 45 euro toen we de afslag voorbij reden, na aankomst maakte hij er 40 van als goedmaker voor zijn fout. Zo kan het dus ook!

De vlucht van Arnsberg naar Dahlemer Binz

Daarna is het het vliegtuig vullen met bagage, checks uitvoeren, instappen en weg; vandaag eens geen dreiging van regen of onweer. Onderweg hebben we contact met Langen Info op frequentie 129.875, een uur later krijgen we contract met Dahlemer Binz op frequentie 122.375. Als ik naar final draai, en we dus aan het laatste stukje voor de landing beginnen, zie ik dat er hoogspanningskabels voor de baan langs lopen! Daar moet je dus wel overheen (ook onbewust doe je dat), en daarna wat steiler dan normaal dalen om te kunnen landen. Er staat op de approach chart wel een hoogspanning getekend voor het begin van de baan, maar zoiets is toch bijna niet te geloven. Je zal maar wat te laag aan komen vliegen.

Op de foto zijn de hoogspanningskabels duidelijk te zien.

Parkeren, even naar de toren om te betalen, en daarna wandelen we naar het restaurant. Hier moeten we een uur wachten omdat we een vliegplan in moeten dienen, we gaan weer een grens over – het laatste stuk naar Hilversum komt eraan.

Overigens herken ik dit veld niet echt; ik denk dat ik er echt niet eerder geweest ben.

De toren van Dahlemer Binz. Helemaal achter op de foto is het restaurant.

De vlucht van Dahlemer Binz naar Hilversum

Dit is het dan, de laatste vlucht van de vakantie. Ook dit is een relatief eenvoudige vlucht, geen bijzonderheden. Wel leuk om weer contact te krijgen met Dutch Mil, eindelijk weer wat bekende kreten op de radio met een Nederlands accent. Na de landing in Hilversum is het over!
Tijd om de administratie af te ronden en in te leveren bij Operations van de vliegclub. Gelukkig wordt niet moeilijk gedaan over de missende benzinebon van Torun – de foto van de meters van de tankauto wordt geaccepteerd als bewijs. Eind goed al goed.

Ik merk wel dat ik er nu wel klaar mee ben, vier dagen achter elkaar vliegen is toch wel veel. Het is veel fijner om een dag te vliegen gevolgd door een dag rust te hebben. Maar weer goed op letten als we weer zo’n vliegvakantie gaan ondernemen.

Warschau dag 9 – Via Magdeburg naar Arnsberg

De piloten van het vliegtuig van gisteren wilden vanmorgen 7:40 alweer op het veld zijn, dat is ons veel te vroeg – we regelen zelf wel een taxi. Kwart over tien zijn we op het veld, een mooie tijd. Onze taxichauffeur wil wel wat vertellen en geeft ons allerlei informatie. Bijvoorbeeld over een mosterdfabriek die hier staat en ten tijde van de DDR de mensen hier een bestaan gaf. En dat het vliegveld door de luchtmacht is gebruikt – vandaar dus dat het zo’n brede en lange baan is. Komend weekeinde is er een grote luchtshow maar daar zijn we dus net te vroeg voor.

Het doel van vandaag is Siegerland, dat zou onze laatste slaapplaats moeten worden. Maar eerst naar Magdeburg City, dat veld hadden we gisteren ook al in beeld omdat ze daar Mogas hebben, de goedkope vorm van benzine waar dit vliegtuig op mag vliegen. Het is een soort auto super plus benzine dat goedgekeurd is voor ons vliegtuig, de PH-SKC, en een stuk goedkoper is dan de standaard Avgas 100LL. Mogas was in Polen nauwelijks te krijgen dus daar tankten we Avgas.

Ik heb Magdeburg City van tevoren gebeld, en we zijn welkom. Niet in de loop van de middag pas aankomen want dan doet de Mogas benzinepomp raar door de hitte, dat moet lukken.

Op de buienradar zagen we de hele tijd al een buienlijn hangen in de buurt van Magdeburg maar het lijkt erop dat het richting noordoosten weg trekt. Ik maak me er geen zorgen over, we gaan lekker vliegen! Rond half elf zijn we klaar voor vertrek; behalve dan dat we eerst die 2.2 km baan helemaal terug moeten rijden (backtrack heet dat in vliegtermen). Dat is nooit zo fijn want je gaat dus eigenlijk tegen de richting in, er zal maar iemand aan het landen zijn – dat is niet goed als je elkaar tegen komt. Om dat te voorkomen meld je altijd duidelijk op de radio wat je van plan bent, anderen doen dat ook zodat je van elkaar weet waar je bent en wat je aan het doen bent.

Bautzen – Magdeburg City

Dan gaan we eindelijk de lucht in. Het eerste deel van de reis verloopt prima, maar dan doemt een grijze muur voor ons op. De regen is toch nog niet weggetrokken! Vóór ons is het grijs, rechts ook, naar links kan ik enigszins door de regen heen kijken. Dus de route een stuk naar links verlegd om zo door de wat lichtere regen heen te vliegen. Wordt de kist ook weer een beetje schoon. Na de bui weer richting veld sturen dat lekker in het zonnetje ligt.

De landing is gewoon slecht. Bij het afvangen van het vliegtuig (vlak voordat je de grond raakt) valt het vliegtuig plotseling uit de lucht waardoor een flinke harde landing ontstaat. Ik schrik er zelf van, het vliegtuig stuitert nog een keer omhoog en daarna nogmaals neerzetten. Gelukkig kan een Cessna dit makkelijk aan, het was niet gevaarlijk, maar schrikken was het wel.

We rijden naar de benzinepomp en gooien beide vleugels helemaal vol, de laatste keer tanken deze vakantie. Daarna lunch bij restaurant Paparazzi.

Achter het vliegtuig staat restaurant Paparazzi.

Duidelijk te zien waar we naar links gestuurd hebben om de regen te vermijden

Magdeburg City – Siegerland Arnsberg Menden

De bedoeling vandaag is dus eindigen in Siegerland, maar volgens de buienradar gaat het daar al rond een uur of twee regenen, en dan zijn we er nog niet. Dus op zoek naar een ander veld waar het lang genoeg droog blijft; de keuze valt op Arnsberg Menden, mede omdat het in een kronkel van de rivier Ruhr ligt.

Om één uur hangen we weer, zonder verdere gekke dingen komen we aan bij Arnsberg Menden. Het veld zelf ligt op een heuvel, vóór het begin van de baan en na het einde van de baan is er afgrond, goed mikken dus bij de landing want iets te vroeg landen kan niet!

Afgrond vóór het begin van de baan! De vlekken op de foto zijn overleden insecten op de voorruit.

Na de landing vragen we of de kist in een hangar mag staan, helaas niet, dus dat wordt de kist weer vastbinden aan de grond.

De terminal en toren van Arnsberg Menden

Betalen vandaag graag want het is niet zeker dat morgenochtend iemand aanwezig is. We krijgen zelfs instructies over hoe het veld ‘illegaal’ te betreden. Gezien onze standaard vertrektijden voorzie ik geen problemen.

De kortste route was via de zuidkant van Paderborn geweest, maar omdat de kans op regen en lage bewolking (lees: de grond omhoog komt richting wolken) in de heuvels het grootst is, toch maar de noordkant gekozen.

De taxi

Er wordt een taxi voor ons gebeld. Het duurt even maar dan verschijnt er inderdaad een. Vincent had een hotel gevonden en de taxi brengt ons er naar toe. Dag wil zeggen, ik zie op een gegeven moment dat hij afwijkt van wat Google Maps de beste route vindt. Dat kan natuurlijk, maar dan vraagt hij ons of we het leuk vinden om even langs het centrum te rijden. Bij mij gaan allerlei alarmbellen af, maar Vincent knikt al instemmend. We moeten sowieso omrijden zegt de chauffeur want er zijn wegwerkzaamheden bij het hotel. Ik vertrouw het voor geen meter en ik zie hem gewoon een stuk omrijden. Uiteindelijk zijn we meer dan 50 euro voor de rit kwijt, ik voel ons vreselijk genaaid.

De stad Arnsberg

Arnsberg is net zo’n slaapstadje als Bautzen, maar dan wat minder gezellig. Het leuke is dat in het midden van het stadje een smalle heuvelrug ligt, die wandelen we helemaal naar boven waar de resten van een oude burcht staan. Leuk om te zien, leuk uitzicht boven.

Terug beneden eten we wat en lopen een stukje langs de Ruhr, Daarna verhaal schrijven en naar bed.

Hieronder nog wat foto’s van Arnsberg.

Warschau dag 8 – Polen verruilen voor Duitsland

We zijn van plan vandaag Polen weer te verlaten. En ook nu laten we ons verleiden door een Facebook commentaar – van Michiel dit keer. Hij raadde ons aan om in Bautzen te gaan kijken, het ligt op de route, dus waarom niet.

Maar eerst twee andere vluchten, eerst de beloofde vlucht met Michał, dan een tussenstop op Lotnisko Szymanów; pas daarna naar Bautzen. Er wordt weer regen en onweer in de loop van de middag verwacht in zuid Polen, dus op tijd vertrekken – de wekker gaat voor het eerst deze vakantie en wel om 7 uur.

De zon schijnt al, dus Michał een bericht gestuurd dat hij om 9 uur op het veld Pobiednik verwacht wordt.

Maar tijdens de rit naar het veld blijkt er veel laaghangende bewolking te zijn, bij het veld is het weer open. Het wordt spannend of we het huis van Michał kunnen bereiken, dan moet ik weer door die wolkenband heen.

