Het lijkt Catherine (Julianne Moore) voor de wind te gaan in het leven: zij heeft een succesvolle carrière als arts en is daarnaast getrouwd met de charmante professor David (Liam Neeson). Dit goede huwelijk is echter schijn, want Catherine is er zo goed als zeker van dat David haar bedriegt. Dus komt Catherine met een wel heel vreemde list om daar achter te komen: zij huurt een verrukkelijk mooie jonge escort genaamd Chloe (Amanda Seyfried) in om haar man te verleiden. Mocht David ook maar de geringste aanleg voor een midlife crisis hebben, dan kan Chloe hem zeker overhalen een affaire met haar te beginnen.

‘Chloe’ is een Amerikaanse remake van de Franse film ‘Nathalie’ uit 2003. Het verhaal is grotendeels hetzelfde alleen Chloe is wel iets minder stout dan Nathalie, omdat wordt gedacht dat het Amerikaanse publiek minder kan verdragen dan de Franse bioscoopbezoekers.

Chloe is een leuke film, zeven en een half.

Als Zuid-Afrika in 1995 de kans krijgt om zichzelf op positieve manier op de kaart te zetten door gastland te zijn voor het WK Rugby, ziet president Nelson Mandela (Morgan Freeman) zijn kans schoon.

Ook al had Eastwood ongetwijfeld niets dan goede bedoelingen met deze film, toch is er een niet onbelangrijk detail dat nergens in ‘Invictus’ aan bod komt: Zuid-Afrika zou de finale van het WK Rugby mede gewonnen hebben doordat de Nieuw-Zeelandse All Blacks, hun onoverwinnelijk geachte tegenstanders, twee dagen voor de finale onder zeer verdachte omstandigheden allemaal voedselvergiftiging hadden opgelopen…

De film Invictus krijgt een zeven, de film is net iets te lief.

Ex-Marinier Harry Brown (Michael Caine) is een gepensioneerd en bejaard weduwnaar die als verbitterde oude man ziet hoe zijn buurt ten onder gaat aan in drugs handelende hangjongeren. Als dit tuig van de richel dan ook zijn beste vriend vermoordt, is voor Harry de maat vol en neemt hij het recht in eigen hand.

Met een geladen pistool trekt Harry Brown eropuit om zijn buurt schoner en leefbaarder te maken, bij voorkeur door wat puberende criminelen van kant te maken. Hierdoor krijgt Harry echter andere criminelen achter zich aan, en ook de politie zit hem al snel op de hielen. Politiedetective Frampton (Emily Mortimer) wordt belast met de ondankbare taak om deze man, die voor eigen rechter speelt, te stoppen. Harry vindt het allemaal best; hij is alle overlast spuugzat, en lust alle tegenstanders die op zijn pad komen rauw.

Nadat Charles Bronson in de jaren tachtig de toon zette met zijn ‘Deathwish’-films, liet Clint Eastwood in 2009 met ‘Gran Torino’ nog zien dat ook bejaarde acteurs nog wel degelijk stoere mannenrollen kunnen spelen. Anno 2010 doet de 76-jarige Michael Caine, naar eigen zeggen in waarschijnlijk zijn laatste hoofdrol, daar nog een schepje bovenop in zijn rol als Harry Brown. Toch is ‘Harry Brown’ zeker niet bedoeld als doorsnee actiefilm, integendeel: regisseur Daniel Barber wil met deze film inspelen op de angstgevoelens van de gewone Britse man, die door alle stijgende criminaliteit welhaast zijn huis niet meer uit durft.

Harry Brown krijgt van mij een zeventje.

Eigenlijk mag de Italiaanse regisseur Guido (Daniel Day-Lewis) helemaal niet klagen, want hij wordt al zijn hele leven omringd door mooie vrouwen. Maar Guido kampt met een ontzettend writer’s block, en daarom zit hij ondanks al dat vrouwelijk schoon in de put.

En altijd alleen maar dames om je heen, daar kan je als man ook best wel eens moe van worden. Het is ook verwarrend: Guido is getrouwd met Luisa (Cotillard), maar heeft een maitresse in de vorm van Carla (Penélope Cruz). Daarnaast is hij dol op actrice Claudia (Kidman), die zijn absolute muze is. En als een Amerikaanse journaliste (Hudson) ten tonele verschijnt lijkt Guido ook door haar wel gecharmeerd te zijn.

Dat is natuurlijk moeilijk, maar gelukkig heeft Guido nog altijd zijn trouwe raadgeefster Lilli (Dench), voor als hij het zelf niet meer weet. Naast deze dame heeft Guido nog twee moederfiguren in de vorm van zijn echte moeder (Loren) en Saraghina (Black Eyed Peas-zangeres Fergie), de hoer die van Guido een man maakte. Dit zijn de zeven vrouwen die het leven van Guido bepalen, ga er maar aan staan.

Op zich is het zot dat twee Engelsen, een Spaanse, een Française, een Australische en een Amerikaanse in deze musical allemaal Italianen spelen, en dan geven ze ons ook nog de boodschap ‘Be Italian’ mee. Toch doen ze dit met bijzonder veel spektakel, en daarnaast is het waarschijnlijk nog nooit eerder voorgekomen dat zoveel Oscar-winnaars uit zoveel verschillende landen samen in één film te zien zijn geweest. Daarnaast zijn de musicalnummers reuze pakkend: wedden dat Fergie’s ‘Be Italian’ of Kate Hudsons ‘Cinema Italiano’ nog dagen in je hoofd blijven zitten? Toch maar meedoen en Italiaans zijn dus!

Ik vind de film Nine dramatisch slecht; alleen te pruimen door hard-core musical liefhebbers. Een drie.

George (Colin Firth) is een Britse leraar die na de dood van zijn partner Jim (Matthew Goode) probeert zijn verdriet te verwerken. Zijn beste vriendin Charley(Julianne Moore) is in deze rouwperiode zijn steun en toeverlaat. Charley heeft echter ook haar eigen problemen, want deze eens zo oogverblindend mooie vrouw heeft moeite met het feit dat ook zij een dagje ouder wordt. 

Met deze in de jaren zestig gesitueerde verfilming van Christopher Isherwood’s roman ‘A Single Man’ waagt modegoeroe Tom Ford zich op het regisseurspad. Dat is hem blijkbaar goed gelukt aangezien Colin Firth onder regie van Ford meteen zo’n indrukwekkende acteerprestatie neerzette, dat hij er op het festival van Venetië met de prijs voor Beste Acteur vandoor ging.

A Single Man krijgt van mi j een zeven.