Cruise NY – UK 8: Zeedag 2 van 8, gala-avond

Eergisteren heeft Vincent hardgelopen op de boot, vandaag is het mijn beurt. Op dek 3 mag je buitenom hardlopen, maar gezien de leeftijd van de meeste passagiers is dat vooral wandelen. Vincent waarschuwde mij er al voor en inderdaad is het vreselijk slalommen. Ik hou het zo’n anderhalf uur vol, ongeveer 23 rondjes om de boot.

Vincent heeft een belangrijke taak vandaag. Hij is gevraagd de blaadjes om te slaan bij het klassieke concert van pianist en sopraan. Dat moet indruk gemaakt hebben want hij wordt er daarna nog regelmatig op aangesproken.

Om twaalf uur gaat de klok een half uur vooruit, we lopen nu 4.5 uur achter op Nederland.

In de middag drinken we een kopje koffie aan een koffiebar, maar daarvoor was er nog een andere taak te volbrengen: een stropdas of vlinderstrik kopen. Vanavond is gala avond en daarbij is stropdas of vlinderstrik noodzakelijk. Een pak heb ik wel bij me maar ik had niet verwacht dat een stropdas verplicht zou zijn. Het wordt een rode vlinderstrik want stropdassen zijn niet te koop op de boot.

Om vijf uur zijn we weer bij Friends of Dorothy. Daarna snel verkleden omdat we een invitation hadden voor een officiële ontvangst van de kapitein in de Queens Room.

Daaropvolgend dus het galadiner met onze vaste tafelgenoten. Werkelijk iedereen is zeer netjes gekleed, ik vind het nogal overdreven, maar er zijn zat mensen die dit zo graag willen op een cruise.
Het diner wordt gevolgd door een voorstelling in het theater. Op zich een leuke voorstelling maar niet helemaal zuiver gezongen.
Het was opvallend dat zangers en zangeressen steeds min of meer naast het toneel stonden te zingen – later kwam ik erachter dat een van de zangeressen haar enkel gebroken had een met gips om haar been stond te zingen. Later bij een andere voorstelling kon ik inderdaad zien dat ze gips onder haar galajurk had.

Na enkele dagen op de boot begin je mensen te leren kennen. De meeste mensen aan boord zijn gepensioneerd en hebben er al meerdere cruises op zitten, sommigen zelfs tientallen. Er zijn slechts 15 kinderen aan boord van de tweeduizend gasten – ik hoop dat ze zich een beetje kunnen vermaken.
Vincent en ik worden vaak als de jonkies aangeduid, dat zegt wel iets over de leeftijd van de rest. Dat vermoeden kregen we overigens ook al toen we aan boord kwamen, we zagen vooral oude mensen en Vincent vroeg aan iemand aan de balie of wij de jongsten aan boord waren. Daarop kwam een wat apart antwoord: ‘well, at least you are walking on board’.


pDkGzFJ
Klaar voor gala avond

jpV5qs2
Een van de twee zembaden

2Bj5fnd
De kapitein aan het woord