nepal-2008: Dag 21

En zo werd onze vakantie dus met 1 dag verlengd; na een nacht in het luxe hotel van vliegveld Munchen gaan we naar de bali van Lufthansa om de boarding passes te bemachtigen voor onze vlucht naar Schiphol.
Dat ging hiet helemaal vlekkeloos, we hadden gisteravond een soort ticket meegekregen waarop ook hotelinformatie stond. Het hotel wilde dat ticket graag houden voor hun administratie, maar het bleek achteraf dus ook het ticket voor de vlucht te zijn. Na wat heen en weer gesjouw naar balies met een uiterst vriendelijke mevrouw van Lufthansa kregen we uiteindelijk toch onze boarding passes zonder een ticket te overhandigen.

Half acht ’s ochtends de lucht in, half negen in Nederland en nog voor tien uur thuis.
Nou zit het er echt op.

nepal-2008: Dag 20

De eerste vlucht van de dag begint goed, net als op de eerste vakantiedag. Eerst met de taxi naar het vliegveld, inchecken, boarden, alles verloopt volgens plan.
We waren dus mooi op tijd in Doha waar we een paar uur moesten wachten op de aansluitende vlucht naar Munchen. Plotseling stond op de borden dat onze vlucht naar Munchen een uur vertraagd was – geen paniek, dat halen we nog wel in Munchen.
Maar een uur later werd twee uur later, en uiteindelijk vertrokken we twee uur en drie kwartier na geplande vertrektijd terwijl we maar anderhalf uur over hadden in Munchen. Het toestel bleek kapot te zijn en er werd een ander ingezet; dat kost tijd.
Weer pech dus.

In Munchen aangekomen bleek Qatar Airways de boel al voor ons geregeld te hebben, we zouden vanavond nog naar Munchen maar dat wordt nu de eerste vlucht morgenochtend. Ook is er een kamer voor ons gereserveerd in het hotel op de luchthaven van Munchen. Wat dat betreft een pluim voor Qatar Airways!

nepal-2008: Dag 19

We maken er een echte vakantiedag van – uitslapen, de stad in, terrasje zoeken.

Onderweg zagen we plotseling een enorme rij met mensen met een jerrycan – kennelijk was er ergens brandstof te krijgen. Aan het eind van de rij zagen we inderdaad dat brandstof verkocht werd. Uren later stond men nog in de rij.

Aan het eind van de dag gaan we met John en Monique lekker eten bij restaurant Walter’s.
En daarmee zit onze tijd in Kathmandu erop! Morgen weer richting Nederland.

Lees verder: nepal-2008: Dag 19

nepal-2008: Dag 18

We worden weer vroeg wakker gemaakt voor een bird-watching wandeling, echt iets voor ons: vroeg op om vogeltjes te kijken. Maar goed, de guide deed zijn best enige interesse bij ons te wekken al viel het aantal bijzondere vogels een beetje tegen vanmorgen.
Na het ontbijt zijn we naar de bus gebracht die ons terug brengt naar Kathmandu; vertrek iets na negenen en drie uur waren we weer in de hoofdstad. Dit keer weinig oponthoud door kapotte trucks (die waren er wel, net als trucks en een busje die half gekanteld tegen de berg hingen).
De route gaat langs een rivier en geeft weer een beeld van hoe primitief dingen hier gaan. De rivier is een bron van keien, kiezels en zand; de keien en kiezels worden met de hand geraapt uit de rivier, en als ze te groot zijn worden ze met een hamer in kleinere stukken gehakt.
Hoe laadt je een truck met zand? Gewoon: vier mannen met elk een schop en scheppen maar! Hoe laadt je ee truck met keien? Gewoon: vier man rapen keien op en gooien ze in de truck. Echt ongelofelijk.
De trucks zullen ongetwijfeld overbeladen zijn en daardoor bergopwaards regelmatig de geest geven.

