nepal-2008: Dag 1

In januari hadden we een vakantie Nepal-Tibet geboekt, vliegend naar Kathmandu en dan overland naar Lahsa in Tibet. Maar door onlusten in Tibet enige tijd geleden is de reis door het reisburo geannuleerd, ondanks dat volgens China toeristen weer welkom zijn. Uiteindelijk hebben we zelf een retourtje Kathmandu gekocht en voor twee nachten een hotel geregeld. We gaan in Nepal zelf kijken of we alsnog naar Tibet kunnen – zo niet, dan gaan we leuke trips in Nepal doen.
We willen echt dit jaar nog naar Nepal omdat een vriendin van Vincent, Monique, dit jaar nog in Kathmandu woont.

Deze eerste vakantiedag begint goed, de eerste vlucht naar Londen vertrekt ruim op tijd en bij Heathrow hoeven we niet eens in de holding. We zitten op tijd in het vliegtuig van Qatar Airways, maar dan gaat het mis. Door drukte bij Heathrow en boven Duitsland vertrekken we ongeveer anderhalf uur te laat – en dat terwijl we een overstaptijd hebben van drie kwartier. Als dat maar goed gaat…
Het is goed vertoeven in de Airbus A340 van Qatar Airways, genoeg beenruimte en redelijk eten; en een persoonlijk entertainment center waarop je ruim 100 films kunt bekijken, muziek kunt luisteren, spelletjes kunt spelen en nog veel meer.

Het gaat in Doha dus inderdaad fout, de vlucht naar Kathmandu is al vertrokken. Het duurt uiteindelijk nog 2 uur voordat we op onze door Qatar Airways aangeboden kamer van hotel Grand Regency aankomen waar we 3 uurtjes kunnen slapen (van 3 tot 6) voordat we weer moeten opstaan.
De temperatuur in Doha is ongelofelijk – heet en vochtig, en dat midden in de nacht. Hoe moet dat hier overdag wel niet zijn.

Lees verder: nepal-2008: Dag 1

nepal-2008: Dag 2

Doha zelf is een enorme bouwput, er wordt ontzettend veel gebouwd. Verder is alles grijs en hangt er een vochtige deken over de stad, na de start van de vlucht richting Kathmandu zien we iets van de stad, grijs en grauw dus en een grote zandbak. Lijkt me niet iets voor een lange vakantie.
Wel grappig is om een keer arabieren in het echt in hun witte gewaden en hun theedoeken op het hoofd. Er lopen ook veel gesluierde vrouwen rond, en vrouwen in burka’s.

Bij Kathmandu moeten we eerst nog een half uur circelen omdat er een bui boven het veld hangt, daarna komen er weer twee spannende momenten: zijn de koffers wel aangekomen en worden we wel afgehaald nu we een vlucht later hebben? Op beide was het antwoord JA. Gelukkig.
De koffers was spannend omdat die op het vliegveld van Doha achtergebleven waren; de man die ons kwam afhalen konden we telefonisch niet te pakken krijgen.

De rit naar het hotel is al een belevenis, natte kapotte straten, chaos in het verkeer, en een enorm getoeter. Nauwe straatjes, veel kleurig geklede mensen op straat en op allerlei plekken ligt handelswaar. Maar ook bedelende kinderen.
Het hotel is prima, en naar mijn gevoel een van de betere naar Nepalese mormen.

’s avonds komt Monique ons per taxi ophalen om ergens wat te gaan eten. Al hobbelend en toeterend komen we in het centrum van de stad waar we traditioneel op de grond van een tradidioneel Nepalese maaltijd genoten hebben.

Lees verder: nepal-2008: Dag 2

nepal-2008: Dag 3

We hadden kennelijk slaap nodig, pas rond 11 uur zijn we opgestaan.
Het eerste doel was de tempel Swayambhunath die iets buiten Kathmandu staat op een heuvel. Je moet een enorme trap op die bevolkt wordt door apen die, als je niet oplet, he plastic zakken met eetwaar erin openscheuren en er met de buit vandoor gaan. Eenmaal op de tempel heb je een prachtig uitzicht over de stad. De tempel zelf is (net als veel andere bezienswaardigheden) niet echt goed onderhouden, monumentenzorg bestaat hier nog niet.
Opvallend veschil met andere aziatische landen waar ik geweest ben is dat hier ook vrouwen monnik zijn.