Half tien rijden we naar het begin van de baan. Het regent nu zelfs licht, maar omdat het zicht prima is stijgen we toch op. Richting zijn huis zijn er inderdaad nog laaghangende wolken, naar ik kan er makkelijk omheen laveren. We draaien een rondje om zijn huis en tien uur staan we weer aan de grond. Michał vindt het gehobbel op het veld maar niks.

Michał en zijn huis in een stadje vlakbij Krakau

We taxiën gelijk naar de benzinepomp en tanken hem helemaal vol. Binnen betalen, maar een fatsoenlijke bon met liters erop – ho maar. Ik krijg wat papier mee, hopelijk voldoende bewijs voor de vliegclub in Hilversum.

De vlucht van Krakau naar Szymanów

We hebben het veld Miroslawice op het oog als tussenlanding voordat we Duitsland weer in gaan. Voor zekerheid bel ik even of we welkom zijn; ik bel meerdere nummers maar krijg geen gehoor. Een van de nummers is eigenlijk niet van het veld, maar van de meteo service, ik krijg een aardige man aan de telefoon die me eigenlijk niet kan helpen, hij gaat over de meteo, verder niet, maar hij weet zeker dat het veld Lotnisko Szymanów open is omdat er parachute gesprongen wordt. We kijken op de kaart – het maakt niet veel uit of we nou ten zuiden of ten noorden van Wrocław langs gaan, dus we verleggen onze route via Szymanów. Ook hier wordt niet opgenomen als ik ze bel, maar we gaan toch.

Het gaat allemaal behoorlijk vlot, om half elf zijn we alweer onderweg. Bij het opstijgen is het rijden – los van de grond – rijden – los van de grond – rijden en eindelijk vliegen. Het veld is voor verbetering vatbaar zullen we maar zeggen.
Ook deze vlucht verloopt voorspoedig, geen last van bewolking of zo. Na de landing vraagt de toren of we een parkeerplek willen voor de nacht. Nee, we gaan straks weer verder. Willen we benzine dan. Nee, we gaan straks weer verder.
In het adminstratiegebouwtje wordt ons nog een keer gevraagd: nachtje blijven, of tanken. Nee, we gaan straks weer weg. Ok, we krijgen een kop oploskoffie aangeboden, men vindt het maar vreemd – er komt kennelijk nooit iemand binnen voor een eenvoudige tussenstop.

Onderweg zien we meerdere van dit soort grote complexen

Duidelijk een parachutistenveld


Leuke verzameling vliegtuigen

De vlucht van Szymanów naar Bautzen

Omdat we straks over de grens gaan moeten we een vliegplan indienen en verplicht een uur wachten. In de hitte lopen we een beetje rond, en vinden een plekje waar fris en ijs verkocht wordt. We hebben nog wat Pools geld en kopen dus nog een ijsje en wat drinken.
En dan is het tijd om te vertrekken. Instappen en wegwezen, op naar Bautzen. Het wordt warmer en warmer, ook in de kist. Op zich is de hitte dragelijk als de motor eenmaal draait; op de grond voor de start en na het uitzetten van de motor is het heet, als de motor draait hebben we een prima luchtstroom van de ventilator voorop het vliegtuig.
Ik had Bautzen van tevoren gebeld; er werd opgenomen en we zijn van harte welkom. We worden alleen gewaarschuwd dat er werkzaamheden aan de baan zijn en dat we daar bij de landing rekening mee moeten houden. Prima.

Het vliegplan blijkt aangekomen te zijn, Poznan Information weet ervan en activeert voor mij het vliegplan. Bij de grens krijgen we geen radiocontact meer met Poznan, kennelijk zitten we te laag, of zitten we te ver van de zender. Hoe dan ook, geen probleem, we vliegen gewoon Duitsland in. Vanaf de grens is het nog maar 11 minuten naar Bautzen; als we het veld oproepen wordt ons gevraagd een short field landing te maken om dat verderop op de baan werkzaamheden bezig zijn. Ik doe mijn best, en zet de kist op het begin van de baan neer. Vervolgens worden we gevraagd via exit Alfa de baan te verlaten – dat blijkt aan de andere kant van de baan te zijn, of wel twee kilometer verderop! Dat is dus een flink eind taxiën, en inderdaad, op 3/4 van de baan zijn werkzaamheden bezig. Op zich een wonder dat de baan in gebruik is, volgens mij mag zoiets in Nederland niet.

Op de parkeerplek is kennelijk ook een ander toestel net aangekomen, er staat al een taxi bij; de toren vraagt ons of we ook een taxi naar de stad nodig hebben en zo ja, dan kunnen we wellicht met de taxi van de anderen iets regelen.
Dat klinkt als een plan, snel de kist uitladen, op zijn plek zetten, Vincent snel via booking.com een hotel zoeken, en met de taxi van de anderen mee op basis van kosten delen. Zo zijn we voor 12 euro in de binnenstad van Bautzen.

Links bij het begin van de baan zet ik de kist aan de grond. De werkzaamheden zijn tussen exits B en A helemaal aan de rechterkant, daar kan ik makkelijk langs. Parkeren bij de ‘parking aera’ waar de taxi dus ook staat.

Het stadje Bautzen

Bautzen is een oud-DDR stadje bekend om zijn mosterdfabriek. Dat zie je terug aan de winkels, namen van hotels en restaurants, en aan menu’s. Het is een prachtig rustig oud stadje, totaal niet op de radar van toerisme. Er zijn enkele rustige terrassen, je hoort nergens muziek spelen, geen muzikanten of artiesten op straat en vrijwel geen verkeer. Wat een zalige rust, nu heb je pas door hoe enorm, toeristisch Krakau gisteren was.

Een foto impressie.

Warschau dag 7 – vliegend naar Krakau

Het Ingress feest is voorbij, we gaan weer vliegen. Tijdens onze heenreis was één van de Facebook berichten van een Pools oud-collega van me dat we naar Krakau moesten komen omdat Warschau ‘overrated’ is. Het paste ook in het originele plan (heen via het noorden, terug via het zuiden van Polen) en zelfs het weer lijkt het toe te staan.

Kwart over elf zet een Uber taxi ons af bij de hangar op het vliegveld Konstancin Jeziorna. We betalen 40 euro voor drie overdekte overnachtingen en maken ons klaar voor vertrek; 12 uur hangen we in de lucht.

Eerst de weg weer oversteken

We gaan niet naar het grote veld bij krakau maar naar Lotnisko Pobiednik, zo’n 30 kilometer rijden met de auto vanaf Krakau. Er was vandaag een prachtige dag beloofd, ook in Krakau, maar nu worden toch weer onweersbuien verwacht in de middag. Als het goed is zijn we voor de buien binnen.

De vlucht verloopt zonder noemenswaardige zaken en anderhalf uur later staan we weer aan de grond. Het is wel een hobbelig grasveld; dan rijd je, dan even vliegen en weer rijden. En laveren om de molshopen. Er is geen hangar beschikbaar, dus we draaien metalen schroeven in de grond en binden de kist vast. Hij is duidelijk het kleinere broertje van andere geparkeerde vliegtuigen.

De kleinste van het stel

Schroef in de grond en de kist vastbinden

Het veld Pobiednik

De gevlogen route

Bezoek aan Krakau

Een Uber brengt ons naar de stad. Nog geen 20 euro voor bijna een uur rijden (mede veroorzaakt door wegwerkzaamheden) – geen geld voor onze begrippen.

Krakau is een leuk stadje met een groot oud centrum. Aan een kant staat een kasteel op een wat hoger gelegen gedeelte. Ons hotel ligt vlakbij het kasteel, en we beklimmen dan ook als eerste het kasteel. En dan begint het toch echt te regenen, dus snel ergens naar binnen voor een verplicht biertje. Als het weer droog is dwalen we een tijdje door de binnenstad, we ontmoeten zelfs in een park een andere Ingress speler, iemand van de Canarische eilanden.

Ik had gisteren contact gehad met Capgemini collega Michał, we gaan met zijn drieën uit eten in een restaurant met typisch Poolse gerechten. We krijgen Poolse Dumplings voorgeschoteld, ze smaken prima, het is alleen een beetje veel.

Na het eten brengen we nog een bezoek aan een homokroeg die Vincent onderweg gevonden had. Zo’n kroeg is redelijk bijzonder hier in Polen.

En ik ga Michał over zijn huis vliegen morgen!

Enkele foto’s van Krakau

Warschau dag 5 en 6: Ingress Cassandra event

De reden waarom we naar Warschau willen is dat we aan het Ingress Cassandra event mee willen doen. Ingress is een spel dat je buiten speelt. Allerlei bijzondere zaken zoals bruggen, gebouwen, standbeelden en andere interessante dingen kunnen een zogenaamde portal zijn. Je kunt een portal veroveren door eerst de tegenstander eraf te schieten, en vervolgens op een afstand van maximaal 40 meter van de portal resonators te plaatsen. Je moet er dus naar toe.

Er zijn twee partijen die tegen elkaar strijden, de Resistance (kleur blauw, bijnaam smurfen) tegen de Enlightened (kleur groen, bijnaam kikkers); Vincent en ik zijn Enlightened, groene kikkers dus. Dit jaar wordt de wedstrijd genaamd Cassandra uitgevochten, de strijd wordt over meerdere steden in verschillende werelddelen gevierd, dit weekende wordt in Azië gestreden in de steden Sapporo (Japan) en Malé (Maldiven); in Europa in Warschau en Marseille; in Amerika in San Diego en Boston. De eerstgenoemde steden zijn primary en tellen voor twee punten mee, de andere steden zijn sattelite en tellen voor 1 punt mee.

Zaterdag 28 juli

Wij strijden vandaag dus mee in Warschau. Azië is al geweest en traditioneel gewonnen door Enlightened. Europa is lastig, dat wordt meestal gewonnen door resistance. We gaan ons best doen.

