Categoriearchief: Zonder tweets

Gay pride in Warschau

We zijn terug van een kleine week Warschau.
We waren in Warschau omdat Vincent afgelopen donderdag en vrijdag een vakbondsconferentie ter gelegenheid van EuroPride bijwoonde, een bestuursvergadering van EPOA had, en omdat de Europride parade gister in Warschau gehouden werd. Ik mocht mee, al was ik er natuurlijk niet voor de conferentie; ik zag het als een mooie gelegenheid om de stad Warschau te verkennen en te fotograferen.

Dag 1: de trip
Vincent is woensdagmiddag al afgereisd naar Warschau, ik vlieg woensdagavond omdat de bezetting op het werk erg laag was door de vakanties. Ik vlieg met LOT, de nationale luchtvaartmaatschappij van Polen. Prima vliegtuig, en de service is goed; met enige vertraging vertrokken van Schiphol maar verder een prima reis.
Vanaf het vliegveld met de taxi naar het hotel Westin.

Dag 2: foto’s maken Vincent is naar de conferentie, ik maak me op voor een flinke wandeling door de stad met het fototoestel in de aanslag. De wandeling loopt van het hotel richting westen naar de rivier de Wisla; in een eet- en drinktentje aan het water lunch ik een flink glas bier. Daarna volg ik de rivier richting noorden tot aan de brug vlakbij de oude stad. Die oude stad is minder oud dan gedacht, hij is in de oorlog (in 1944) plat gegooid en later in oude stijl herbouwd. Het is een prachtig oud stadje waar ik me op een pleintje vermaak met wat biertjes en wat hapjes.
Het is heet vandaag, een graad of 30, ik blijf dan ook lekker lang zitten op het pleintje om bij te komen van de wandeling – zo’n 12 kilometer heb ik erop zitten. Vervolgens wandel ik naar de plek waar ik Vincent zou ontmoeten en lopen we samen weer richting oude stad omdat daar in de buurt het diner is.
Ook bij het eten worden flink wat enorme glazen bier genuttigd – ik heb vandaag veel vocht verloren en moet dat uiteraard aanvullen. Aan de tafels zitten vertegenwoordigers van allerlei landen die ook op de conferentie aanwezig zijn, een zeer divers gezelschap.
Na het eten gaan we nog naar een feest op de bovenste verdieping van het Mariott hotel – daar is er nog tijd voor een paar mojito’s.

Dag 3: Bijkomen
De hitte van gister, maar vooral de grote hoeveelheden alcohol hebben hun effect, ik doe het vandaag zeer rustig aan terwijl Vincent naar zijn bestuursvergadering gaat.
’s Avonds gaan we eerst naar een voorstelling van een tweetal homokoren: eerst een Noors koor en daarna de beroemde London Gay Men’s Chorus – en vooral het Londense koor was waanzinnig goed!
Na de voorstelling gaan we met EPOA-mensen ergens eten en daarna richting een feest, maar ik maak het absoluut niet laat. Vincent blijft nog wat langer feesten.

Dag 4: De parade
Dit is toch wel enigszins een spannende dag, vandaag vindt de Europride plaats in Warschau. De Europride is de europese variant van de Nederlandse roze zaterdag – een jaarlijks festijn waarbij homosexuelen, lesbiennes, bisexuelen en transgenders een parade door een europese stad houden; dit jaar dus in Warschau. Het is een beetje spannend omdat nooit eerder een gay pride in Warschau toegestaan is, en omdat er angst is voor relletjes.
De dag begint goed, het plein waar de parade gaat starten loopt lekker vol. De omgeving is compleet omringd door veiligheidsmensen in gele hesjes, je vraagt je echt af: moet dat nou? Bij een roze zaterdag is uiteraard ook beveiliging op straat, maar het staat niet in verhouding tot de hoeveelheid die hier in Warschau is. En even later is ook duidelijk waarom: een stel relschoppers komt aanstormen en begint met van alles en nog wat te gooien. Maar binnen de kortste keren zijn de relschoppers omsingeld door de mannen in de gele hesjes, en kunnen ze niks meer. Zo lang de parade nog niet van het plein af is blijven de omsingelde relschoppers op de rand van het plein – ze mogen protesteren en scanderen, maar gooien en vechten wordt ze onmogelijk gemaakt.
De tocht verloopt verder zonder incidenten; wel opvallend veel groepjes en personen die tegen homosexualiteit demonstreren, bijvoorbeeld met bordjes ‘Stop Homo’.
’s Avonds gaan Vincent en ik samen ete. Later gaan we nog wel even naar de plek waar veel feestvierders zijn.