In Kathmandu hebben we een taxi gepakt, zijn we naar het huis van John en Monique gereden, koffers gehaald en ons vervolgens naar het Vajra hotel laten brengen, hetzelfde hotel waar we ook de eerste nachten doorgebracht hebben. Eindelijk weer eens heerlijk douchen en badderen – in Chitwan hadden we alleen koud water (volgens de verhalen was het gas op).
’s avonds nog lekker thais gegeten in Thamel (het drukke centrum van Kathmandu), morgen de laatste dag alweer.

Lees verder: nepal-2008: Dag 18

nepal-2008: Dag 17

Al vroeg worden we gewekt voor het ontbijt en daarna snel richting een kanotocht. Met een stuk of 10 japanners zijn we rivier-afwaards gegaan en hebben we een en ander aan wild-life gezien zoals krokodillen, pauwen en andere dieren. Ondanks het vroege uur was het al er warm en vochtig, zweten dus.
Daarna een wandeling door het begin van de jungle, zo mogelijk nog warmer en vochtiger; binnen de kortste keren was onze kleding doorweekt, en dan bedoel ik _echt_ doorweekt, nog voor 10 uur ’s ochtends. En we kregen te zien waar iedereen op hoopt: een neushoorn in het wild! Je moet nog uitkijken ook, een neushoorn kan erg aggresief zijn en wl 40 km/uur lopen – daar win je het niet van. Onze neushoorn lag lekker bij te komen in een plas en was niet echt een bedreiging.
Daarna werden we naar een traditioneel dorpje gebracht en mochten we een verhaal over de geschiedenis aanhoren. Opvallend is trouwens dat wat over malaria verteld wordt; van de GGD hebben we vele tientallen malaria pillen per persoon meegekregen, in te nemen als je meer dan 2 nachten in Chitwan verblijft, wij blijven twee nachten dus geen pillen. Volgens de nepalezen is in de jaren zestig de omgeving besproeid met DDT en is sindsdien malaria uitgebannen en niet meer terug gekomen. Waarom dan pillen van de GGD? Geen idee.

Vervolgens naar wat mij betreft het hoogtepunt van de dag: badderen met olifanten. Bij gebrek aan zwembroek ga ik in onderbroek met een olifant het water in, Vincent in zwembroek mee. Eenmaal op de rug van de olifant is het spel dat de olifant probeert je van zich af te krijgen, en dat op verschillende methodes. Ik heb me kostelijk vermaakt, mede omdat het water een heerlijke temperatuur had, niet koud en toch verkoelend.

Na de lunch hebben we een tocht gemaakt op een olifant. In eerste instantie met twee nogal gezette Indiase mannen, maar we maakten al snel rechts-omkeerd omdat het op deze manier wel erg krap werd. Uiteindelijk zaten we met zijn tweeen en een ‘bestuurder’ op een olifant, en dat was wel erg bijzonder (er kwam even later nog wel een ‘olifant-bestuurder-in-opleiding’ bij maar we zaten vergeleken bij anderen nog steeds zeer riant). En het geluk lachte ons weer toe: we zagen rendieren, vogels, een aap en jawel, weer een neushoorn die op zijn gemak aan het eten was.
Een zeer geslaagde dag in Chitwan.

Lees verder: nepal-2008: Dag 17

nepal-2008: Dag 16

De ochtend begint volgens plan, zes uur taxi, half zeven bij reisburo Highlander en om zeven uur vertrekt de bus. De tocht zou vijf uur moeten duren maar we verliezen bijna een uur door vrachtwagens met pech op de andere rijstrook. Zoals Nepalezen eigen blijft de kapotte vrachtauto midden op de weg staan en zet het rijdende verkeer zich binnen de kortste keren vast rond de kapotte auto. Maar goed, we komen aan in hotel Parkland; eten en drinken (koffie, thee choco) is inclusief de prijs. De enige vraag is of je vegetarisch wilt eten, verder wat de pot schaft. En dat blijkt bij de lunch en het diner uitstekend te zijn.
Tussen lunch en diner bezoeken we een soort museum over Chitwan, en aan het eind van de dag proberen we de zonsondergang mee te maken, maar door bewolking komt daar weinig van terecht. Toch een lekker bierje aan het water gedronken.

