Cruise NY – UK 9: St. John’s

Vandaag gaan we weer van boord, we zijn bij St. John’s aangekomen, een plaatsje op New Foundland in Canada. Het plaatsje is een stuk kleiner dan Halifax, en heeft een veel leukere uitstraling. Huisjes zijn in fleurige kleuren geverfd. Er is behoorlijk wat hoogteverschil, flink klimmen dus hier en daar. Ook voor de mensen die meededen aan de charity run waarin we tijdens onze wandeling terecht kwamen. Vanwege de afzettingen moeten we omlopen om onze dagelijkse koffie en taart te bereiken. We doen zoals gebruikelijk een Ingress banner om de stad te verkennen en lopen vervolgens weer een stuk naar boven in de stad in de hoop een mooie foto van onze cruiseboot te maken. Dat lukt niet echt omdat ongeveer alles bebouwd is, wil lukt het om een ijsje te scoren en beneden bij de haven weer een biertje te drinken.

Anderen doen mee met georganiseerde tochten die je van tevoren kunt boeken.
Achteraf, terug op de boot, horen we dat er ook een leuke wandeling mogelijk was naar Signal Hill, een heuvel aan de rand van het stadje waarbij je een mooi uitzicht krijgt. De volgende keer dan maar als we hier weer zijn.

Het is voor het eerst dat de Queen Elizabeth 2 aanmeert in dit stadje; de ingang vanaf de zee is zeer smal en de kapitein vertelde dat ze wel wat gekke bewegingen moesten maken om daar doorheen te komen. Toen we weer vertrokken zag ik inderdaad dat de boot wat vreemde capriolen maakte om zich te positioneren voor de smalle doorgang, met de neus naar de doorgang, en dan de kont van de boot zodanig draaien dat we daarna rechtuit door de smalle doorgang weg konden varen. Gelukkig kunnen dit soort cruiseschepen allerlei gekke bewegingen in het water maken, inclusief zijdelings varen. Dat laatste doen ze regelmatig om aan te leggen of te vertrekken van een kade.

De rest van de dag is standaard: op bezoek bij de Friends of Dorothy in de Commodore Club, eten met ons standaardgezelschap in restaurant Britannia, en een bezoek aan het theater.
De voorstelling in het theater wordt dit keer verzorgd door de vaste band samen met een zanger Greg McNamara die liedjes van Frank Sinatra en gelijken ten gehore brengt. Hij kan echt uitstekend zingen, maar het is niet echt mijn genre. Na twee nummers heb ik er eigenlijk wel genoeg van; Vincent vindt het wel leuk.


MFVP8tJ

S5pdwsk

VzJpS8X

Pnc2GRh

PNMN5F3

s4vdPsg

FBgg9K6

hNrk8qH

T6RbNGs

GZVpqDN

TW7NJKp

wWfVwDD

hjL54B4

BndNGrc

qcn6FsC

wgPBzpc

q6RdMSk

hj8F3bZ

NrxDhgz