Het tweede doel voor vandaag is het Durbar plein, een plein vol met zeer oude gebouwen en tempels. Ook hier is de boel niet echt goed onderhouden en worden veel gebouwen gewoon nog gebruikt als bijvoorbeeld winkel of werkplaats.
Populair zijn de dakterrassen waar je wat kunt eten of drinken, wij hebben op zo’n dakterras genoten van een Everest biertje en ondertussen een enorme bui langs de bergen zien trekken.
Kennelijk is vliegeren hier een populaire sport, kijkend richting de enorme bui zagen we vele vliegers in de lucht.

Gisteravond hadden we in Thamel, het toeristische winkelgedeelte van Kathmandu, een thais restaurant gezien. Tijdens de zoektocht regende het zo nu en dan en viel de stroom uit (dat duurde enkele uren), maar gelukkig hebben veel winkeltjes een noodaggregaat zodat we toch nog wat konden zien en uiteindelijk de thai vonden.
Wandelend zijn we naar ons hotel gegaan door de donkere straatjes; de winkels zijn dicht en straatverlichting is er nauwelijks. Na 2x vragen kwamen we uiteindelijk bij ons hotel uit.

Veel toeristen zien we niet tot nu toe, en dat zal te maken hebben met het feit dat het hier nu de regentijd is. Niet dat we er veel last van hebben, het begint pas aan het eind van de middag.

Lees verder: nepal-2008: Dag 3

nepal-2008: Dag 4

Het geld is hier niet al te ingewikkeld, 1 euro is 103 rupes, ofwel gewoon het bedrag door 100 delen. Eten en drinken is niet duur zolang je geen import spullen neemt; een kopje koffie is bijvoorbeeld 15 rupes (15 eurocent dus) en een maaltijd zit vaak ruim onder een tientje per persoon, het hoofdgerecht ligt meestal rond de drie euro vijftig. Alleen als je er wat wijn bij drinkt dan verdubbelt de prijs zomaar.
De prijs van een cocktail is afhankelijk van wat voor drank je erin wilt: lokale drank of import.

Vandaag zijn we naar het lokale reisburo Highlander geweest om te kijken of we alsnog een trip naar Tibet kunnen boeken. Dat blijkt om meerdere redenen niet mogelijk, overland lukt niet omdat door aardverschuivingen de weg onbegaanbaar is, en via de lucht gaat ook niet lukken omdat het aantal vluchten zeer beperkt is, en het aanvragen van het visum te lang duurt voor de vlucht die we dan zouden moeten hebben.
Als alternatief hebben we gekozen voor een 8-daagse trektocht aan de voet van de Mount Everest – we gaan een stukje van de route doen die leidt naar basecamp voor de beklimmers van de Mount Everest. Een drager en een gids zullen met ons meegaan, vertrek is over twee dagen. Spannnend!

Vincent had een nieuwe zonnebril nodig: tot grote hilariteit van de nepalezen liep hij, zonder dat hij het zelf in de gaten had, rond met een zonnebril met maar 1 glas.
We zijn nog even bij de Garden of Dreams geweest, een prachtige tuin net buiten de drukke buurt Thamel. Onderweg zagen we weer eens een typische Nepalese verkeersopstopping – iedereen toeteren en totaal geen beweging.