Dag 5: Museumbezoek en naar huis
Naar aanleiding van de Europride is in een groot museum in Warschau een speciale expositie over homosexualiteit ingericht; wij hebben vandaag een bezoekje gebracht. Het was leuk, maar ik kan niet zeggen dat ik zwaar onder de indruk was. Het bijzondere is meer gelegen dat dit nu zomaar kan in Polen.
Op de heenreis hadden Vincent en ik aparte vluchten, en nu terug ook weer. Vincent ging eind van de middag naar huis, ik in de avond.
Ik maakte als grap: kom me maar halen van Schiphol, je bent toch eerder thuis dan ik. Tot mijn stomme verbazing was hij inderdaad met de auto naar Schiphol gekomen om me op te halen – hij wist niet zeker of het een grap was… Ik voelde me behoorlijk schuldig…

Sneak Preview: The Joneses

Kate (Demi Moore) en Steve (David Duchovny) Jones lijken het perfecte paar te vormen, met een perfect leven en hun perfecte kinderen Jenn (Amber Heard) en Mick (Ben Hollingsworth). Ze verhuizen naar een prachtig huis in een welgestelde buurt en hebben de mooiste spullen van de buurt. Iedereen kijkt met afgunst naar de voorbeeldfamilie en wil zijn zoals zij. 

Het probleem is echter dat ze geen echt gezin zijn, maar medewerkers van een grote marketingorganisatie die in opdracht van grote bedrijven hun spullen aan de man brengt. De familie Jones maakt deze spullen binnen no-time populair. Gelukkig krijgt Steve op een gegeven moment enig gevoel in zijn donder en stapt langzaam uit zijn rol als marketeer. Kate is echter vastberaden haar werk voort te zetten en houdt voet bij stuk. Kan ze de charmes van haar nep-man weerstaan?

De film The Joneses stevende af op een zeven maar het einde was niet sterk genoeg. Zes en een half.

Vliegen met de Klerksen

Collega Ron heeft een zoon Stanley en die is gek van vliegen, een typische piloot-in-de-dop. Het moest er een keer van komen dat hij met me zou gaan vliegen en vandaag was de hele familie Klerks bij me op bezoek op vliegveld Hilversum.
Stanley wist niet hoe snel we richting kist moesten om omhoog te gaan, ook aerobatics wilde hij erg graag meemaken. Dus zonder verdere plichtplegingen togen we naar het vliegtuig dat nog in de hangaar stond. We trokken hem naar buiten en deden de inspectie. Tijdens de inspectie vroeg ik hem een aantal zaken over vliegen, en het bleek dat hij er toch wel het een en ander van wist; hij vliegt veel op de simulator thuis, en dat geeft hem een duidelijke voorsprong.
Tanken en de lucht in.

Eenmaal in de lucht liet ik Stanley vliegen en ik heb gelijk door dat hij er wel meer mee bezig is geweest. Zonder al teveel moeite houdt hij de kist op koers en op hoogte. Hier en daar een paar aanwijzingen, en die pakt hij snel op.
Dan het spannendste natuurlijk: aerobatics! Ik neem de kist over, en doe een paar figuren: loop, barrel roll en spin. Maar dat valt niet goed – Stanley krijgt ontzettend last van zijn maag, en ik vlieg maar snel terug naar het veld. Het zakje blijft leeg, maar hij heeft weinig van de terugweg en landing meegekregen. Helaas.
Na de vlucht ligt hij eerst een tijdje languit naast de kist; later ondersteund door pa richting in het restaurant waar hij ook nog lange tijd in het gras gelegen heeft voordat het weer beter ging.

Ondertussen ben ik met Yvonne en andere zoon Ian opgestegen voor een klein rondje om vliegveld Hilversum; Ian voorin, Yvonne achterin. Maar ook nu gaat het niet lekker, al snel na de start klaagt Ian over misselijkheid, en dat terwijl ik gewoon rechtuit vlieg en er heel weinig turbulentie is. Dit werd dus ook maar een kort rondje.

