Deze site is ondertussen verhuisd naar een server van CSV Networks; de server zit daar aan een 100Mbit verbinding naar internet, dus de foto’s moeten nu gewoon snel op te halen zijn…
Het ontlast ook mijn ADSL lijn; vooral als iemand een bestand ophaalde kon ik dat duidelijk merken.
Mocht je ook nog op zoek zijn naar een zeer betaalbare hosting provider, kijk dan eens op CSV Networks!
Mysterious Skin is een film van Gregg Araki, een fimmaker die niet veel films maakt, maar de films die hij maakt zijn van hoogstaande kwaliteit.
Dat geldt ook voor deze film, het verhaal gaat over 2 jongens die iets op jonge leeftijd hebben meegemaakt wat hun jeugd erg beinvloed heeft. Op 18-jarige leeftijd gaan ze uitzoeken wat er nou precies gebeurd is.
De film is absoluut mooi gemaakt, alleen een beetje een triest verhaal.
De film draaide in een zaaltje van Louis Hartlooper complex in Utrecht(bij het Ledig Erf). De film werd zelfs door iemand ingeleid met een verhaaltje over de film en de filmmaker – dat had ik nog niet eerder meegemaakt.
De laatste dag alweer van de vakantie – in drie benen naar huis.
Er is nog steeds veel onduidelijkheid over wat nou wel en niet mag binnen Schengen-landen. In de pre-Schengen tijd was het zo dat, als je naar het buitenland vloog, je vanaf een zogenaamd douaneveld moest vertrekken, en op een douaneveld moest aankomen. De douane kon dan komen controleren of je iets aan het smokkelen was.
Het Schengen-accoord zegt dat aan de grens niet meer gecontroleerd wordt; maar betekent dat nou ook dat ik van een niet-douaneveld mag vertrekken naar het buitenland? Er wordt veel over gesproken, maar een definitief antwoord is er blijkbaar nog niet.
Ik heb Marianne van de vliegclub op Hilversum gebeld vanaf Troyes of daar al duidelijkheid over was. Dat bleek niet het geval, dus dan maar weer via douanevelden. Eigenlijk zouden we graag van Troyes naar Maubeuge willen vliegen omdat dat beter op de route ligt, maar Maubeuge is geen douaneveld. Dus daarom maar via Charleville.
Overigens liet Marianne weten dat het weer barslecht was in Hilversum, en het maar de vraag was of we thuis zouden kunnen komen.
Er zit een prima meteo op Troyes, en daar zagen we inderdaad op de beelden dat Midden-Nederland en het zuidwesten dicht zaten. Maar volgens de weervrouw zou dat de komende uren optrekken. Geen probleem dus. En Charleville konden we zowiezo naar toe.
Dus onderweg (LFQB – LFQV).
Op Charleville was ook al geen antwoord op de radio. Dus maar weer goed uitkijken, zelf een baan uitzoeken en landen.
Er was wel een soort vliegclub waar een oudere man en vrouw de scepter zwaaiden. De beste man was ook de pompbediende, maar wij hadden geen brandstof nodig. Toevallig was er ook nog een ander clublid van Hilversum vliegend op bezoek.
We vroegen of we wat konden eten. Nou, dat kon! Het werd een complete warme maaltijd met cous-cous, kip, lam, worstjes, groentes en stokbrood. Veel teveel. Maar daar hebben ze zichzelf later aan tegoed gedaan. Het smaakte wel prima.
De volgende stap is gepland naar Seppe ((LFQV – EHSE), maar omdat Marianne zei dat het zo slecht was nog maar eens gebeld met Seppe, Amsterdam Info en Brussels Info. Het zicht houdt niet over – in Belgie 4500 meter, en in Woensdrecht 2800 meter. Het is te doen, en de verwachting is dat het nog wel wat beter wordt.
Dus onderweg naar Seppe, via Maubeuge om vooral westelijk van Brussel langs te kunnen. Aangekomen in Belgie heb ik Brussel Information opgeroepen; ze zien je dan op de radar en waarschuwen je als je andere kisten in de buurt hebt of als je verboden gebieden binnen gaat (en daar zijn er heel wat van in centraal Belgie). Brussel Info had het zeer, zeer druk; er was bijna niet tussendoor te komen.
Toen we de grens over gingen, ging ook gelijk het zicht een stuk achteruit, die 4500 meter klopten wel. In Nederland aangekomen brak de zon weer een beetje door zodat de landing op Seppe verder geen probleem was.
Na wat drinken op Vliegclub Seppe (waar ik veel bekenden zag uit de tijd dat ik daar lid was) startte ik voor de laatste keer deze vakantie de PH-DON voor het stukje naar Hilversum (EHSE – EHHV). Rond half zes stonden we weer op de grond, en zat de trip erop!
De laatste dag alweer van de vakantie – in drie benen naar huis.
Er is nog steeds veel onduidelijkheid over wat nou wel en niet mag binnen Schengen-landen. In de pre-Schengen tijd was het zo dat, als je naar het buitenland vloog, je vanaf een zogenaamd douaneveld moest vertrekken, en op een douaneveld moest aankomen. De douane kon dan komen controleren of je iets aan het smokkelen was.
