Categoriearchief: Zonder tweets

In de Boeing 737 Flight Simulator

Collega Ron zat mij een beetje te stangen, ik moet binnenkort een keer een vrijdag vrij nemen maar hij wilde niet zeggen waarvoor. Dat werd dus vandaag, gister kwam ik er al achter wat er aan de hand was. Zijn zoon Stanley had maar een hele korte schooldag, en zoals hier en hier al eerder gemeld is hij helemaal gek van vliegen. Ik kreeg een vermoeden dat het daar wel eens mee te maken zou kunnen hebben en dat klopte dus: we gaan de flight simulator in.

Op naar Schiphol-Oost, naar het Flight Simulator Training center. We krijgen een briefing van een half uur, en daarna naar de simulator. Het is een simulator die vast op de grond staat, en waarbij de scenery op een muur voor de simulator geprojecteerd wordt. De instrumenten zijn exact zoals ze in een echte Boeing 737 ook zijn.
Om niet al teveel tijd kwijt te raken zorgt onze begeleider  Arjen ervoor dat de kist ‘aan’ staat, en met draaiende motors op het begin van de startbaan klaar is voor take-off. Stanley wil graag naar Brussel vliegen, en begint met de take-off vanaf Schiphol. Onderweg programmeert Arjen snel even het FMS (Flight Management System) zodat we op de instrumenten kunnen zien hoe we naar Brussel komen, en een juiste nadering maken. Stanley zet de 737 probleemloos in Brussel aan de grond – zonder dat de kist op de automaat staat.

Even later zijn we in Innsbruck, en staat de kist draaiend op de startbaan. Ik doe nu de take-off, en vlieg over de bergen en door de dalen. Niet lang daarna zet Arjen met op final voor Innsbruck, en mag ik daar landen. Dat lukt ook al gaat het wat heen en weer op de gladde baan.

Als laatste maken Stanley en ik nog een landing op baan 27 op Schiphol, eerst Stanley in een enorme sneeuwbui met gladde baan en al. Het gaat goed.
Vervolgens mag ik bij regen en onweer de 737 ook op de 27 neerzetten, en ook nu weer komen we heelhuids aan de grond. Stanley en ik hebben dus beide twee geslaagde landingen in een 737 gemaakt!

Het was geweldig, ik ga dit zeker nog wel een keer doen, en wie weet een keer in een full-motion simulator.
En ik moet zeggen – ondanks dat het een simulator is voelde ik toch wel aardig wat spanning bij het landen van de kist, zo realistisch is het absoluut.

Ron, Stanley, dank!

Sneak Preview: The Way Back

The Way Back, van regisseur Peter Weir, is gebaseerd op ware feiten over een barre voetreis naar vrijheid.

In dit epische drama, met in de topcast onder anderen Ed Harris, Colin Farrell en Saoirse Ronan, staat overleven en doorzettingsvermogen centraal. Nadat een groep gevangenen ontsnapt uit een Russisch kamp kunnen ze niets anders dan doorlopen, dwars door ijzige kou en ondraaglijke hitte. Het wordt een gevecht tegen de extreme elementen en tegen zichzelf. Valka (Colin Farrell), Janusz (Jim Sturgess), Mr. Smith (Ed Harris) en hun reisgenoten vormen een groep van zeven dappere gevangenen, jong en oud, die zijn ontsnapt uit een Siberisch Sovjet werkkamp in 1940.

Nadat het ze is gelukt te ontsnappen uit het kamp staat hen een lange, barre tocht te wachten. Ze ontdekken wat echte vriendschap betekent en zoeken voordurend bij elkaar de kracht om per voet meer dan 6.400 km af te leggen. De reis voert de groep door het koude Siberië, de hete Gobi woestijn en het bergachtige Tibet.

The Way Back is gebaseerd op het boek The Long Walk van Slavomir Rawicz.

De film The Way Back krijgt van mij een zeven, indrukwekkend maar te traag. Vincent: een 8.

Sneak Preview: Love Ranch

Het is eind jaren 70 wanneer Grace (Helen Mirren) en Charlie Botempo (Joe Pesci) samen een bordeel beginnen in Nevada. Ze stuiten daarbij op veel weerstand van conservatieve omwonenden. 

Het leven van de twee maakt een ommezwaai wanneer Charlie in contact komt met Armando Bruza (Sergio Peris-Mencheta), een wereldberoemde bokser uit Zuid-Amerika. Hij verblijft op de ranch voor zijn trainingen en is onderdeel van Charlie’s plan om van de Love Ranch een groot entertainmentimperium te maken.