Als laatste is Ron nog even mee geweest. Eerst langs Utrecht Papendorp zodat we de gebouwen van Capgemini even konden bekijken, en daarna ook naar het aerobatics gebied ten noorden van Amersfoort. Ron had nergens last van; ik heb met hem ook een aantal figuren gedaan (loop, barrel, spin, hammer turn) en hij had nergens last van. Gelukkig, toch nog een goede vlucht vandaag…

Ik had wel heel erg met Stanley te doen; hij wil graag piloot worden en ik heb hem alleen maar ziek gemaakt. Ik heb hem aangeboden nog een keer mee te gaan, dan alleen maar rechtuit en gaan we een bezoek brengen aan een ander veld. Ook gaan we dan veel meer aan vluchtvoorbereiding doen.

Sneak Preview: Brooklyn’s Finest

Brooklyn’s Finest vertelt het verhaal van de agenten Eddie (Richard Gere), Tango (Don Cheadle) en Sal (Ethan Hawke). Alle drie lijden zij onder het zware politiewerk in New York.

Tango werkt undercover. Hij is geïnfiltreerd in de bende van drugsbaas Caz (Wesley Snipes) en heeft erg veel moeite om zijn ware identiteit te verhullen. Sal moet alle zeilen bijzetten om zijn gezin te kunnen onderhouden en Eddie is bezig aan zijn laatste loodjes in de dienst van de politie. Zijn carrière zit er bijna op, maar het liefst hij zou meteen met pensioen gaan. Eddie, Tango en Sal worden langzaam maar zeker opgeslokt door een wereld van corruptie en geweld. De lotgevallen van de drie bereiken een climax wanneer zij elkaars pad kruisen.

‘Brooklyn’s Finest’ werd geregisseerd door Antoine Fuqua. Hij was eerder ook verantwoordelijk voor de keiharde actiefilm ‘Training Day’, eveneens met een grote rol van Ethan Hawke. Andere films van Fuqua’s hand zijn ‘Shooter’ en ‘The Replacement Killers’.

De film Brooklyn’s Finest krijgt een zes; de tweede helft was duidelijk beter dan de eerste.

Sneak Preview: Nordwand

Andi en Toni zijn twee fanatieke Duitse bergbeklimmers, die ervan dromen om als eersten de 1800 (!) meter hoge Noordkant van de in Zwitserland gelegen Eiger-berg te beklimmen. In de zomer van 1936 gaan zij het erop wagen. Juist dan, omdat in dat jaar ook de Olympische Spelen worden gehouden in Berlijn; als de twee Duisters hun prestatie waarmaken, kunnen ze daar ook een Olympische onderscheiding mee winnen.

Voor zover bekend had tot 1935 niemand het ooit gewaagd om de Eiger te trotseren, en de eersten die een poging waagden moesten dit met hun leven bekopen. Andi en Toni zijn zich bewust dat zij hun levens in de waagschaal leggen, maar dat weerhoudt hen niet.

In Zwitserland aangekomen, lopen Andi en Toni toevallig Luise tegen het lijf, een ex-geliefde van Andi. Zij is naar de Zwitserse Alpen gestuurd om als journaliste verslag te doen van de ongekende waaghalzerij die daar op het punt staat plaats te vinden. Andi voelt nog wel voor Luise, maar zij lijkt te zijn ingepikt door haar collega; een Nazi genaamd Arau.

Als Andi en Toni stoer de berg opgaan, begint Luise zich echter te realiseren dat die bink van een Andi toch wel de man van haar leven is, en dat ze Arau maar wat graag voor hem zou willen inruilen. Daar is ze misschien wel een beetje laat mee, want het is maar de vraag of Andi nog levend van de berg afkomt; de alpinisten ondervinden namelijk enkele zware tegenslagen op hun weg naar boven.

Waar de meeste films die gebaseerd zijn op waar gebeurde verhalen voor het witte doek worden aangedikt, is het verhaal van ‘Nord Wand’ al zo spectaculair en bizar dat er weinig meer aan veranderd hoefde te worden. Net ‘Cliffhanger’, maar dan echt!

Nordwand krijgt een 6.5 – hij is traag maar blijft tot het einde boeien.