Elke dinsdag wordt een dansvoorstelling gehouden in ons hotel, dat leek ons wel wat dus wij kaartjes gekocht en ernaar toe. Het bleek een rustige avond – we waren de enige twee toeschouwers! De voorstelling werd ingekort van vijf naar drie dansen.
De baas van het dansgezelschap gaf een inleidend verhaal; fotograferen is niet toegestaan en klappen ook niet, dat verbreekt de spirituele energie. We moesten eerst even mediteren om wat spirituele energie op te doen, daarna konden de dansen beginnen.
Na de op zich leuke voorstelling hebben we wat gegeten in het restaurant van het hotel – wij waren alweer de enigen…

Lees verder: nepal-2008: Dag 4

nepal-2008: Dag 5

Na het ontbijt met pannenkoeken in het hotel zijn we op zoek gegaan naar een taxi die ons naar Bhaktapur zou willen brengen. Nou, dat wil iedere taxichauffeur wel; eest een vaste prijs afspreken (wij kwamen uit op 6 euro voor de rit die drie kwartier duurde) en daarna meedoen in de chaos die verkeer heet.
Bhaktapur is een oase van rust vergeleken bij Kathmandu, bijna geen verkeer in de oude binnenstad; veel oude mannetjes die spelletjes zitten te doen. Alleen moet je hier, net als in Kathmandu, continu tourguides van je af slaan, de ergsten blijven je heel lang achtervolgen en vertellen je alvast wat; daarna worden ze aggressiever (you came a long way and don’t want to spend 2 dollar?) en persoonlijk (I need the money for my study); het enige wat wij wilden is lekker op ons gemak door het stadje slenteren – en dat lukte uiteindelijk.

Na een paar uur hebben we weer een taxi genomen richting ons reisburo waar we de gids zouden ontmoeten. Deze taxichauffeur ging als een dolle door het verkeer en haalde van alles en nogwat toeterend in – tot we bij een roadblock kwamen: demonstranten die de weg afgezet hadden. Roadblocks zijn schering en inslag hier, als men wil demonstreren dan is dit een standaard middel.
Gelukkig had onze chauffeur het op tijd in de gaten en heeft hij een andere route gekozen, daarbij ook op de rechter weghelft rijdend (standaard rijdt men links) om een file voorbij te komen, en daarbij een verstopping aan de andere kant veroorzakend.

Bij het reisburo hebben we de gids gesproken, en tassen en slaapzakken meegekregen voor de trekking. Na een maaltijd bij een koreaan op naar het hotel, en spullen uitzoeken voor de trekking. De koffers met de rest van de spullen brengen we per taxi naar Monique; als we terug komen van de trekking blijven we daar slapen.
Het viel overigens niet mee om het huis van Monique te vinden, straatnamen, huisnummers en TomTom moeten hier nog hun intrede doen. Monique had ons ongeveer uitgelegd waar we moesten zijn, maar uiteindelijk zijn we gestopt en heeft de taxichauffeur Monique gebeld; daarna ging het redelijk goed.

Morgen de wekker op 4 uur…

Lees verder: nepal-2008: Dag 5

nepal-2008: Dag 6

Om vijf uur stond de gids klaar; nadat we met de taxi naar het vliegveld waren gebracht was het wachten tot het vliegveld open ging. Het was de terminal voor binnenlandse vluchten, een zeer primitieve toestand. Er was een scanner voor de bagage maar desondanks werden we meerdere keren gefouilleerd en moesten de tassen open.

In het vliegtuig kunnen ongeveer 20 passagiers en het was bijna vol. Vlak voor vertrek kwam de stewardess langs met snoepjes en watjes voor de oren. De vlucht duurde ongeveer 3 kwartier; het echte spektakel was de landing op de korte baan van Lukla die ook nog eens stijl heuvel-op was. Lukla ligt op een hoogte van 2840 meter.
In lukla hebben we ontbeten en vervolgens wandelen!
Deze eerste dag is een opwarmertje, slechts 3 uur wandelen tot het het plaatsje Phakding; het is officieel een tocht van vier uur, wij hebben het in drie gedaan. Onderweg hebben we genoten van de prachtige bergomgeving; het meest opvallende is hier toch wel het compleet ontbreken van wegen. Alles gaat hier per voet, alles wat verplaatst moet worden wordt door ‘porters’ versjouwd. ’s ochtends lopen ze veelal naar het vliegveld waar goederen gebracht zijn, daarna lopen ze terug met soms wel 80 tot 120 kilo op hun rug. Het gewicht dragen ze in manden die deels met banden over de schouders gedragen worden en deels met een band over hun hoofd, onvoorstelbaar.