Er zijn een paar duizend spelers in Warschau, ze zijn allemaal opgedeeld in teams van ongeveer 15 personen; elk team krijgt een stukje van Warschau. Wij zitten in een Nederlands team met als leider Roarex. Hij krijgt opdrachten van hogerhand via een walky-talky app, en wij voeren die uit. Zo zijn we de hele middag bezig, onderweg zien we regelmatig smurfen; Roarex meldt dat aan de hogere leiding waarna mogelijk de tactiek wordt bijgesteld.

Er zijn drie onderdelen vanmiddag. De eerste winnen we, de tweede verliezen we, en de derde lijkt spannend. Er komt nog geen uitslag, die wordt bewaard voor bij het feest vanavond. Na de strijd maken we een nog een groepsfoto van een stel smurfen die in de buurt staan, en zij van ons:

Ons groen kikker team

Een stelletje smurfen

’s avonds wordt de uitslag bekend gemaakt – we hebben verloren. Azië 3-0 voor Enlightened, Europa 3-0 voor resistance. De beslissing ligt in Amerika.

En die pakt goed uit, 3-0 in Amerika, dus eindstand dit weekend:

De komende weken worden meer Cassandra events uitgevochten, onder andere in Riga. We zijn daar weer bij!

Zondag 29 juli

Vandaag is het Mission Day. Er zijn allerlei wandelroutes door Warschau uitgezet, 24 om precies te zijn, en je moet er minimaal 6 voltooien voor een medaille. Wij hebben er 18 gedaan, half elf begonnen, half zes klaar, en bijna 23km door Warschau gelopen!

Hieronder nog een paar foto’s van de wandeling door Warschau.

Warschau dag 4 – we krijgen radar vectors

We hebben nog één stuk te gaan voor we in Warschau aankomen. Een mede vliegclublid had mij een klein veldje ten zuidoosten van Warschau aangeraden, ik heb gisteren het veld al gebeld en we zijn welkom.

De uitdagingen voor vandaag: tanken, onweersbuien vermijden, om Warschau heen zien te komen, en vanaf het vliegveld vervoer richting de stad zien te vinden.

Het is maar een vliegtocht van ongeveer anderhalf uur, tijd zat, dus we wandelen nog even Toruń in en beklimmen de toren van het oude Stadhuis. Dat geeft een mooi uitzicht over de stad, de mooie oude binnenstad maar ook de typische oostblok flats buiten het centrum.

De grote held van de stad: Copernicus

Rond het middaguur vertrekken we per taxi naar het vliegveld. De kist staat er nog, niet weggewaaid dus.

Aan de rand van het veld staat een tankwagen. Daar zit een automaat aan waar je je creditcard in kunt steken en voor een maximum bedrag kunt autoriseren. Je kunt dan tanken tot dat bedrag, als je minder tankt wordt minder afgeschreven. We maken een praatje met anderen die aan het tanken zijn om te leren hoe het moet.

Ik taxi de kist naar de tankauto, pas erin, en dan komen allerlei Poolse teksten op het scherm. Twee knoppen waar iets over factuur bij staat. O jee, wat is de juiste knop? Geen idee. Maar tanken dreigt te gaan lukken, de juiste prijs verschijnt op het display, we gaan de goede brandstof tanken (avgas 100LL). Ik had geautoriseerd voor 1000 Zloty, en krijg er voor 866 Zloty in, 86 liter, ongeveer 200 euro. Maar er komt geen bon uit! Shit. Hopen dat dat goed komt als we in Hilversum terug zijn.

Nog een laatste blik op het weer. Ik had een route gepland langs de zuidkant van Warschau, maar daar wordt gewaarschuwd voor onweer. Bovendien geeft de METAR (actuele weersituatie) Moderate aan, ofwel geen geweldig vliegweer (lijkt me achteraf een beetje te pessimistisch). We leggen de route om via de noordkant van Warschau.

Tijd om te gaan. De toren geeft geen antwoord, dus zelf naar de windzak kijken en bedenken welke kant op ik op wil stijgen. Tegen de wind in, dat wordt dus baan 10. Eerst de hele baan backtracken (over de hele lengte van de baan rijden omdat er geen taxibaan is) en dan de lucht in.

Ik roep Gdansk Info op, en die begint gelijk hele verhalen af te steken. Er is een militair gebied actief, daar mogen we niet in. Ik kan het gebied niet vinden op onze route, dus geen probleem. Ook vraagt hij of wij ons weer willen melden als we 30 nautical miles verwijderen zijn van Toruń. En er is wat verwarring over het veld waar we naar toe vliegen. Het is een privé veld zonder vier-letterige afkorting. Ik moet die man dus op mijn beste Poolse uitspraak duidelijk maken dat we naar Konstancin Jeziorna willen. Dat lukt gelukkig.

Na 30nm meld ik me weer. Hij zegt dat we aan het einde van zijn gebied zijn en dat we moeten overschakelen naar Olsztyn Info, frequentie 118.775. Dat gaat prima, Olsztyn wil weten welke route we van plan zijn, noord van Warschau dus, hij vindt het prima. Ik verwacht eigenlijk geen radiocontact meer tot we bij de eindbestemming zijn.

Maar dat was een misvatting.

In de buurt van Warschau komt ie op de radio. Er is een parachute gebied actief waar gesprongen wordt, en er is nog een ander gebied in de buurt waar ik niet in mag. Daar had ik de route wel omheen gepland, maar hij wil zeker weten dat het goed gaat en geeft mij radar vectors. Ofwel, hij vertelt mij precies welke kant ik op moet, richting 130° op 1500 voet voor 12nm. Dan moet ik me daar dus aan houden ook.

Na die 12 mijl vraagt hij of ik weer ‘own navigation’ wil doen. Afirm. Maar dan moet ik wel via de punten Zulu, November en Kilo. Eerst begreep ik niet wat hij wilde, own navigation en toch ook niet. En ik kon geen Z, N en K op mijn ipad vinden. Maar Vincent kon ze gelukkig wel vinden op de papieren kaart die hij altijd op schoot heeft, en altijd goed meekijkt. Na inzoomen op mijn ipad zag ik ze uiteindelijk ook verschijnen. Ondertussen was Olsztyn ongeduldig geworden want we vlogen nog steeds niet richting Zulu. Hij begon weer vectors te geven richting Zulu. Ik kon hem melden dat we Zulu gevonden hadden en dat we er nu naar toe sturen.

Het was nog een mooie route ook, we vlogen langs de rivier, en aan de andere kant van de rivier zagen we centrum Warschau liggen! Leuk!

Bij punt Kilo meld ik me weer want we zijn vlakbij Konstancin Jeziorna. We kunnen overschakelen naar 123.45, de frequentie van het veld. Uiteraard antwoordt er niemand, ik mag dus zelf een baan kiezen. Ik kies baan 12, ongeveer dezelfde richting als in Toruń.

En dan de volgende bijzonderheid: hoe kom ik bij de hangar. Het veld is een grasveld, en er loopt een spoor van de baan richting de hangars. Maar er zit een openbare weg tussen! Als ik vlakbij de weg ben rijdt er eerst nog een auto voor mijn neus langs, daarna gas en oversteken. Dan blijkt het hek richting de hangars halfopen te staan, dus ik stop midden op de weg. Dan gaat het hek bewegen, tot onze schrik sluit het hek! Gelukkig maar heel even, iemand had zeker een verkeerde knop ingedrukt, daarna gaat hij helemaal open en kan ik van de weg af…

Landen van linksboven naar rechtsonder, terugrijden, linksaf, en de weg oversteken bij de rode ovaal.

Hier oversteken

Parkeerplaats voor de komende drie nachten.

Paars is geplande route, blauw is gevlogen route. We waren dus veel dichter bij Warschau dan gepland.

Nou nog een hotel in Warschau, en vervoer er naar toe. Vincent regelt via booking.com een hotel, en via Uber een taxi. Binnen 10 minuten staat de Uber voor het veld, op de plek waar ik met de kist moest oversteken, en drie kwartier later staan we bij het hotel. De rit kostte wel bijna 15 euro.

Nu nog even de stad in om ons te registreren voor het Ingress event (het doel van deze reis), en nog wat eten in het oude gedeelte van Warschau.

Kleine impressie van het oude gedeelte van Warschau

Warschau dag 3 – we gaan Polen in!

Vandaag gaat het dan gebeuren – we gaan Polen binnen vliegen. Net als bij de eerste dag levert mij dat een gezonde portie stress op. Ik heb dan wel eens meelij met Vincent – met een stresskip op vakantie. Maar hij vindt het juist goed, een gezonde portie spanning voor toch zo’n niet alledaagse onderneming.

Gisteravond hadden we al flink gezocht naar velden, het blijkt lastig te zijn om vliegvelden te vinden waar je ook nog kunt tanken. We verlaten Strausberg dan wel met volle tanks – het is niet de bedoeling in Polen ergens op een willekeurig vliegveld te stranden.

En dan hebben we het weer nog, richting Warschau komen en regelmatig onweersbuien voor. Gaat dat roet in het eten gooien?

Het eerste veld op de planning is Bagicz, dat ligt in het noorden aan de kust. Daarna het binnenland in richting Warschau, na veel zoeken komt Torun uit de bus. Er kan getankt worden en het is in de goede richting. Bonus is dat het de geboortestad van Copernicus is.

Nou nog zeker weten dat we op de velden welkom zijn. ’s Ochtends bel ik met Bagicz, er wordt zowaar opgenomen en we zijn welkom. Dan Torun. Vreemde piepjes in de telefoon, er wordt niet opgenomen. Later nog maar eens proberen.