Chitwan is een van de oudste beschermde natuurgebieden in Nepal, het zit er vol met allerlei diersoorten. De meest bekende zijn de neushoorns en tijgers; er zijn ook wilde olifanten te zien. Morgen gaan we daadwerkelijk het gebied in en hopen we wat spannende diersoorten te kunnen spotten.

’s avonds worden we naar een dansvoorstelling gebracht, met de voorstelling in het begin van de vakantie in het hoofd hadden we er eigenlijk niet zoveel zin in, maar dit bleek toch wel leuk te zijn; bij de laatste dans mocht het publiek meedoen, Vincent stond al snel op het podium. In het zaaltje was het werkelijk bloedheet, zodra je binnen was begon het zweet uit je porien te gutsen; ik heb foto’s staan maken en had het al erg heet, laat staan de dansers…

Lees verder: nepal-2008: Dag 16

nepal-2008: Dag 15

Het is vandaag zaterdag en Monique heeft een vrije dag; John zit nog steeds vast op een vliegveld elders in Nepal en het is onduidelijk of hij vandaag thuis zal komen.
Monique neemt ons eerst mee naar Pashupatinath, een staatstempelcomplex. Veel Nepalezen bezoeken deze heilige plaats en op de weg ernaartoe staat het dan ook vol met allerlei stalletjes met wat wij prullaria zouden noemen, en vele tentjes met hapjes eten. Het echte heilige gedeelte mogen wij niet in – hindu’s only. Desondanks was er genoeg te zien; er loopt een rivier door het dorpje waarin veel gezwommen werd door kinderen. Tijdens onze wandeling werden we aangeklampt door een jongen van elf die graag een praatje met ons wilde maken. Dit gebeurt wel vaker en meestal draait het erop uit dat zo iemand geld van ons wil, maar deze keer niet. Hij was uiterst vriendelijk en bleek buitenlands geld te sparen; hij mistte nog een 50 eurocent munt en toen ik hem een gaf wilde hij mij drie keer 20 cent terug geven – dat hoefde uiteraard niet.
Het is trouwens opvallend hoeveel kinderen van Nederland weten, ze kennen bijvoorbeeld vaak Maxima en haar drie kinderen, de hoofdstad, de politieke hoofdstad en ze weten hoe hoog het hoogste punt van Nederland is.

Vervolgens zijn we naar de tempel Bouda gewandeld, een mooie grote tempel in de buurt. Het leuke van op stap met Monique is dat je ook veel achtergronden te weten komt, niet alleen over tempels enzo maar ook dingen uit het normale leven van Nepal. Zo is er een chronisch gebrek aan brandstof, soms zien we een enorme rij brommers en motoren staan, dat betekent dat een tankauto onderweg is en dat binnenkort getankt kan worden – zolang de voorraad strekt.
Stroom wordt op vaste tijden uitgeschakeld per gebied omdat niet alle gebieden tegelijk van stroom kunnen worden voorzien. Water is er enkele uren per week, dan is het zaak om zoveel mogelijk water uit het net te ‘zuigen’ met pompen om je eigen waterreservoirs aan te vullen om de rest van de tijd te overbruggen.

John blijkt inderdaad eind van de middag thuis te komen; na een hartelijk ontvangst en een geplande stroomuitval zijn we ergens lekker gaan uit eten; het kostte wel 15 euro per persoon inclusief alles; voor ons een schijntje, voor Nepalezen een kapitaal.
Onderweg naar huis regende het pijpestelen, wegen waren veranderd in rivieren; gelukkig bracht een taxichauffeur ons keurig en veilig thuis, hij komt ons morgen om zes uur ook weer ophalen voor onze trip naar Chitwan.