Onze drager heeft onze bergtassen aan elkaar gebonden en draagt ze op zijn rug met een band over zijn hoofd.

We waren al om kwart over elf in het hotel Green Village House, de rest van de dag moet je je zien te vermaken. We hebben wat geslapen, gepuzzeld, gewandeld, gelezen en onze gids en drager leren tellen in het Nederlands. Vincent kan tellen in het Nepalees.

Om 10 uur lagen we in bed.

Lees verder: nepal-2008: Dag 6

nepal-2008: Dag 7

Dit is waarschijnlijk de zwaarste wandeldag, volgens de boekjes 7 uur wandelen en omhoog van 2800 naar 3485 meter.
En dat laatste hebben we geweten, de laatste anderhalf uur is dus flink omhoog en we hebben heel wat pauzes in moeten lassen om het te halen; desondanks waren we 2 uur ’s middags ter plekke in Namche Bazar, ruim binnen de 7 uur. De drager kwam wat later, hij dacht dat we achter hem zaten en bleef lang wachten voordat hij verder ging.

Het leven is echt nog ouderwets hier, uiteraard door de onbegaanbaarheid. Alles moet gesjouwd worden, er is hier niets wat rolt, ook geen kruiwagen. Stenen voor huizen worden uit rotsen gehakt en naar de plaats van bestemming gebracht. Stroom komt uit generatoren die op rivierwater werken, water komt uit rivieren, verwarming is een houtkachel. Alleen koken gebeurt op petroleum dat ook uiteraard per rug bezorgd wordt. Kinderen moeten soms uren lopen om op school te komen.

Het is een hele ervaring om hier te zijn.

Lees verder: nepal-2008: Dag 7

nepal-2008: Dag 8

Onze gids Robin had voorgesteld om al om zes uur ’s ochtends een heuvel te beklimmen in de hoop de Mount Everest te kunnen zien. Verderop op de dag lukt dat niet vanwege de bewolking en regen die in de loop van de dag altijd komen in deze tijd van het jaar.
Vincent en ik hadden beide niet goed geslapen en we vonden het dus niet zo erg dat het om zes uur ’s ochtends grijs en mistig was. Vincent was verkouden geworden en ik begin aardig last van mijn knieen te krijgen – iets meer rust vond ik wel fijn; bovendien ben ik vaak wakker geworden waarbij ik flink moest zuchten – zuurstofgebrek dus.

Om 10 uur zijn we vertrokken voor een korte tocht naar Khumjung, gewoonlijk een tocht van 2 uur. Maar al bij de eerste stappen omhoog voel ik mijn hartslag omhoog schieten en begin ik te hijgen; dit wordt wat. Vincent heeft hetzelfde probleem, de hoogte hier (3850 meter) begint ons parten te spelen.
We zijn langs het Everest View Hotel gekomen waar je, als het weer het toe laat, zicht op veel hoge pieken kunt hebben, helaas voor ons.

Uiteindelijk kwamen we om kwart voor een in ons hotel Khumjung Hill Top View aan, drie kwartier later dan normaal (mede veroorzaakt door het ommetje via het Everest View Hotel).
Zoals elke dag hier in de bergen houden we een middagdutje, daarna onderweg naar het klooster voor een kleine rondleiding.

Onze drager leert sudoku’s maken!

Lees verder: nepal-2008: Dag 8

nepal-2008: Dag 9

Vandaag gaat de tocht naar Tenboche op een hoogte van 3850 meter. Het oorspronkelijke plan was om vanuit Tenboche nog een tocht te maken naar Panboche op net iets onder de vier kilometer maar gezien onze gesteldheid en tempo dat we halen besluiten we Tenboche ons eindpunt te laten zijn. Het eerste deel van de tocht is naar beneden omdat we een rivier moeten oversteken, daarna flink omhoog naar ons hotel Tashi Delek. De tocht volbrengen we in drie uur en een kwartier, en dat viel niet tegen. Onze gids had op veel uren extra gerekend gezien ons tempo. We waren erg blij dat we er waren, de knieen beginnen het te begeven.

