Categoriearchief: Zonder tweets

Sneak preview: Dossier K

Commissaris Erik Vincke en zijn collega Freddy Verstuyft raken verwikkeld in een ingewikkelde zaak. Ze moeten op zoek naar Nazim Tahir, deze Albanees heeft vernomen dat zijn vader in Antwerpen vermoord is door leden van een vijandige clan. Nazim moet volgens de kanun, een oude Albanese gewoonte, de moordenaars van zijn vader vermoorden. Hij reist richting Antwerpen en neemt contact op met zijn peetvader Prenk Shehu.

Vincke en Verstuyft voelen niet de behoefte om de Albanese onderwereld in te duiken, maar als blijkt dat hun onderzoek dat van procureur Marcel Bracke kruist, wordt de zaak een stuk interessanter. Bracke onderzoekt namelijk de wapenhandel van de rivaliserende clan van Nazim. En dan slaat Nazim toe, hij voert zijn wraakactie op succesvolle wijze uit.

Interpol gaat op zoek naar Nazim en Vincke en Verstuyft kunnen hun zaak sluiten. Maar de twee vertrouwen het niet, er zijn wat hen betreft te veel onopgeloste raadsels. Nazim is op de vlucht geslagen en vangt een gerucht op: zijn vader zou onder één hoedje spelen met Bracke en is terecht vermoord, hij was namelijk een verklikker. Nazim gaat terug naar Antwerpen en zijn weg zal onvermijdelijk die van Vincke en Verstuyft kruisen.

De film Dossier K heeft van mij een zes gekregen; voor een Belgische film: goed gedaan; op wereldschaal: een vrij standaard film.

Wouter 10 jaar: meevliegen!

Wouter, mijn middelste neefje, is op 5 januari 10 jaar geworden. Als een van mijn neefjes die gedenkwaardige leeftijd bereikt dan mag hij mee vliegen met oom Sietse. Wouter had nogal pech, het seizoen waarin hij jarig is, is in het algemeen geen goede vliegtijd en dit jaar was het wel erg lang een niet-vliegen seizoen. Toen het eindelijk zou gaan gebeuren was er plotseling een aswolk.

Na de aswolk gingen Vincent en ik op vakantie, en duurde het nog langer voordat Wouter mee kon vliegen, maar uiteindelijk lukte het dan vandaag, 22 mei.
Na een uitgebreide briefing in het clubhuis van vliegclub Hilversum gaan we naar het vliegtuig, trekken hem uit de hangaar, controleren het vliegtuig, gaan tanken en uiteindelijk de lucht in! De route gaat eerst langs het academisch ziekenhuis van Utrecht waar mama staat te zwaaien, dan langs mijn appartement en vervolgens naar Houten waar Wouter woont. Vervolgens naar Papendorp waar papa werkt en via een omweg naar Pampus, dan via het water naar de A27 (Stichtse brug) en terug naar Hilversum. Wouter heeft een groot deel van de vlucht zelf aan de yoke gezeten.

Sneak preview: Ondine

De Ierse visser Syracuse (Colin Farrell) vindt op een dag een wel heel bijzondere vangst in zijn netten. Hij treft hierin namelijk een mysterieuze mooie vrouw aan, die hij mee naar huis neemt. Wanneer zijn dochtertje Annie de vrouw ziet denkt zij dat dit de waternimf Ondine is. Dit is een soort zeemeermin waar al eeuwenlang Ierse legendes over verteld worden.

Volgens deze legendes brengt Ondine geluk en dat lijkt uit te komen: voorheen had Syracuse altijd problemen met zijn aan de drank verslaafde ex Maura, die overdag voor Anna moet zorgen, maar sinds de komst van Ondine gaat het een stuk beter. Daarnaast wordt Syracuse ook verliefd op deze mysterieuze vrouw, en lijkt de liefde van twee kanten te komen.

Maar is Ondine inderdaad een zeemeermin? Is zij niet gewoon een vrouw die om duistere redenen haar verleden probeert te verbergen? De Ierse regisseur Neil Jordan staat juist bekend om het realisme in zijn films, dus het zou toch een verrassing zijn als hij de kijker nu ineens een sprookje voorschotelt. Daarnaast kwam in Sheridans meest beroemde film ‘The Crying Game’ ook al een vrouw voor die niet bepaald bleek te zijn wat zij leek te zijn.

Met zijn hoofdrol in deze film keert Colin Farrell terug naar zijn Ierse roots. Daarnaast krijgt de stoere Ier ook zowaar de gelegenheid om zich van een meer gevoelige kant te laten zien.

De film Ondine is mij te lief, een vijf en een half.

Cuba 2010, dag 16: Weer thuis

Het is alweer voorbij helaas, ik had best nog wat langer willen blijven genieten van de mooie delen van het land, de mojito’s en de mensen. Wie weet komen we nog een keer terug!

Wat is niet zal missen zijn de muggen, ondanks veelvuldig gebruik van deet.
Wat ik wel miste in Cuba was internet op mijn iPhone, blij dat alles het nu gewoon weer doet.

Cuba 2010, dag 15: De informatiemarkt

Het is de laatste dag van de vakantie, nog een keer geld halen want we moeten nog 25 CUC per persoon luchthavenbelasting en 25 CUC voor de taxi betalen.
Gisteravond kwamen we erachter dat toevallig vandaag een homoinformatiedag is. De dochter van Raoul Castro is een voorvechtster van gelijke rechten voor iedereen, en dus ook voor homo’s; daar is deze jaarlijkse happening drie jaar geleden uit voort gekomen. Leuk om hier tussen de gay Cubanen rond te lopen, en te zien dat men gewoon met rust gelaten wordt, al voelt het voor de Cubanen nog wel wat onwennig.

Enkele uren later zitten we in de taxi onderweg naar het vliegveld; een enorme regenbui barst los, de start van het regenseizoen. We gaan precies op tijd terug naar huis.

Zo veel tijd als het kostte om Cuba via de douane binnen gekomen, zo snel stonden we weer in de vertrekhal. Overigens goed uitkijken waar je loopt, overal op het vliegveld zijn lekkages; vuilnisbakken vangen her en der het water op, op andere plekken wordt flink gedweild. Kennelijk is er geen geld of materiaal voor een reparatie.

We zijn op grotere vliegvelden gewend aan de rijen met schermen met aankomst- en vertrektijden – hier staat welgeteld één scherm met wel acht vertrektijden.

Op tijd en zonder problemen vertrekken we richting Parijs.

Lees verder