Lees verder: nepal-2008: Dag 15

nepal-2008: Dag 14

Heerlijk rustig opstaan en de was klaar leggen, de huishuidelijk hulp komt langs en die kan wat van de stinkende bergshirts wassen.
Monique en John wonen in de plaats Patan die tegen Kathmandu aan ligt. We zijn naar het centrum gewandeld en hebben daar het leven aanschouwd. Het is allemaal iets gemoedelijker dan in Kathmandu, desondanks is er veel getoeter.
In Durbar Square hebben we een en ander bekeken (met name tempels) en via een grote winkelstraat naar de enige dierentuin van Nepal gelopen; we zijn niet naar binnen geweest maar zijn via een omweg terug gelopen naar Durbar om wat te drinken.
Eenmmaal terug bij onze logeerplaats hebben we de opening van de olympische spelen gezien, het grappige is dat we vorig jaar precies op deze dag in Peking waren.

De huishoudster had een heerlijke lasagne voorbereid; een kwestie van in de magnetron en eten maar!

Lees verder: nepal-2008: Dag 14

nepal-2008: Dag 13

God zij dank, of misschien beter: boedda zij dank!
Toen we om 4:30 wakker werden regende het pijpestelen en was het grijs buiten. Toen we later aan de thee zaten begon het buiten plotseling op te klaren, bergen werden zichtbaar; om half zeven was het plotseling helder weer, het kan hier snel omslaan.

We vertrokken met de vierde vlucht om 7:20; het gaat allemaal heel snel: het vliegtuig komt aan vanuit Kathmandu, uitladen en mensen eruit, inladen en mensen erin, en vertrekken. En dat in 10 minuten.
Om acht uur zaten we in een taxi en twintig over acht waren we bij Monique (de vriendin van Vincent). We weten gelijk weer dat we terug zijn: veel haast en getoeter, wat een verschil met de bergen.

Eindelijk weer een heerlijke douche en schoon sanitair; verder de dag rustig aangedaan; een wandeling in de buurt van het huis van Monique, tassen en slaapzakken teruggebracht naar het reisburo en afscheid genomen van onze tourguide Robin (die nog even langs was gekomen).
Tegelijk hebben we een trip naar Chitwan geboekt, zondag vertrekken en dinsdag weer terug naar Kathmandu.

’s avonds lekker uit eten met Monique. John hebben we nog steeds niet gezien, die heeft pech: hij is op bezoek in een ander deel van Nepal maar kan niet terug komen door slecht weer.

Lees verder: nepal-2008: Dag 13

nepal-2008: Dag 12

Qua wandeling geen zware dag, na twee en een half uur waren we in Lukla. Morgen ochtend vroeg met het vliegtuig weer naar Kathmandu. Als…. de weergoden meewerken. Het is erg grijs hier en er wordt al 2 dagen niet gevlogen; sommige mensen zitten hier al 2 dagen vast. Hopelijk is het morgen beter weer.

Wat bezielt een mens om hier naar toe te gaan? Er zijn veel ontberingen zoals harde bedden, nauwelijks of sanitair, lichamelijke inspanning, ’s avonds koude hotels… Het is een stuk avontuur, prachtige omgeving, schitterende uitzichten. Veel mensen trekken naar Base Camp, de laatste post voor de daadwerkelijke beklimming van de Mount Everest; de meeste toeristen die we tegen gekomen zijn hebben dat uiteindelijk ook gehaald, wij zijn al veel eerder omgekeerd omdat we niet genoeg tijd hadden en omdat mijn knieen het niet aan konden. Wij hadden 8 dagen voor heen en terug terwijl je moet rekenen op minstens 10 dagen om bij Base Camp te komen; daar zit dan een aantal rustdagen bij om aan de hoogte te wennen. Reken minimaal 5 dagen voor de terug tocht.
Toch zijn er velen die het sneller doen, sommigen lukt het, anderen niet. In Tengboche zagen we 4 amerikanen die in 9 dagen heen en terug wilden – gekkenwerk. Grote kans dat ze het niet zullen halen en eerder terug keren.

We hebben veel plezier aan de tocht beleefd, ooit willen we Base Camp nog een keer proberen te bereiken.