Helaas geen uitzicht, halverwege de weg omhoog liepen we de wolken in en dat is zo gebleven. Hopelijk is het morgenochtend helder.

Alle hotels hier in de bergen lijken op elkaar. Het zijn houten gebouwen met een typisch interieur, zitbanken langs de muren en ramen, tafels voor de zitbanken. In het midden staat vaak een kachel.
De kamers zijn super eenvoudig: 2 bedden, een spaarlamp of tl-balk, een kussen en een deken. Muren en plafonds zijn niet afgewerkt. Het slot is een eenvoudig schuifslot met hangslot. Als je geluk hebt is er een ‘gewone’ wc, als je pech hebt een gat in de vloer; altijd gezamelijk. Er is geen wc papier, soms moet je doorspoelen met een emmertje water. Douches zijn sporadisch en moet je extra voor betalen. Ook heb je soms niet eens een al dan niet gezamelijke wastafel. Soms moet je betalen voor het laden van batterijen.
Als je eten bestelt kan het best gebeuren dat de kok vervolgens naar buiten loopt om boodschappen te doen.

De kamers hebben geen verwarming, alleen in de gezamelijke ruimte. Alleen hier in hotel Tashi Delek is die kachel daadwerkelijk aan geweest.

Lees verder: nepal-2008: Dag 9

nepal-2008: Dag 10

Helaas, weer geen helder weer, dus geen mooie uitzichten. Sterker nog: als we na een bezoek aan het klooster van dit dorp onderweg gaan is het erg mistig, we gaan onderweg in een wolk. Onderweg hebben we ook zo nu en dan lichte regen.
Het eerste stuk is naar beneden, het gaat redelijk vlot tot op het eind mijn knieen bijna niet meer willen. Vervolgens een stuk omhoog en een stuk zonder echte hoogteverschillen tot we bij ons einddoel van vandaag aankomen: Namche Bazar, hotel Namche Inn, waar we enkele dagen geleden ook geslapen hebben. Het laatste stukje was een lange trap naar beneden, mijn knieen stonden in brand, dat belooft wat voor morgen als de grootste afdaling komt…

We eten hier 3x per dag; elk hotel heeft min of meer hetzelfde menu. Bij de een is het wat lekkerder dan de ander, maar verder weinig variatie. Overal kun je westerse snacks krijgen: mars, bounty, chips, wijn, enz. De nepalezen zelf eten/drinken het niet, het is voor de toeristen.
Bestellen en bedienen gaat op een speciale manier: de gids vraagt wat je wilt eten/drinken en schrijft dat in een ‘day book’ van de kamer waar je in zit. Vervolgens loopt hij naar de keuken en bestelt het.
Het eten en drinken wordt dan vaak gebracht door de drager; hij ruimt ook meestal weer op.
Bij vertrek rekent de eigenaar aan de hand van het ‘day book’ uit wat de kosten zijn en die betaalt de gids dan. Wellicht kunnen daardoor de gids en drager goedkoper slapen in het hotel.

Lees verder: nepal-2008: Dag 10

nepal-2008: Dag 11

Leve de pijnstillers!
Voor vertrek heb ik twee pijnstillers genomen in de hoop dat de tocht van vandaag, die erg naar beneden gaat, te doen zou zijn. En dat bleek het geval te zijn.
Vincent is eerst nog even met de gids Robin en drager Bubarish een stukje naar boven gelopen in de hoop de Mount Everest te zien, maar helaas die was niet zichtbaar. Vervolgens dus de afdaling, en vijf en een half uur later waren we op onze bestemming: Green Villige House waar we ook de eerste nacht doorgebracht hebben. Onderweg ben ik redelijk verbrand zonder dat ik het door had, mogelijk door de pijnstillers. In het laatste uur tilde ik mijn voeten niet meer genoeg op zodat ik vaak bleef haken achter stenen, ook dat wijt ik aan de pijnstillers – ongemerkt ben ik over grenzen heen gegaan.