Ontbijten en op naar de U en S bahn voor de lange trip naar Strausberg; kwart voor negen zijn we onderweg. Vincent belt drie haltes voor het eindpunt naar het vliegveld voor de transfer en we worden aan het eind van de S bahn netjes opgewacht. We worden met de auto tot ongeveer in de hangar gebracht waar de kist op ons staat te wachten. Half elf vliegplan richting Bagicz invullen en opsturen, vertrek om 11:40 gepland.

Er gaat 149 liter in de tank, iets minder dan verwacht. Blijkbaar bij de eerste vlucht toch meer over dan gedacht? Of niet helemaal vol getankt? Maakt niet uit, we hebben ruim voldoende voor de vlucht naar Torun.

Dat wil zeggen als we daar welkom zijn. Het telefoonnummer blijft onbereikbaar. Ik ga maar wat googlen en kom allerlei telefoonnummers tegen, bijvoorbeeld een modelvliegclub, parachute club, microlight club en een hoofd vlieginstructeur. Ik bel meerdere nummers en krijg tenslotte de hoofdinstructeur aan de telefoon. Ja we zijn welkom en ja er is brandstof. Hoera!

Dan volgt het afrekenen. Dat valt reuze mee: 15 euro per nacht voor het vliegtuig, 11 euro voor de landing, 2x 3.40 voor treinkaartjes, 0 euro voor de transfer. En de benzine kost 1.79 per liter; in Hilversum is het 1.90 per liter en die prijs krijg ik van de club terug betaald. Ik win dus 149×11 cent!

Strausberg – Bagicz

Dan gaat het echt gebeuren – op naar Bagicz! Na het opstijgen is het een kwartier vliegen naar de Poolse grens, daarna nog een uur en een kwartier naar Bagicz. We hebben even contact met Bremen Info, maar die zet ons al snel over naar Gdansk Info. Dat gaat moeizaam, kennelijk zitten we wat te ver van de zender voor een goede ontvangst. Ik vertel nog wel wat mijn intenties zijn maar krijg daar niet direct antwoord op. Een kwartier later neemt Gdansk weer contact op en vraagt waar we zitten, daarna gaat het contact verder goed.

We zijn in Polen!

En we lachen.

Onderweg zijn veel militaire laagvlieggebieden (de rode langwerpige gebieden op de kaart), goed uitkijken dat je daar niet in terecht komt. Ik vraag voor de zekerheid aan Gdansk of ze active zijn – nee is het antwoord, een zorg minder.

Bagicz ligt pal aan de kust, we verheugen ons al op een bezoekje aan het strand. Zoals verwacht reageert niemand op mijn radio oproep – dus doen waar je zin in hebt en duidelijk vermelden wat je van plan bent zodat anderen dat kunnen horen en er op kunnen anticiperen.

Aan de grond rij ik de exit voorbij, de officiële taxiroute is niet meer, ik word geacht halverwege de baan door het gras te ploegen richting de provisorische havendienst. De dienstdoende man wijst ons een parkeerplek aan en we mogen 13 euro aftikken -Poolse Zloty hebben we nog niet.

We zeggen dat we naar het strand willen. Oh zegt ie, baan schuin oversteken en paadje volgen. Hij brengt ons wel even. En dan gebeurt het voor ons onvoorstelbare: hij rijdt met de auto gewoon de baan op en zet ons bij het paadje af. We lopen even later op het strand…

Het strand bij het vliegveld

Vluchtvoorbereiding

Paadje naar het vliegveld

Paadje naar het vliegveld

De baan

De havendienst

Bagicz – Torun

En dan is er de constante dreiging van onweersbuien richting Warschau. We willen naar Toruń maar gaat dat lukken? Er worden rond 4 uur buien verwacht, het is half twee als we op het strand zitten, en het is een kleine anderhalf uur vliegen naar Toruń. Zou moeten kunnen, dus maar snel de planning op het strand afmaken en terug wandelen. Zodoende hangen we rond twee uur weer in de lucht.

Onderweg zien we inderdaad wolken verschijnen. We hebben wel een uitwijkveld gekozen maat liever naar Toruń.

Hoe verder we komen hoe dreigender de luchten, we zien zelfs een bui hangen. Gelukkig gaan we er links voorbij en komen achter de bui naar rechts weer in zonneschijn terecht. Gelukkig!

Het is verder op het weer na bijna een saaie vlucht, geen rare dingen. Toruń beantwoordt de radio, helpt me bij het aanvliegen van het veld en krijgt me, ondanks zijn gebrekkige Engels, netjes geparkeerd. De kist staat buiten en met touwen binden we hem vast om te voorkomen dat hij bij een windvlaag alsnog de lucht in gaat.

De laatste is de SKC.

Er is een mooie toren aanwezig, maar het is onduidelijk bij wie je je moet melden. Ik vraag een willekeurige man die daar rond loopt en gelukkig een beetje Engels kan; hij loopt met mij een willekeurige deur binnen waar een vrouw wat administratief werk doet. Ze spreekt geen woord buitenlands maar de man is zo aardig te blijven en als tolk te dienen. Ik mag 30 euro aftikken (nog steeds geen Zloty), tanken kan morgen bij de tankwagen die verderop staat. Dat zien we morgen dan wel weer.

Beneden is een bar, dus bier!

Vincent boekt ondertussen een hotel in de stad. Hij kan maar één hotel vinden met een tweepersoonsbed – een van de duurdere van de stad, 69 euro per nacht.

We laten ons er per taxi naar het hotel brengen, gewoon pinnen want geen Zloty dus. Kan allemaal hier.

Duidelijk de stad van Copernicus

En dan zien we onze hotelkamer. Nou ja kamer… Suite! Kamer, slaapkamer en grote badkamer dus.

Toruń is echt een prachtig stadje, hieronder een lading foto’s. Het staat niet voor niets op de erfgoed lijst van Unesco.

We doen nog een poging een Ingress banner te halen maar dat valt niet mee. Bij sommige missies krijg je een vraag voorgeschoteld – in het Pools natuurlijk. En daar hoort een Pools antwoord bij. We vragen onderweg wat passanten, maar dat schiet niet echt op. Uiteindelijk maak ik screenshots van de vragen, voer de afbeelding aan Google translate op, en laat Google de tekst scannen en vertalen. Vervolgens het antwoord googlen, naar het Pools terug vertalen en het antwoord invullen. De meeste vragen lukken, voor één vraag roep ik de hulp van lokale spelers in. Na 6 van de 12 missies zijn we er helemaal klaar mee.

Warschau dag 2 – bezoek aan Berlijn

Dag 2 is een bijkom- en speeldag. Ofwel niet vroeg opstaan, rustig ergens in de stad ontbijten en dan aan de wandel voor Ingress en Pokemon. Uiteindelijk lopen we 18 kilometer, doen een banner bestaande uit 24 missies en eten een ijsje bij de Brandenburger Tor.

Vliegtechnisch kijken we ’s avonds op de kaart op zoek naar de volgende stop, met name een stop met brandstof – en dat valt niet mee. Daar lees je meer over in het verhaal over dag 3.

De 24 missies van de banner ‘Berlin Pride 2018’

Eeeeh??

De onvermijdelijke Brandenburger Tor

Warschau dag 1

Vincent en ik spelen vrij fanatiek twee spellen: Ingress en Pokemon Go. Ingress is de voorloper van Pokemon, en één van de leuke dingen van Ingress is dat er regelmatig evenementen over de hele wereld georganiseerd worden. Dit jaar is ook een event in Warschau gepland, en wel op 28 en 29 juli. Toen we daar achter kwamen besloten we om daar naar toe te gaan en wel zelf-vliegend.

Ik ben al enige tijd geen eigenaar meer van de PH-MBW maar kan de kist nog wel huren. Dus de kist gereserveerd voor de zomervakantie – maar helaas werd het vliegtuig voortijdig doorverkocht.

Gelukkig kan ik ook vliegtuigen van vliegclub Hilversum huren, en dat dus gelijk geregeld voor deze vakantie.

Enkele jaren geleden hadden we flink pech met het weer toen we naar Engeland wilden vliegen – het weer was in Nederland te slecht om te vertrekken, daar is in deze zomer geen sprake van. Het is wel spannend in Polen, daar zijn veel onweersbuien. Als alternatief houden we Marseille achter de hand, ook daar is in hetzelfde weekeinde een Ingress event.

Het ziet er in Polen goed genoeg uit; dinsdag 24 juli gaan we inderdaad onderweg. Het event is zaterdag en zondag, dus we hebben 4 dagen de tijd om er te komen.

Verschillende plannen over de heenreis zijn de revue gepasseerd, maar uiteindelijk hebben we besloten om dinsdag naar Berlijn te vliegen, daar twee nachten te blijven, en donderdag Polen in. Op de eerste dag zijn 3 vluchten gepland, eerst naar Ganderkesee Atlas Airfield, dan Airport Kiel en vervolgens naar Flugplatz Strausberg.

Hilversum – Ganderkesee

Rond half elf arriveren we op Hilversum. Zo snel mogelijk een vliegplan indienen want dat moet je een uur voor de start van de vlucht doen. Dan hebben we nog een uur om alle bagage in de kist te laden en de tanks in de vleugels vol te gooien. We gaan met de PH-SKC, een Cessna met long range tanks, ofwel je kunt ruim vijf uur vliegen zonder bij te hoeven tanken.

Ons vervoermiddel op een zeer bruin Hilversum.

Kwart voor twaalf hangen we in de lucht. Het is vreselijk turbulent, het is erg lastig om op hoogte te blijven. Ik had in Duitsland met Bremen Info afgesproken dat ik op 2800 voet zou blijven, maar dat was bijna niet te doen. Als je even niet oplette was je zo 300 voet hoger of lager. Vincent werd er zelfs een beetje ziek van.