Lees verder: nepal-2008: Dag 12

nepal-2008: Dag 11

Leve de pijnstillers!
Voor vertrek heb ik twee pijnstillers genomen in de hoop dat de tocht van vandaag, die erg naar beneden gaat, te doen zou zijn. En dat bleek het geval te zijn.
Vincent is eerst nog even met de gids Robin en drager Bubarish een stukje naar boven gelopen in de hoop de Mount Everest te zien, maar helaas die was niet zichtbaar. Vervolgens dus de afdaling, en vijf en een half uur later waren we op onze bestemming: Green Villige House waar we ook de eerste nacht doorgebracht hebben. Onderweg ben ik redelijk verbrand zonder dat ik het door had, mogelijk door de pijnstillers. In het laatste uur tilde ik mijn voeten niet meer genoeg op zodat ik vaak bleef haken achter stenen, ook dat wijt ik aan de pijnstillers – ongemerkt ben ik over grenzen heen gegaan.

De mensen hier in de bergen zijn ontzettend aardig, kijken je vriendelijk aan en groeten je altijd terug. Het is hier een zwaar leven, om zes uur begint men te werken en dat kan tot 6 of 7 uur ’s avonds doorgaan. Her en de zie je mannen de hele dag rotsblokken bikken om ze mooi vierkant te maken om een huis mee te kunnen bouwen. De was doe je vooroverstaand in een teiltje en met een borstel, vaak mij een openbare kraan. Daar was je je haar ook. Water kook je op een houtgrestookt vuurtje. Veel eten verbouwt men zelf, het is te duur om alles in te laten vliegen via Lukla, en vervolgens te laten sjouwen. Het leuke is wel dat als je eten met groente bestelt, iemand eerst naar buiten loopt en vervolgens de groente uit de tuin haalt.

En sjouwen, sjouwen, sjouwen.

Lees verder: nepal-2008: Dag 11

nepal-2008: Dag 10

Helaas, weer geen helder weer, dus geen mooie uitzichten. Sterker nog: als we na een bezoek aan het klooster van dit dorp onderweg gaan is het erg mistig, we gaan onderweg in een wolk. Onderweg hebben we ook zo nu en dan lichte regen.
Het eerste stuk is naar beneden, het gaat redelijk vlot tot op het eind mijn knieen bijna niet meer willen. Vervolgens een stuk omhoog en een stuk zonder echte hoogteverschillen tot we bij ons einddoel van vandaag aankomen: Namche Bazar, hotel Namche Inn, waar we enkele dagen geleden ook geslapen hebben. Het laatste stukje was een lange trap naar beneden, mijn knieen stonden in brand, dat belooft wat voor morgen als de grootste afdaling komt…

We eten hier 3x per dag; elk hotel heeft min of meer hetzelfde menu. Bij de een is het wat lekkerder dan de ander, maar verder weinig variatie. Overal kun je westerse snacks krijgen: mars, bounty, chips, wijn, enz. De nepalezen zelf eten/drinken het niet, het is voor de toeristen.
Bestellen en bedienen gaat op een speciale manier: de gids vraagt wat je wilt eten/drinken en schrijft dat in een ‘day book’ van de kamer waar je in zit. Vervolgens loopt hij naar de keuken en bestelt het.
Het eten en drinken wordt dan vaak gebracht door de drager; hij ruimt ook meestal weer op.
Bij vertrek rekent de eigenaar aan de hand van het ‘day book’ uit wat de kosten zijn en die betaalt de gids dan. Wellicht kunnen daardoor de gids en drager goedkoper slapen in het hotel.

Lees verder: nepal-2008: Dag 10

nepal-2008: Dag 9

Vandaag gaat de tocht naar Tenboche op een hoogte van 3850 meter. Het oorspronkelijke plan was om vanuit Tenboche nog een tocht te maken naar Panboche op net iets onder de vier kilometer maar gezien onze gesteldheid en tempo dat we halen besluiten we Tenboche ons eindpunt te laten zijn. Het eerste deel van de tocht is naar beneden omdat we een rivier moeten oversteken, daarna flink omhoog naar ons hotel Tashi Delek. De tocht volbrengen we in drie uur en een kwartier, en dat viel niet tegen. Onze gids had op veel uren extra gerekend gezien ons tempo. We waren erg blij dat we er waren, de knieen beginnen het te begeven.