Grace en Charlie raken steeds verder van elkaar verwijderd. Hun liefdesrelatie verandert meer en meer in een zakenrelatie, terwijl de afgetrainde Bruza steeds vaker het gezelschap van de oudere Grace opzoekt.

Wanneer Charlie merkt dat Bruza, ondanks de vele jongedames in het bordeel, alleen maar oog heeft voor zíjn vrouw, ontpopt hij tot een gewelddadige man met alle gevolgen van dien.

De film ‘love ranch’ krijgt een zeventje – best een aardige film, leuk begin van het sneak jaar.

Tel Aviv 2010 dag 7: nogmaals de beveiliging

Om half drie gaat de wekker, om kwart over drie rijden we in de taxi naar het vliegveld. Gisteravond was ons verteld dat er een vaste taxiprijs was van 150 Shekels (zo’n 30 euro), maar bij aankomst was het plotseling 160 want we hadden twee koffers bij ons. Jaja, dan maar 160 en geen fooi.

Onderweg vertelde de chauffeur nog wel een en ander over de jaarwisseling. Zij vieren ook het joodse nieuwjaar zonder vuurwerk, het is vooral een religieuze gebeurtenis; er is alleen vuurwerk op Israëls bevrijdingsdag.
Hij vertelde ook dat ons nieuwjaar in Israel vooral door de jeugd gevierd wordt – de jeugd is veel minder religieus dan de oudere generatie. En dat zagen we ook in de strandtent waar wij waren – veel jeugd die zelfs arabische waterpijpen roken, en flink aan het dansen sloegen toen het nieuwe jaar begon.
Volgens mij had de chauffeur niet zoveel op met al die religie, maar hij vond het ook maar niks dat de jeugd er maar op los leeft.

En nu begint het feest der beveiliging weer. Voor je de bagage afgeeft moet het door een scanner en dat is een uiterst traag apparaat. Tijdens het wachten daarvoor komt iemand een gesprek met je houden. In Nederland was dat snel geregeld, ook toen we zeiden dat we vrienden waren en samenwoonden; dit keer ging ze na dat verhaal met onze paspoorten op stap, navragen bij iemand anders. Even later komt ze terug en is alles in orde.
Daarna in de rij voor de incheckbalie, daarna voor de scan van de handbagage, daarna de rij voor de paspoortcontrole en als laatste een check of je wel bij de douane geweest bent. Eindelijk zijn we in de vertrekhal, er hebben er zo’n anderhalf uur over gedaan.

Maar als we in het vliegtuig van de pier worden weggeduwd gebeurt er weer wat vreemds, de kist wordt weer vooruit getrokken. Het blijkt dat de wc achter lekt, dat moet eerst gerepareerd worden, het levert een vertraging van ruim een uur op – na reparatie moeten we nog langer wachten omdat het druk is boven Europa.

We zijn om 11:45 geland en 13:30 waren we weer thuis.

Het was weer een heerlijk stedentripje, maar als ik het over zou mogen doen dan zou ik naar een andere plaats in Israel gaan, en van daaruit een dagtrip naar Tel Aviv plannen omdat het niet echt een bijzondere stad is. Of je gaat voor het strand en het mooie weer, maar dan moet je niet in de winter gaan.

Tel Aviv 2010 dag 6: Bauhaus

Nieuwjaarsdag gaat me niet in de koude kleren zitten, ik heb een ouderwetse kater. Cocktails maken kunnen ze hier niet, en wijn en champagne gaan net als het eten in mega-hoeveelheden. De combinatie blijkt voor mij dodelijk, leve de brufen.

Na een fixe regenbui gaan we de stad in op zoek naar de Bauhaus stijl – zo’n 4000 gebouwen zijn in deze stijl opgetrokken in allerlei gebieden van de stad. Helaas is het Bauhaus museum gesloten, maar bij het Bauhaus informatiecentrum vinden we nog een kaart van Tel Aviv met diverse gebouwen. Veel gebouwen raken in verval en worden niet goed onderhouden. Sinds enkele jaren worden deze gebouwen beschouwd als werelderfgoed, en worden ze hier en daar opgeknapt.

Het is wel leuk om te zien, maar ik heb er te weinig verstand van om te bepalen of het nou echt zo bijzonder is – wat mij betreft is 90% hier Bauhaus. Ik weet het – ik ben een cultuurbarbaar.

Het is ook duidelijk te merken dat het zaterdag is – de zondag voor de Joden. Alle winkels zijn dicht op cafés, restaurants en kleine levenmiddelenzaakjes na. In de horeca is het wel gezellig druk.

Vóór de volgende regenbui zijn we terug in het hotel. Vroeg eten en naar bed vanavond, de wekker gaat om 2:30 want we vliegen rond 6 uur in de ochtend…

Lees verder