Kwart over één staan we dan op Ganderkesee – kunnen we een beetje bijkomen. Het is er ruim boven de dertig graden, en dat merk je pas echt als je de motor, en dus de ventilator voor op het vliegtuig, uit zet. Zweten dus.

Ganderkesee – ons vliegtuig staat wat verderop.

We eten wat op het terras van het restaurant van het veld, dat doet Vincent gelukkig goed en heeft bij de volgende vluchten geen klachten meer – ter compensatie heb ik de volgende vlucht een beetje last van mijn maag.

Ganderkesee – Kiel

Volgende stop is Kiel, een kustplaats in de noordelijke punt van Duitsland in de buurt van Denemarken. Volgens een van de kommentaren van collega-piloten die daar een keer geweest zijn heb je daar een prachtige aanvliegroute over de zee. Klinkt leuk dus gewoon doen.

Kwart over twee vertrekken we en na weer een zeer termiek-rijke vlucht komen we om half vier aan in Kiel. De approach over zee was inderdaad erg leuk.

Links midden de gele streep – dat is de landingsbaan. We vliegen eerst over de zee, dan links af richting het veld.

Het is een zeer lange baan die bovendien bol is, eerst een stukje omhoog daarna naar beneden. Na een flink eind taxiën eindelijk linksaf de baan af. We mogen vlak voor de toren parkeren omdat we niet lang blijven. Even afrekenen, wat drinken bij het restaurant en weer weg. Althans dat was de bedoeling. Afrekenen lukt wel maar het restaurant is dicht. Nou ja, gelukkig hebben we water en koekjes bij ons.

De toren van Kiel.

Volgens Skydemon gaat het veld Strausberg om 18:00 dicht, het is ruim anderhalf uur vliegen dus we willen snel weer weg. Ik bel Strausberg voor de zekerheid even op om te melden dat we komen en verwachten net voor 6 uur binnen te zijn. Blijken ze tot 8 uur open te zijn, die 18:00 in Skydemon is kennelijk UTC, dat geef je aan met een Z aan het eind maar die waren ze blijkbaar vergeten. Het veld gaat dus 18:00Z dicht. Nou ja, deste beter, geen haast meer.

Kiel – Strausberg

Om kwart over vier taxiën we naar het begin van de baan. Er landen nog een paar vliegtuigen voor ons, en ik rij na de laatste de baan op. Maar omdat de baan bol is kan niet zien of de gelande vliegtuigen de baan verlaten hebben! Gelukkig heeft de toren dat door en meldt ‘takeoff at your own discretion’ – daarbij impliciet aangevend dat de baan vrij is.

Dit derde been van de dag is het gelukkig niet zo thermisch meer, de vlucht verloopt soepel en rustig, kwart over zes zijn we er. Behalve dan dat we de afgelopen vluchten meer brandstof verbruikt hebben dan verwacht. De meters staan erg laag, na het landen meet ik nog maar even hoeveel brandstof we over hebben – er was nog een klein uur over. Binnen de marges dus, maar het voelde toch niet fijn.

Ik beloof dat we gaan lachen op de volgende foto in het vliegtuig.

De kist kan hier twee nachten in de hangar staan, dat is fijn. En bij de ontvangsthal is men erg vriendelijk, we kunnen ter plekke een treinkaartje richting Berlijn krijgen, en we kunnen per shuttle bus naar het station gebracht worden. Vincent zoekt ondertussen via booking.com een hotel, en daarna laten we ons naar het station brengen. Wat een luxe allemaal – donderdag weet ik wat dat allemaal gaat kosten…

De SKC slaapt twee nachten in deze hangar.

Er is bier op het vliegveld!

In de buurt van het hotel een schnitzel naar binnen werken, wat halve liters bier wegwerken om het vochtverlies aan te vullen en daarna lekker slapen.

First Flight: de laatste vluchten; iPad en koffers kwijt

En dan is de laatste dag alweer aangebroken, we hebben elk nog één vlucht tegoed, we gaan op en neer naar een eilandje aan de westkust van Florida: Key Cedar. Het is een klein uur vliegen, we willen rond tien uur vertrekken en verwachten rond één uur weer terug te zijn op vliegveld Orlando North, dan hebben we nog ruim de tijd om vanavond onze vlucht naar Dublin te halen. En we zijn op tijd terug voordat de buien in de middag weer los barsten.
Het weer ziet er ’s ochtends weer eens niet geweldig uit, de bewolking hangt erg laag, al is de verwachting wel dat het op gaat trekken. Eerst nog een uurtje rijden naar het veld en dan zien we wel.
Gelukkig zijn er zat gaten in de lage bewolking als we op Airpark Orlando North aankomen, we gaan dus. Marcel kruipt achter de yoke, ik achter de radio. Niet dat er voor mij veel te doen valt, alleen bij take-off en landing valt er wat te praten op de radio, verder onderweg is er niks bijzonders. Beide velden zijn do-it-yourself (of, in Amerikaanse vliegtermen ‘Unicom’), dus een lekker ontspannen vluchtje.

Marcel gaat al snel on-top (boven de wolken) en binnen een uur zijn we in de buurt van het eiland Cedar Key. Ik roep dat we komen landen op baan 05 en verwacht verder geen antwoord. Maar dan horen we een vrouw op de radio – wat we van plan zijn, willen we op het veld blijven, of even naar de bewoonde wereld? Dat laatste willen we. Ze vraagt ‘Do you require a taxi’? Ja graag dus. Antwoordt ze met ‘I am on my way’. Hey, een taxi die de frequentie van het vliegveld uitluistert en zichzelf als taxi aanbiedt?? Geniaal.
Eenmaal in de taxi vertelt ze dat ze dit al 16 jaar doet; ze brengt ons naar het toeristische deel van het eiland met restaurantjes zodat we wat kunnen nuttigen. Niet dat we veel tijd hebben, de kist is gehuurd tot 1 uur, we vragen of ze ons om 12 uur weer op kan halen.
In een restaurantje eten we snel een crabcake, pinnen met enige moeite wat geld (de taxi accepteert geen credit card), en laten ons terug brengen naar het veld.
Het is erg rustig op het eiland, dit is wel DE plek om te onthaasten in Florida. De taxidame wil ons per sé downtown laten zien en vertelt honderduit. We kruipen op deze manier naar het veld terwijl de klok tikt. Om 1 uur terug gaat niet meer lukken…

Het vliegveld Cedar Key heeft wel wat onderhoud nodig, de windzak is meer gat dan windzak en de landingsbaan zit vol met onkruid. Maar ach, het mag ons niet deren, je kunt er uitstekend landen en opstijgen. Ik mag achter het stuur en al snel zijn we weer in de lucht.

Hoe verder we richting Orlando vliegen, hoe meer buien we zien. Vlakbij Orlando North hangt een stevige bui, we kunnen er net voor landen. Bij het leeghalen en vastzetten van de kist begint het alweer te regenen, de buien zijn eerder dan verwacht. En er stond niemand te wachten op het vliegtuig, het was dus uiteindelijk niet erg dat we wat te laat waren. De volgende huurder staat pas om 14:30 ingeboekt.

Tijdens het koffers inpakken komt er een email van de verhuurder binnen – de volgende huurder van het vliegtuig heeft een iPad in de kist gevonden!
Shit.
Het blijkt mijn iPad Mini te zijn, bij het uitruimen van de kist in de regen kennelijk over het hoofd gezien. Maar we hebben geluk, we hebben tijd zat. De huurder laat de iPad in de kist, en wij rijden via een enorme omweg van onze verblijfplaats dus via Orlando North naar Orlando International voor onze vlucht terug richting Nederland.

Ruim op tijd zijn we op Orlando International, inclusief mijn iPad. En ruim op tijd zit iedereen in het vliegtuig, maar we moeten nog op een paar koffers wachten. Die zijn een kwartier na officiële vertrektijd aan boord, en we krijgen een push-back voor ons eerste stuk van Orlando naar Dublin.
Maar. De motoren worden niet gestart, dat hoor je meestal tijdens de push-back. Vreemd.
En dan gaan we plotseling vooruit, zonder dat de motoren aan staan. We blijken terug te gaan naar de terminal. Er is een ziek persoon aan boord, schuin achter Marcel en mij. Hij kotst het toilet kennelijk meerdere keren onder. Dan, na enige tijd, komen er EHBO mannen aan boord, ze escorteren de zieke man naar buiten. Even later gaat zijn familie ook mee.
Vervolgens moet de bagage van de familie van boord, en zijn 3 van de 6 koffers van de familie onvindbaar.
Al met al levert dit een vertraging van 1 uur en 45 minuten op, terwijl we een overstaptijd in Dublin hebben van ruim 2 uur. Gaat dat lukken?

Ik slaap prima onderweg, Marcel moet me zelfs wakker maken voor het ontbijtje. Dan weer klokkijken – gaan we de aansluiting halen? Het cabinepersoneel had ons gerust gesteld – er wordt op ons gewacht. We zullen zien.
We zijn inderdaad net tijd, boarding is nog bezig als we bij de gate aankomen. Maar zullen de koffers op tijd zijn? Dat wordt een zorg voor de aankomst in Amsterdam, wij zijn in ieder geval wel aan boord.

En het blijkt dus niet goed gegaan te zijn, onze koffers komen niet van de band op Schiphol. Dus naar de balie en een formulier invullen.
Dan komen we achter een ander probleem; Marcel en ik hebben de bagage samen ingecheckt en het staat dus op één naam, in dit geval die van Marcel. De verloren bagage kan dus niet naar twee verschillende adressen gestuurd worden. Dat betekent dat ook mijn koffer bij Marcel thuis afgeleverd zal gaan worden – klote. Note to self voor de volgende keer: nooit samen koffers inchecken als je niet op hetzelfde adres woont.