Helaas geen uitzicht, halverwege de weg omhoog liepen we de wolken in en dat is zo gebleven. Hopelijk is het morgenochtend helder.

Alle hotels hier in de bergen lijken op elkaar. Het zijn houten gebouwen met een typisch interieur, zitbanken langs de muren en ramen, tafels voor de zitbanken. In het midden staat vaak een kachel.
De kamers zijn super eenvoudig: 2 bedden, een spaarlamp of tl-balk, een kussen en een deken. Muren en plafonds zijn niet afgewerkt. Het slot is een eenvoudig schuifslot met hangslot. Als je geluk hebt is er een ‘gewone’ wc, als je pech hebt een gat in de vloer; altijd gezamelijk. Er is geen wc papier, soms moet je doorspoelen met een emmertje water. Douches zijn sporadisch en moet je extra voor betalen. Ook heb je soms niet eens een al dan niet gezamelijke wastafel. Soms moet je betalen voor het laden van batterijen.
Als je eten bestelt kan het best gebeuren dat de kok vervolgens naar buiten loopt om boodschappen te doen.

De kamers hebben geen verwarming, alleen in de gezamelijke ruimte. Alleen hier in hotel Tashi Delek is die kachel daadwerkelijk aan geweest.

Lees verder: nepal-2008: Dag 9

nepal-2008: Dag 8

Onze gids Robin had voorgesteld om al om zes uur ’s ochtends een heuvel te beklimmen in de hoop de Mount Everest te kunnen zien. Verderop op de dag lukt dat niet vanwege de bewolking en regen die in de loop van de dag altijd komen in deze tijd van het jaar.
Vincent en ik hadden beide niet goed geslapen en we vonden het dus niet zo erg dat het om zes uur ’s ochtends grijs en mistig was. Vincent was verkouden geworden en ik begin aardig last van mijn knieen te krijgen – iets meer rust vond ik wel fijn; bovendien ben ik vaak wakker geworden waarbij ik flink moest zuchten – zuurstofgebrek dus.

Om 10 uur zijn we vertrokken voor een korte tocht naar Khumjung, gewoonlijk een tocht van 2 uur. Maar al bij de eerste stappen omhoog voel ik mijn hartslag omhoog schieten en begin ik te hijgen; dit wordt wat. Vincent heeft hetzelfde probleem, de hoogte hier (3850 meter) begint ons parten te spelen.
We zijn langs het Everest View Hotel gekomen waar je, als het weer het toe laat, zicht op veel hoge pieken kunt hebben, helaas voor ons.

Uiteindelijk kwamen we om kwart voor een in ons hotel Khumjung Hill Top View aan, drie kwartier later dan normaal (mede veroorzaakt door het ommetje via het Everest View Hotel).
Zoals elke dag hier in de bergen houden we een middagdutje, daarna onderweg naar het klooster voor een kleine rondleiding.

Onze drager leert sudoku’s maken!

Lees verder: nepal-2008: Dag 8

nepal-2008: Dag 7

Dit is waarschijnlijk de zwaarste wandeldag, volgens de boekjes 7 uur wandelen en omhoog van 2800 naar 3485 meter.
En dat laatste hebben we geweten, de laatste anderhalf uur is dus flink omhoog en we hebben heel wat pauzes in moeten lassen om het te halen; desondanks waren we 2 uur ’s middags ter plekke in Namche Bazar, ruim binnen de 7 uur. De drager kwam wat later, hij dacht dat we achter hem zaten en bleef lang wachten voordat hij verder ging.

Het leven is echt nog ouderwets hier, uiteraard door de onbegaanbaarheid. Alles moet gesjouwd worden, er is hier niets wat rolt, ook geen kruiwagen. Stenen voor huizen worden uit rotsen gehakt en naar de plaats van bestemming gebracht. Stroom komt uit generatoren die op rivierwater werken, water komt uit rivieren, verwarming is een houtkachel. Alleen koken gebeurt op petroleum dat ook uiteraard per rug bezorgd wordt. Kinderen moeten soms uren lopen om op school te komen.

Het is een hele ervaring om hier te zijn.

Lees verder: nepal-2008: Dag 7