De mensen hier in de bergen zijn ontzettend aardig, kijken je vriendelijk aan en groeten je altijd terug. Het is hier een zwaar leven, om zes uur begint men te werken en dat kan tot 6 of 7 uur ’s avonds doorgaan. Her en de zie je mannen de hele dag rotsblokken bikken om ze mooi vierkant te maken om een huis mee te kunnen bouwen. De was doe je vooroverstaand in een teiltje en met een borstel, vaak mij een openbare kraan. Daar was je je haar ook. Water kook je op een houtgrestookt vuurtje. Veel eten verbouwt men zelf, het is te duur om alles in te laten vliegen via Lukla, en vervolgens te laten sjouwen. Het leuke is wel dat als je eten met groente bestelt, iemand eerst naar buiten loopt en vervolgens de groente uit de tuin haalt.

En sjouwen, sjouwen, sjouwen.

Lees verder: nepal-2008: Dag 11

nepal-2008: Dag 12

Qua wandeling geen zware dag, na twee en een half uur waren we in Lukla. Morgen ochtend vroeg met het vliegtuig weer naar Kathmandu. Als…. de weergoden meewerken. Het is erg grijs hier en er wordt al 2 dagen niet gevlogen; sommige mensen zitten hier al 2 dagen vast. Hopelijk is het morgen beter weer.

Wat bezielt een mens om hier naar toe te gaan? Er zijn veel ontberingen zoals harde bedden, nauwelijks of sanitair, lichamelijke inspanning, ’s avonds koude hotels… Het is een stuk avontuur, prachtige omgeving, schitterende uitzichten. Veel mensen trekken naar Base Camp, de laatste post voor de daadwerkelijke beklimming van de Mount Everest; de meeste toeristen die we tegen gekomen zijn hebben dat uiteindelijk ook gehaald, wij zijn al veel eerder omgekeerd omdat we niet genoeg tijd hadden en omdat mijn knieen het niet aan konden. Wij hadden 8 dagen voor heen en terug terwijl je moet rekenen op minstens 10 dagen om bij Base Camp te komen; daar zit dan een aantal rustdagen bij om aan de hoogte te wennen. Reken minimaal 5 dagen voor de terug tocht.
Toch zijn er velen die het sneller doen, sommigen lukt het, anderen niet. In Tengboche zagen we 4 amerikanen die in 9 dagen heen en terug wilden – gekkenwerk. Grote kans dat ze het niet zullen halen en eerder terug keren.

We hebben veel plezier aan de tocht beleefd, ooit willen we Base Camp nog een keer proberen te bereiken.

Lees verder: nepal-2008: Dag 12

nepal-2008: Dag 13

God zij dank, of misschien beter: boedda zij dank!
Toen we om 4:30 wakker werden regende het pijpestelen en was het grijs buiten. Toen we later aan de thee zaten begon het buiten plotseling op te klaren, bergen werden zichtbaar; om half zeven was het plotseling helder weer, het kan hier snel omslaan.

We vertrokken met de vierde vlucht om 7:20; het gaat allemaal heel snel: het vliegtuig komt aan vanuit Kathmandu, uitladen en mensen eruit, inladen en mensen erin, en vertrekken. En dat in 10 minuten.
Om acht uur zaten we in een taxi en twintig over acht waren we bij Monique (de vriendin van Vincent). We weten gelijk weer dat we terug zijn: veel haast en getoeter, wat een verschil met de bergen.

Eindelijk weer een heerlijke douche en schoon sanitair; verder de dag rustig aangedaan; een wandeling in de buurt van het huis van Monique, tassen en slaapzakken teruggebracht naar het reisburo en afscheid genomen van onze tourguide Robin (die nog even langs was gekomen).
Tegelijk hebben we een trip naar Chitwan geboekt, zondag vertrekken en dinsdag weer terug naar Kathmandu.