Zondagavond krijgt Marcel bericht: 1 van de 2 koffers is terecht, het is de zijne.
Ik moet nog geduld hebben.

Marcel als PiC, ik als Nav/Radio
IMG_1455.JPG

Weer on-top vliegen
IMG_1462.JPG

Energiecentrale doet mee in wolkenproduktie
IMG_1467.JPG

De baan van Cedar Key, begint bijna in het water
IMG_1479.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1489.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1490.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1492.JPG

Ons restaurantje
IMG_1499.JPG

Onze taxi van en naar het vliegveld
IMG_1500.JPG

De twee helden!
IMG_1505.JPG

Kapotte windzak
IMG_1509.JPG

Onkruid in de baan
IMG_1514.JPG

Laatste blik op Key Cedar
IMG_1526.JPG

Airpark Orlando North – Cedar Key
IMG_1546.PNG

Cedar Key – Airpark Orlando North
IMG_1547.PNG

Orlando – Amsterdam, dit keer zonder omweg, vergelijk maar eens met de heenreis
IMG_1548.PNG

Dublin – Amsterdam
IMG_1549.PNG

First Flight: rustdagen met Ingres en Karten

Tijd voor een rustdag, even lekker niks. Rustig beginnen, en in de stad wat portals veroveren zodat ik eindelijk Level-11 kan worden in het spel Ingres.
We gaan ook nog even electronica shoppen bij een paar zaken in Orlando, ook even kijken of de iPhone 6 nog te koop is in de apple store. Maar helaas, die is uitverkocht.
Ik wilde nog graag de film Mazerunner zien in iMax maar ook hier is donderdag wisseldag, dis die draait niet meer. Dan maar de film The Equalizer, de film die nu draait in iMax. Aardig verhaal maar vooral ook mooi in beeld gebracht met prachtige close-ups van Denzel Washington.

Vrijdag zouden we nog even kunnen vliegen, maar we waren te laat met boeken, de kist is al verhuurd. Zaterdag is nog wel een optie, we boeken de kist voor zaterdagochtend, dat kan want we vliegen pas zaterdagavond terug naar Nederland.
Alternatief voor vrijdag is een bezoek aan een pretpark, Universal was het plan. Eenmaal in de rij voor de kassa zagen we de prijzen: dik honderd dollar per persoon! Wow, dat is nogal wat duurder dan verwacht, bijna een heel vlieguur. Bovendien gaat om 5 uur het park al dicht in verband met halloween – we stappen daarom maar uit de rij.
Wat nu? Na enige tijd internetten vinden we een kartbaan met elektrische karts. Dat gaan we doen, het is bovendien indoor want het is ondertussen flink gaan regenen. Gelukkig zijn we het pretpark niet in gegaan.

Aan het eind van de middag brengen we nog even een bezoekje aan een biertentje, World of Beer. Ze hebben 200 soorten bier waarvan 50 op de tap…

Morgen beide nog een klein uur vliegen, en dan zit het er alweer op.

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1441.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1435.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1434.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1437.JPG

Ik ben level 11 geworden
IMG_1446.JPG

World of Beer
IMG_1445.JPG

World of Beer, 50 bieren op de tap
IMG_1444.JPG

First Flight: Terug naar Orlando

Het hoogtepunt is geweest – het bezoek aan het First Flight vliegveld, rest vandaag de terugtocht naar Orlando. We zijn gister al een flink eind onderweg gegaan vanaf First Flight zodat we vandaag niet al te lang hoeven te vliegen, dit omdat dagelijks regen en onweer wordt verwacht in de loop van de middag in Orlando.
Maar het weer werkt weer niet mee. Het is droog, dat wel, maar de bewolking zit op 800 voet, en dat is veel te laag. De verwachting is wel dat het in de loop van de dag wat op gaat trekken, maar dat betekent dat we weer later in Orlando aan zullen komen met de mogelijke weerproblemen daar.

Wat te doen. Eerst maar even rustig aan in het hotel, en dan op naar het vliegveld waar we rond half elf aan komen. Veel te vaak kijken we naar de weersinformatie, we moeten geduld hebben.
Marcel belt met de toren van het veld – wat zijn de condities? Zijn ze goed genoeg om op zicht weg te mogen vliegen? De wolkenbasis ligt rond 12 uur op 1200 voet – en dat is voldoende. We kunnen in ieder geval opstijgen. En verder op de route? Het blijft laag – sommige plekken maximaal 1000 voet. Dat is in principe genoeg voor ons, alleen blijft continu in je hoofd spoken dat het land vergeven is van enorme hoge antennes – Lopik is er niks bij. En daar wil je onderweg niks mee te maken hebben.
Op onze iPads met de Skydemon app staan alle hoge dingen gemeld, en het zicht is ruim meer dan 10 kilometer – die palen moeten we dus zeker kunnen ontdekken en ontwijken. We besluiten te gaan!

De kist staat een stukje verderop geparkeerd. Gister hebben we het toestel voor de deur van de afhandeling achtergelaten, zij hebben hem op ons verzoek helemaal vol getankt en op zijn definitieve parkeerplek gezet en vastgebonden, een soort van Valet Parking, maar dan voor vliegtuigen. Niet gratis dit keer, de service en overnachting kosten maar liefst 14 dollar.

Ik kruip achter de yoke, Marcel achter de microfoon, en we gaan.
Het houdt niet echt over, maar het is te doen. Na een half uurtje zakt de bewolking weer wat; Marcel en ik kijken elkaar aan en besluiten er bovenuit te klimmen. We gaan naar 4000 voet en zitten dan ongeveer 1000 voet boven de bewolking – wat een prachtig gezicht! Een grote witte vlakte mooi in het zonnetje, hier blijven we een klein uur vliegen.
Dan verschijnen er gaten in de bewolking onder ons, we kiezen er een en gaan weer naar beneden. Hier is de onderkant van de bewolking, zoals ook in de weersverwachting stond, weer wat hoger zodat we nu ook minder last hebben van die hoge antennes.

De landing na precies 2 uur vliegen op Ocala International gaat weer probleemloos op baan 36. Onderweg in deze buurt zagen we al ontelbaar veel paardenrenbanen, er zit er zelfs 1 aan het vliegveld vast. Voor het vluchtafhandelingsgebouw staat een rij beeldjes van ruiters, het is een belangrijk iets hier blijkbaar in de buurt.
Voor het eerst zien we een restaurant aan het vliegveld, tijd voor een burgertje voordat we verder gaan. We durven de tijd te nemen, in de buurt van Orlando zijn volgens de radar een paar buitjes geweest, en alweer weggetrokken. Geen haast dus.

Marcel bedenkt zich plotseling dat John Travolta hier in de buurt ook ergens een vliegveld moet hebben waar zijn Boeing 707 geparkeerd staat. Even googlen en zoeken op de kaart levert een verrassend resultaat: het ligt nog geen 15 km van waar we nu een hamburger eten! Dus straks na het opstijgen even overheen vliegen.
Zo gezegd zo gedaan, aan Marcel de eer om het laatste been naar Orlando met de enorme omweg over John Travolta zijn vliegveld. Het laatste been duurt 55 minuten, en dan staan we aan de grond. Bijna. Marcel komt iets te hoog binnen en moet een go-around doen, net als ik tijdens de check-vlucht op de eerste dag met Kyle. We staan quitte wat dat betreft.
De volgende landing is uitstekend; we worden al opgewacht door de mensen van VA Aviation, we worden naar de benzinepomp gestuurd zodat ze de kist kunnen aftanken en klaar maken voor de volgende vlucht.

Ons avontuur zit erop!

Dit moet gevierd worden. Deze maand in Orlando is Magic Dining maand – voor een zeer schappelijke prijs kun je in diverse restaurants een drie-gangen menu bestellen. We gaan naar het restaurant in het Hyatt hotel, Valet Parking is gratis, dus we rijden naar de hoofdingang, geven de autosleutels af, en wandelen richting restaurant.
Na een heerlijk menu lopen we naar buiten en laten de auto voorrijden – wat een luxe :).


Een grote kist vertrekt vlak voordat wij opstijgen
IMG_1377.JPG

Vliegen boven de wolken
IMG_1378.JPG

Vliegen boven de wolken
IMG_1379.JPG

Gat in het wolkendek waar we doorheen kunnen
IMG_1383.JPG

Op het kantoor van de vluchtafhandeling
IMG_1387.JPG

Ruiters wijzen je de weg
IMG_1394.JPG

Vluchtafhandelingsgebouw
IMG_1396.JPG

Stulpje van John Travolta
IMG_1414.JPG

Stulpje van John Travolta
IMG_1420.JPG

Route Savannah – Ocala
IMG_1429.PNG

Route Ocala – Airkpark Orlando North
IMG_1430.PNG

First Flight: Bezoek aan de Wright Brothers

Gisteren zagen we het al op de weerberichten – vandaag veel regen in Cape Fear. En inderdaad, als de wekker gaat kijk ik gelijk op de buienradar en het is meteen duidelijk: we zitten in een regenzone waar totaal geen beweging in zit. Wat te doen? Het regengebied is stationair maar strekt niet al te ver ten noorden van ons uit, dat is positief.

Eerst maar eens ontbijten en terug naar het veld. We hadden beloofd op tijd de auto terug te brengen en rond kwart over negen zijn we weer op het regenachtige veld.
Het kantoortje is gevuld met een buslading schoolkinderen, ze krijgen uitleg over het vliegen en over hoeveel geld het veld voor de regio opbrengt. De kinderen staren ons aan – zijn dat echte piloten?

