Vandaag ietsje vroeger uit de veren, en er was warm water, heerlijk!
Het eerste doel voor vandaag was het kerkje waar we uitzicht op hadden vanuit onze hotelkamer. Die bleek midden in een verbouwing te zitten, en konden we niet in.
Overigens wordt in Moskou heel veel gerestaureerd, alles rond het centrum ziet er picobello uit, of wordt nu gerestaureerd.

Het volgende doel was de glazen brug – een nieuwe brug die nog niet op de kaarten terug te vinden is. Die brug is helemaal overdekt met glas, heel bijzonder.

Het derde doel was het Bolsjoj theater, dit mede omdat Bolsjoj Reizen voor ons de reis georganiseerd heeft. Voor we daar aan kwamen zagen we nog een immense kerk – de kathedraal van Christus de verlosser; die kerk is in drie (!) jaar gebouwd, en er is darna drie jaar gestoken in de inrichting. Het is nog een heel nieuwe kerk, gebouwd tussen 1995 en 2001!

Vervolgens terug naar het hotel om de bagage op te halen en richting trein. Kennelijk hadden we een andere metro-uitgang genomen dan gister, toen we uit de metro kwamen zagen we niet het station…
Wij reisden met lijn 160 naar St. Petersburg vanaf perron 7, de reis duurde 5 uur en 15 minuten, en was 629 km lang. Het is een trein met 14 wagons, wij zaten in een wagon 6 met 64 zitplaatsen; de wagon was helemaal vol. Iedereen heeft vaste zitplaatsen, het stoelnummer staat op het treinkaartje. Een bakje met eten en drinken lag klaar op de stoel.

Bij wandeling door de trein kwam ik onder andere een slaapwagon tegen, en een wagon dat als restaurant dienst deed. Geen idee wat je daar allemaal kunt bestellen, maar ze hadden in ieder geval bier…
Voor ons zaten een jongen en zijn moeder; de jongen had al enkele keren omgekeken naar ons, en plotseling kregen we een briefje van hem – in het Engels. Boris heette hij, 14 jaar, en wilde kennelijk zijn engels een beetje oefenen. We hebben en aantal keren briefjes uitgewisseld.

In St. Petersburg kun je duidelijk merken dat je noordelijker zit dan je gewend bent – om half een ’s nachts is het er nog niet donker, en om 4 uur ’s ochtends schemert het alweer.
We hebben wat gegeten in een japans restaurant, in ons hotel (Oktyabrskaya) nog een glaasje vodka-jus, en naar bed.

Warm water is ’s ochtends schaars blijkbaar, het werd een koude douche. En ontbijten vlak voor het einde van het ontbijt blijkt ook niet zo’n goed plan – de boel verdwijnt ongeveer onder je ogen, maar wat we kregen smaakte prima. Morgen maar wat vroeger opstaan.
Iets heel positiefs was het weer; de voorspellingen zoals die op internet te vinden waren gingen uit van regen, maar de zon scheen volop, en dat bleef ook zo.

Het eerste doel voor vandaag was het mausoleum van Lenin; na het ergens in bewaring geven van de fotocamera’s en een uur in de rij staan konden we eindelijk naar binnen. Stil staan is verboden, dus binnen 2 minuten sta je weer buiten.
Het is en indrukwekkende ervaring; je gaat van een hele lichte buitenwereld naar een stel heel donkere trappen, en komt vervolgens langs Lenin. Zijn hoofd en handen zijn zeer levensecht, de rest van zijn lichaam komt wat onnatuurlijk over.

Overigens was het nu, overdag, wel erg toeristisch…
Wat ook opviel was dat veel russen al rond het middaguur aan het bier zitten, en gewoon met grote flessen en blikken bier over straat lopen en drinken, zowel mannen als vrouwen. Niemand drinkt in het openbaar sterke drank.

Vervolgens zijn we een winkelcentrum ingedoken; daar zijn allerlei westerse artikelen te koop voor prijzen die boven de nederlandse liggen!

Met de metro zijn we naar een willekeurige halte buiten het centrum gereden. De halte bleek bij het Locomotiv stadion te liggen, een voetbalstadion dat ter ere van de spoorwegwerkers is gebouwd. Ook was er een grote overdekte markt waar veel, heel veel, leren jacks en schoenen te koop waren. En vele opdringerige verkopers. Nergens stonden prijzen op – je moet dus onderhandelen.

Met lege handen zijn we uiteindelijk vertrokken richting het treinstation waar we morgen gaan vertrekken naar St. Petersburg – dit om verrassingen te voorkomen. En dat was maar goed ook, want het duurde even voor we het juiste station gevonden hadden – er liggen drie vlak bijelkaar!

Daarna naar ‘ons’ terrasje voor wat bier. En daarna op zoek naar eten.
Er zou een Thais restaurant in de buurt van het hotel zijn, maar dat was toch nog een heel eind lopen. Eenmaal aangekomen bleek die dicht te zijn! Het was ondertussen ruim na 10 uur, en tja, waar kun je dan nog eten… Op de terugweg vonden we nog het restaurant Riviere, een restaurant met franse keuken.
Het bleek een, voor russische begrippen, zeer duur restaurant waar de prijzen in dollars waren; we hebben er heerlijk gegeten. Oh, en afrekenen ging weer in roebels…

We hebben hierdoor ontdekt dat de huisnummering wat anders gaat dan in Nederland – de nummering is per blok. Als je bij nummer 1 bent, en je moet naar 11, dan is dat een heel eind dus.

Vandaag zijn we (Vincent en ik) vertrokken van Schiphol naar Moskou voor een korte stedentrip naar Moskou en Sint Petersburg.
We zouden om 9:50 vertrekken, maar dat werd ietsje later. Het is een vlucht van 3 uur en 15 minuten die via de waddeneilanden, Denemarken en de zuidpunt van Zweden naar Moskou leidt. Het weer was uitstekend, en we konden alles zien liggen, een schitterend uitzicht!

Eenmaal geland moesten we ongeveer een uur wachten voordat we door de douane waren – dat ging zeer langzaam. Vincent timede ongeveer twee minuten per persoon, en met velen voor ons duurde dat dus even!
Vervolgens zijn we door de spits van Moskou naar ons hotel (de Belgrad) gebracht.

Na inchecken enzo wilden we nog even naar het Rode Plein, maar we moesten even wachten tot een flinke bui voorbij was.
Via ee leuke straat, de Arbat, zijn we richting het plein gewandeld, maar we strandden op een terrasje waar veel russen en russinnen bier zaten te drinken. Wij konden natuurlijk niet achter blijven…

Na het bier toch nog even naar het Rode Plein – iets minder indrukwekkend dan verwacht, en ook veel minder toeristisch dan gedacht. Maar het was dan ook al ergens in de avond.

Op de terugweg naar het hotel hebben we nog wat gegeten in de Arbat – in een soort zelfbedieningsrestaurant. Smaakte prima, glaasje rode wijn erbij. Alleen, dat glaasje rode wijn was duurder dan de hele maaltijd!

Ik heb er vandaag een erg verslavende hobby bij gekregen – het lezen en vertalen van het cyrillische schrift. Het blijkt helemaal niet zo moeilijk te zijn, als je eenmaal weet welke letter welke klank voorstelt, dan kun je woorden hardop oplezen, en regelmatig dan ook begrijpen. Je voelt je trouwens wel een klein kind dat net leert lezen: letter voor letter een woord spellen, en als je dan het hele woord gespeld hebt en hardop zegt, dan weet je wat er staat.
Neem nou het woord PECTOPAH – P spreek je uit als R, C als S en de H als N. Restaurant dus.