’s avonds lekker uit eten met Monique. John hebben we nog steeds niet gezien, die heeft pech: hij is op bezoek in een ander deel van Nepal maar kan niet terug komen door slecht weer.

Lees verder: nepal-2008: Dag 13

nepal-2008: Dag 14

Heerlijk rustig opstaan en de was klaar leggen, de huishuidelijk hulp komt langs en die kan wat van de stinkende bergshirts wassen.
Monique en John wonen in de plaats Patan die tegen Kathmandu aan ligt. We zijn naar het centrum gewandeld en hebben daar het leven aanschouwd. Het is allemaal iets gemoedelijker dan in Kathmandu, desondanks is er veel getoeter.
In Durbar Square hebben we een en ander bekeken (met name tempels) en via een grote winkelstraat naar de enige dierentuin van Nepal gelopen; we zijn niet naar binnen geweest maar zijn via een omweg terug gelopen naar Durbar om wat te drinken.
Eenmmaal terug bij onze logeerplaats hebben we de opening van de olympische spelen gezien, het grappige is dat we vorig jaar precies op deze dag in Peking waren.

De huishoudster had een heerlijke lasagne voorbereid; een kwestie van in de magnetron en eten maar!

Lees verder: nepal-2008: Dag 14

nepal-2008: Dag 15

Het is vandaag zaterdag en Monique heeft een vrije dag; John zit nog steeds vast op een vliegveld elders in Nepal en het is onduidelijk of hij vandaag thuis zal komen.
Monique neemt ons eerst mee naar Pashupatinath, een staatstempelcomplex. Veel Nepalezen bezoeken deze heilige plaats en op de weg ernaartoe staat het dan ook vol met allerlei stalletjes met wat wij prullaria zouden noemen, en vele tentjes met hapjes eten. Het echte heilige gedeelte mogen wij niet in – hindu’s only. Desondanks was er genoeg te zien; er loopt een rivier door het dorpje waarin veel gezwommen werd door kinderen. Tijdens onze wandeling werden we aangeklampt door een jongen van elf die graag een praatje met ons wilde maken. Dit gebeurt wel vaker en meestal draait het erop uit dat zo iemand geld van ons wil, maar deze keer niet. Hij was uiterst vriendelijk en bleek buitenlands geld te sparen; hij mistte nog een 50 eurocent munt en toen ik hem een gaf wilde hij mij drie keer 20 cent terug geven – dat hoefde uiteraard niet.
Het is trouwens opvallend hoeveel kinderen van Nederland weten, ze kennen bijvoorbeeld vaak Maxima en haar drie kinderen, de hoofdstad, de politieke hoofdstad en ze weten hoe hoog het hoogste punt van Nederland is.

Vervolgens zijn we naar de tempel Bouda gewandeld, een mooie grote tempel in de buurt. Het leuke van op stap met Monique is dat je ook veel achtergronden te weten komt, niet alleen over tempels enzo maar ook dingen uit het normale leven van Nepal. Zo is er een chronisch gebrek aan brandstof, soms zien we een enorme rij brommers en motoren staan, dat betekent dat een tankauto onderweg is en dat binnenkort getankt kan worden – zolang de voorraad strekt.
Stroom wordt op vaste tijden uitgeschakeld per gebied omdat niet alle gebieden tegelijk van stroom kunnen worden voorzien. Water is er enkele uren per week, dan is het zaak om zoveel mogelijk water uit het net te ‘zuigen’ met pompen om je eigen waterreservoirs aan te vullen om de rest van de tijd te overbruggen.

John blijkt inderdaad eind van de middag thuis te komen; na een hartelijk ontvangst en een geplande stroomuitval zijn we ergens lekker gaan uit eten; het kostte wel 15 euro per persoon inclusief alles; voor ons een schijntje, voor Nepalezen een kapitaal.
Onderweg naar huis regende het pijpestelen, wegen waren veranderd in rivieren; gelukkig bracht een taxichauffeur ons keurig en veilig thuis, hij komt ons morgen om zes uur ook weer ophalen voor onze trip naar Chitwan.

Lees verder: nepal-2008: Dag 15