Ondertussen zitten wij nog met het weer in de maag. Moeten we de regen afwachten? Hoe lang gaat duren? We struinen de weerberichten af en zien dat het eigenlijk wel meevalt. Ja, het regent maar de bewolking zit op 4000 voet. Ruim hoog genoeg. Het zicht is 10km of meer – ook prima. En onze kant op wordt het alleen maar beter.

Gaan dus! Kist inladen en onderweg. Het is inderdaad te doen, de condities zijn zonder meer goed genoeg voor onze vlucht, en bovendien zitten we al gauw bij een radar die ons kan zien en helpen. Na een half uur vliegen houdt de regen inderdaad op.
We zijn wel een wat andere route gaan vliegen dan eerst gepland, we wilden langs de kust blijven maar daar zitten allerlei militaire gebieden die ‘hot’ zijn – niet doen dus. Ergens onderweg in de buurt van zo’n gebied zien we inderdaad een straaljager voorbij komen. Een van de radarstations waarmee je op de radio kon praten had de welluidende naam ‘Giant Killer’ – helaas zaten we niet in hun gebied, anders hadden we ze even opgeroepen!

Ergens redelijk in de buurt van het First Flight vliegveld ligt een militair gebied waar er onderdoor wilden – het werd afgeraden door de radar-meneer, we kunnen beter via RMACK vliegen. RMACK? We konden het maar niet vinden, niet op de kaart en niet op de iPads. Eindelijk, vele minuten later, zag ik het liggen op de kaart en ook op de iPad – gelukkig.

En toen kwamen de heilige gronden in beeld – het gebied waar de eerste vluchten plaats gevonden hebben! Het ligt op een smal langgerekt eiland; ik verwachtte dat het verder onbewoond gebied zou zijn – maar dat klopte niet, het eiland is aardig vol gebouwd met van alles en nog wat. In de verte zien we het monument staan – daar moeten we dus zijn. Marcel zet de kist na 2 uur en 20 minuten eindelijk de kist aan de grond, de vlucht was wat langer dan eerst gedacht door de andere route en door aardig wat tegenwind. Maar we zijn er!
Het havengebouwtje bij het veld is gesloten. Dat wil zeggen voor gewone mensen; een cryptische omschrijving die makkelijk te ontcijferen is voor piloten geeft een pincode waarmee we het gebouwtje binnen kunnen komen. Hier kun je je naam in een logboek zetten, en een printje maken van een soort oorkonde dat je op deze heilige gronden geweest bent – alleen jammer dat de printer het niet doet.

Op naar de duinen waar de gebroeders Wright begonnen zijn met hun vluchten, eerst dus heuvel af om ervaring op te doen, en om te snappen hoe het zou moeten werken. Uiteindelijk eind december 1903 waren ze zo ver dat ze niet meer vanaf een heuvel hoefden te starten, maar vanaf een soort mono-rail. Het vliegtuig kon zelfstandig opstijgen, 12 seconden vliegen, en weer landen – het opstijgen en landen gebeurde op dezelfde hoogte, en dat telt als de daadwerkelijke eerste vlucht. Op het veld is met groten stenen gemarkeerd over welke afstand de eerste t/m de vierde vluchten zijn uitgevoerd. Toch wel bijzonder om op de plek te zijn waar onze hobby min of meer geboren is.

Kijkend op de buienradar zien we dat het volgende veld zonder meer gehaald moet kunnen worden, geen slecht weer van betekenis. Ik kruip op de pilotenplek in de kist en anderhalf uur na aankomst vertrekken we weer. Nog één rondje om het monument, en dan beginnen we aan onze terugweg. Niet langs de kust zoals op de heenreis maar meer door het binnenland van North en South Carolina.
De bestemming is Lumberton. We hebben een flinke puist wind mee en zonder al teveel gedoe staan we 1 uur en 3 kwartier later bij de benzinepomp van Lumberton. We willen nog een stuk verder zien te komen zodat we zeker weten wat we morgen op tijd terug in Orlando zijn voordat de dagelijkse buien in de loop van de middag op komen zetten. Het doel is nog een been naar Savannah, maar lukt dat wat het weer betreft? In Lumberton regent het alweer licht, en volgens de buienradar hangt er nog meer tussen ons en Savannah. De intensiteit is vergelijkbaar met wat we hadden in Cape Fear; de veldverwachtingen geven code ‘marginal’ maar nog wel steeds goed genoeg voor ons VFR vliegers. We gaan verder – valt het tegen, dan zijn er zat velden op de route om naar uit te wijken.

Marcel start om 16:05 de motor, en daar gaan we weer. Ik mag weer alle radio doen, en dat hield me aardig bezig. Ik mocht weer regelmatig onderweg van frequentie wisselen, en we waren blij dat we door de verschillende stations gevolgd werden.
He weer werd er inderdaad niet beter op. Her en der buien waar we omheen konden, soms een zonnetje, en zo’n half uur voor aankomst bij Savannah zakte de bewolking nogal. We konden op veilige hoogte blijven vliegen, er was steeds goed grondzicht, maar lekker ontspannen vliegen was het niet. En toen was het slechte weer plotseling voorbij, en konden we beginnen aan de nadering van Savannah.
Savannah Hilton Executive is een druk veld, er landen ook veel lijnkisten. We kregen vectoren om naar onze baan 10 te vliegen – dat gebeurt niet vaak, De reden was dat een MD80 voor ons ging landen, en er moest afstand gecreëerd tussen die kist en ons. We zien de kist voor onze neus voorbij komen, en daarna mochten wij naar final en onze landing maken.

Eenmaal op de grond moesten we een keuze maken naar welke vluchtafhandeling we wilden, Marcel kiest er een en we worden er naar toe geloodst. Een mannetje, zwaaiend met stokjes, dirigeert ons naar een parkeerplek; we vragen of we de kist hier aan de grond vast kunnen binden. Nee, zegt hij, wij gaan straks voor jullie de kist ergens parkeren en vast zetten. Kost niks allemaal hier! De vlucht duurde overigens 1 uur en 55 minuten.
Dit keer krijgen we geen gratis auto mee – we nemen een huurauto en daarmee rijden we naar een straat vol met hotels. We kiezen Comfort Inn, daar hebben we afgelopen nacht ook zonder problemen geslapen.

Via Foursquare vind ik een Aziatisch restaurant waar we de dag met een heerlijke maaltijd besluiten.

Regen op Cape Fear
IMG_1261.JPG

Regen onderweg
IMG_1262.JPG

In de verte het First Flight monument
IMG_1280.JPG

First Flight veld en monument
IMG_1294.JPG

Op de achtergrond het monument
IMG_1298.JPG

Het gebouwtje bij het veld
IMG_1301.JPG

het gebouwtje bij het veld
IMG_1303.JPG

Wij piloten krijgen deze deur wel open
IMG_1306.JPG

We zijn er echt geweest!
IMG_1307.JPG

Het monument
IMG_1314.JPG

Tussen deze en de eerstvolgende steen was de eerste vlucht
IMG_1321.JPG

Zo ging dat toen
IMG_1328.JPG

Laatste blik
IMG_1329.JPG

Onze werkomgeving
IMG_1338.JPG

Tanken op Lumberton
IMG_1344.JPG

Bewolking onderweg naar Savannah
IMG_1345.JPG

We worden naar onze plek gedirigeerd
IMG_1364.JPG

Onze kist naast zijn vriendjes
IMG_1369.JPG

Vluchtafhandelingsgebouw
IMG_1370.JPG

Route Cape Fear – First Flight
IMG_1373.PNG

Route First Flight – Burlingtong
IMG_1374.PNG

Route Burlington – Savannah
IMG_1375.PNG

First Flight: Onderweg naar het beroemde strand

We gaan aan onze tocht beginnen! De plannen zijn gemaakt, de te vliegen route is bekend, dus op tijd naar het vliegveld Airpark Orlando North.

Het plan is vandaag 3 benen te vliegen richting het strand waar de Wright Brothers hun eerste vlucht hebben gemaakt. Morgen, dinsdag, vliegen we dan het laatste stuk naar het strand zelf.
De mensen op Orlando North laten ons nog even de radar zien en waarschuwen ons voor een buienlijn in North Carolina die richting kust trekt. We melden dat we 2 tussenlandingen maken, en per keer goed op het weer gaan letten.

Het eerste been gaat van Orlando North naar Jekyll Island. De vlucht duurt uiteindelijk 1 uur 35 minuten met mij als PIC (Pilot In Command) achter de yoke en Marcel achter de iPads, kaarten en microfoon. Het eerste deel is al bijna saai – nu zie je pas goed hoe groot en uitgestrekt Amerika is. Zo ver het ook kan reiken alleen maar bos, bos en bos. Nauwelijks wegen en bebouwing.
Het verandert als we bij de kust komen, daar willen mensen wel wonen, en het ziet er een stuk leuker uit. Ook krijgt Marcel wat te doen, hij mag via allerlei frequenties ons langs Jacksonville loodsen.
Het veld Jekyll Island laat zich makkelijk vinden. Er is geen toren, dus roepen we via de unicom frequentie welke baan we gaan nemen voor de landing, even later staan we aan de grond. In het gebouwtje aan het veld is WiFi, we bekijken het weer, en weten zeker dat we ons volgend doel kunnen bereiken; daar kijken we dan wel weer verder.

Marcel gaat links in de cockpit zitten, ik ga me met navigatie en radio bezig houden voor het volgende been: Jekyll Island naar Charleston Executive. De hele route gaat langs de kust en door een stel militaire gebieden. Een van die gebieden wordt genoemd in een NOTAM en zou dus actief kunnen zijn.
Bij Savannah, een stuk voor de militaire gebieden, begin ik al te roepen op de radio. We worden snel enkele keren achter elkaar van frequentie naar frequentie gezet, maar dan zit ik uiteindelijk bij de militairen en blijkt dat we gewoon door de gebieden mogen vliegen. Geen restricties. Dat betekent dat we niet om hoeven te vliegen.
Het been verloopt spoedig, en na 1 uur en 20 minuten stappen we alweer uit de kist. We verbazen ons erover dat een groot veld als dit, Charleston Executive, geen toren heeft, maar een unicom. Er zijn vier landingsrichtingen, en je mag zelf 1 uitzoeken. Geen enkele indicatie van welke je zou moeten nemen, we berekenen het zelf wat het beste is aan de hand van de ons bekende wind.
De afhandeling en bijbehorend gebouw is wel type Executive: een marshall helpt ons bij het parkeren van het vliegtuig, en het ontvangstgebouw is erg luxe uitgevoerd. Prachtige ruimtes en zeer nette toiletten.
We willen een hapje eten, dat is niet op het veld, maar de mevrouw achter de balie vertelt ons graag waar we wel wat kunnen eten. Hoe komen we daar dan? We krijgen -gratis!- een auto van het vliegveld mee. Het is toch niet te geloven.
We wilden naar de Fat Hen gaan, maar die hebben we niet gevonden, het werd een simpele Pizza Hut (op de terugreis zien we het restaurant wel).

Ik mag het derde been weer vliegen. Er komen volgens de buienradar wel buitjes in de buurt maar het lijkt erop dat we daar geen last van gaan krijgen. We gaan vliegen van Charleston Executive naar Cape Fear, daar blijven we dan een nacht slapen.
De reis begint weer voorspoedig, Marcel leeft zich uit op de radio.
Links van ons, land inwaarts, zien we nu toch allerlei buien verschijnen; op een gegeven moment zien we ook bewolking voor ons en worden we langzaam omhoog gedreven om te voorkomen dat we de wolken in vliegen. De radar-man waar Marcel mee praat valt het ook op, wat zijn we van plan? Marcel vertelt dat we omhoog moeten om op zicht te kunnen blijven vliegen, de radar-man zegt dat we niet teveel mogen stijgen. We beloven te dalen tot onder de bewolking in plaats van erboven – en vervolgens zijn de wolken weer verdwenen. Probleem opgelost.
Een stuk verder worden we via de radio gewaarschuwd voor neerslag boven de stad Grand Strand, en inderdaad even later zien we de bui hangen boven het kuststadje. We besluiten wat meer over het water te gaan vliegen om de bui te missen, en hebben er verder geen last van.
Na 1 uur 25 vliegen zet ik de motor uit op het vliegveld Cape Fear – de eerste vliegdag zit erop. En mooi op tijd, als we na het tanken de kist uitladen, begint het te regenen.

We hebben vandaag gevlogen boven 4 staten: Florida, Georgia, South Carolina en North Carolina.

Ik had via booking.com al een hotel niet al te ver van het veld gevonden. De man in het havengebouwtjes vindt het een prima hotel. Maar ja, hoe komen we daar? De man vraagt: hoe laat willen jullie morgen weer weg? We zeggen rond 9 uur. Ok, dan mogen we de auto van het vliegveld meenemen tot morgenochtend… Kosten: een beetje benzine erin.
Wat is het toch een feest om hier in Amerika rond te vliegen!

We eten in een heerlijk visrestaurantje die de man van het vliegveld ons had aangeraden. Een prima tip, en de auto kwam hierbij ook goed van pas. De afstanden zijn toch redelijk groot hier, en het regende pijpestelen.

Morgen verder. Als het weer mee werkt.


Ik hard aan het werk
IMG_1174.JPG

Genoeg apparatuur mee
IMG_1175.JPG

Een van de vele velden onderweg
IMG_1186.JPG

Onderweg
IMG_1190.JPG

Onderweg
IMG_1194.JPG

Onderweg
IMG_1196.JPG

Jekyll Island
IMG_1206.JPG

Veld onderweg
IMG_1209.JPG

Onderweg
IMG_1213.JPG

Charleston Executive
IMG_1222.JPG

Charleston Executive
IMG_1225.JPG

Charleston Executive
IMG_1228.JPG

Tussen de wolken door
IMG_1235.JPG

Veld onderweg
IMG_1240.JPG

Regenbui onderweg bij Strand
IMG_1241.JPG

Cape Fear
IMG_1246.JPG

Cape Fear
IMG_1251.JPG

Cape Fear
IMG_1252.JPG

Route Orlando North naar Jekyll Island
IMG_1258.PNG

Route Jekyll Island naar Charleston Executive
IMG_1259.PNG

Charleston Executive naar Cape Fear
IMG_1260.PNG

First Flight: Dagje NASA vliegen

Het wordt vandaag mooi weer, volgens de weerberichten de mooiste dag van de week, dus moeten we er even op uit. Kunnen Marcel en ik weer even aan elkaar wennen in de cockpit voordat we drie dagen lang naast elkaar moeten leven in die kleine ruimte.

We hebben de kist geboekt van 11 tot 3 uur, het plan is om vanaf Airpark Orlando North oostelijk te vliegen richting de de landingsbaan van de NASA waar vroeger ook de space shuttles landden, en dan naar het zuiden naar het veld Merrit Island. Kijken of we daar wat kunnen eten, en dan dezelfde route terug, maar dan met de andere piloot.

Nadat Marcel anderhalf uur buiten had gerend zijn we in de auto gestapt en waren we tegen 11 uur op het veld. In één van de hangaars werd een enorme garage sale gehouden, op een privé-veld kan alles.
Daar hadden wij geen last van, onze kist stond mooi op ons te wachten bij het kantoortje bij de landinsgbaan. De kist was helemaal vol getankt, we hoeven alleen maar de kist te checken en dan kunnen we weg.

Marcel vliegt als eerste, ik doe de radio. Tenminste, dat is de bedoeling.
Om tien over elf geeft Marcel vol gas, en vertrekken we van baan 09. De radio is simpel do-it-yourself, geen toren en niks beschikbaar, dus gewoon roepen wat je van plan bent te gaan doen zodat andere piloten in de buurt weten wat er gebeurt.
Eenmaal in de lucht roep ik Orlando Approach op; kennelijk eerst op de verkeerde frequentie want we krijgen geen antwoord. Overschakelen naar een ander, en het lukt.

In de buurt van de NASA landingsbaan krijg ik me toch een riedel instructies – ik kon er geen touw aan vast knopen. Ook Marcel had een paar keer nodig, en nam het op een gegeven moment van me over. En nog deden we het niet helemaal goed, maar gelukkig vroeg hij waarom we plotseling de verkeerde kant op vlogen – we hadden het dus verkeerd begrepen.
Daarna ging het gelukkig beter, en konden we naar de NASA baan vliegen. Twee jaar geleden hadden we dat ook gedaan, maar nu was het leuker: we mogen niet landen, maar we mogen zo laag als we willen. En dat doen we dus – 5 kilometer laag over de baan. Heerlijk!
Ik neem de radio weer over, en na NASA vliegen we naar Merrit Island. Het is weer een radio-do-it-yourself, en even later staan we aan de grond.

We willen wat eten, maar er is niks op het veld. Bij de FBO (een bedrijf waar je bijvoorbeeld kunt tanken) kun je voor 15 dollar een auto voor anderhalf uur mee krijgen. Dat klinkt uitstekend, we krijgen een grote Ford pick-up truck mee. Ik mag rijden want Marcel zijn rijbewijs ligt in de eigen huurauto. Heerlijk!

Na een prima hamburger bij Hooters rijden we terug naar het veld. Nou mag ik aan de linkerkant, de pilotenkant, gaan zitten, en mag Marcel de hele vlucht de radio doen.
Weer vliegen we over de NASA baan, maar nu in de andere richting. Ook ik scheer 5 kilometer lang laag over de baan en dan richting Airpark Orlando North. De radio is nu een stuk makkelijker, we weten wat we kunnen verwachten.
Om half drie staan we weer op de grond, mooi op tijd. We hebben beide 55 minuten gevlogen.

’s Avonds gaan we naar Downtown Disney, ik ga daar weer wat nieuws meemaken: eten tijdens een film. Deze bioscoop heeft zalen waarin je eten kunt dineren tijdens de film. Ik vind het idee niet echt geweldig, de tafel is te hoog, je zit er relatief ver vanaf en het lastigste: je ziet totaal niet wat je eet. Je weet ook niet of het goed op je vork zit, je smeert jezelf dus regelmatig onder. Bovendien leidt het enorm af van de film. Leuk voor een keer, niet voor altijd.
De film was trouwens ‘No Good Deed’, aardig maar niet echt geweldig verhaal. Een 6.5


Marcel op final voor de NASA baan
IMG_1157.JPG

Marcel op short final voor de NASA baan
IMG_1158.JPG

Marcel enkele meters boven de baan
IMG_1159.JPG

Pick-up truck op Merritt Island
IMG_1160.JPG

NASA gebouwen aan de zuid-oost kant van de baan
IMG_1161.JPG

NASA gebouwen aan de zuid-oost kant van de baan
IMG_1162.JPG

Mijn approach voor de baan
IMG_1163.JPG

Echt vlak voor de baan
IMG_1164.JPG

De hoogtemeter geeft 75 voet aan, maar ik zat lager
IMG_1165.JPG

Het was weer gezellig in de cockpit!
IMG_1166.JPG

Onze beide voertuigen bijelkaar
IMG_1167.JPG

De heenreis
IMG_1168.PNG

De terugreis
IMG_1169.PNG