Het Schengen-accoord zegt dat aan de grens niet meer gecontroleerd wordt; maar betekent dat nou ook dat ik van een niet-douaneveld mag vertrekken naar het buitenland? Er wordt veel over gesproken, maar een definitief antwoord is er blijkbaar nog niet.
Ik heb Marianne van de vliegclub op Hilversum gebeld vanaf Troyes of daar al duidelijkheid over was. Dat bleek niet het geval, dus dan maar weer via douanevelden. Eigenlijk zouden we graag van Troyes naar Maubeuge willen vliegen omdat dat beter op de route ligt, maar Maubeuge is geen douaneveld. Dus daarom maar via Charleville.
Overigens liet Marianne weten dat het weer barslecht was in Hilversum, en het maar de vraag was of we thuis zouden kunnen komen.
Er zit een prima meteo op Troyes, en daar zagen we inderdaad op de beelden dat Midden-Nederland en het zuidwesten dicht zaten. Maar volgens de weervrouw zou dat de komende uren optrekken. Geen probleem dus. En Charleville konden we zowiezo naar toe.
Dus onderweg (LFQB – LFQV).
Op Charleville was ook al geen antwoord op de radio. Dus maar weer goed uitkijken, zelf een baan uitzoeken en landen.
Er was wel een soort vliegclub waar een oudere man en vrouw de scepter zwaaiden. De beste man was ook de pompbediende, maar wij hadden geen brandstof nodig. Toevallig was er ook nog een ander clublid van Hilversum vliegend op bezoek.
We vroegen of we wat konden eten. Nou, dat kon! Het werd een complete warme maaltijd met cous-cous, kip, lam, worstjes, groentes en stokbrood. Veel teveel. Maar daar hebben ze zichzelf later aan tegoed gedaan. Het smaakte wel prima.
De volgende stap is gepland naar Seppe ((LFQV – EHSE), maar omdat Marianne zei dat het zo slecht was nog maar eens gebeld met Seppe, Amsterdam Info en Brussels Info. Het zicht houdt niet over – in Belgie 4500 meter, en in Woensdrecht 2800 meter. Het is te doen, en de verwachting is dat het nog wel wat beter wordt.
Dus onderweg naar Seppe, via Maubeuge om vooral westelijk van Brussel langs te kunnen. Aangekomen in Belgie heb ik Brussel Information opgeroepen; ze zien je dan op de radar en waarschuwen je als je andere kisten in de buurt hebt of als je verboden gebieden binnen gaat (en daar zijn er heel wat van in centraal Belgie). Brussel Info had het zeer, zeer druk; er was bijna niet tussendoor te komen.
Toen we de grens over gingen, ging ook gelijk het zicht een stuk achteruit, die 4500 meter klopten wel. In Nederland aangekomen brak de zon weer een beetje door zodat de landing op Seppe verder geen probleem was.
Na wat drinken op Vliegclub Seppe (waar ik veel bekenden zag uit de tijd dat ik daar lid was) startte ik voor de laatste keer deze vakantie de PH-DON voor het stukje naar Hilversum (EHSE – EHHV). Rond half zes stonden we weer op de grond, en zat de trip erop!
Zo stil als het gisteravond was in het stadje, zo gezellig druk is het vanmorgen. Misschien valt het hier toch wel mee en is het een leuk stadje overdag.
Gelukkig is het weer uitstekend op Carpentras, en is de verwachting dat het in St. Etienne wel eens wat bewolkt zou kunnen zijn. Dat is helemaal niet erg, sterker dat is wel lekker omdat het dan wat minder heet is in de kist als je op de grond aan het taxien bent.
Onderweg naar St. Etienne (LFNH – LFMH) zijn we om het gebied van Avignon heen gevlogen, en met een grote boog om een kerncentrale heen gegaan. De Fransen zijn sinds 9/11 niet erg vriendelijk met boetes als je over een centrale heen vliegt.
St. Etienne is een groot veld met echte aankomst- en vertrekhallen. En met een bar met plastic-verpakt eten. Hier hebben het slechtste eten van de hele vakantie gehad, meestal was wel een klein restaurantje aanwezig waar je heerlijk kon eten. Hier dus niet.
Vervolgens door naar Troyes (LFMH – LFQB) waar het bewolkt was. Dit was het langste been dat we deze vakantie gevlogen hebben, 2 uur en 5 minuten. dat is toch ook wel de limiet voor een been, 1 tot anderhalf uur is ideaal. Dan kun je weer even je benen strekken, plassen, en even geen headset die op je hoofd zit te drukken.
Een taxichauffeur bracht ons naar het centrum van de stad. Het was een prachtig hotelletje in oude stijl. En Troyes was nog een gezellige stad ook! Veel restaurantjes en veel mensen op de been. Verrassend na steden als Chalon en Carpentras.
Vincent vond een aankondiging van een soort lichtshow in een kathedraal; dat leek ons wel leuk, dus wij ernaar toe. Het begon inderdaad in de kathedraal, maar daar bleef het niet bij: we werden al na enkele minuten de katheraal uitgebonjourd, en mee op sleeptouw genomen: het werd een wandeling door de stad langs allerlei bezienswaardigheden, begeleid door een aantal acteurs. Erg, erg grappig, alleen jammer dat ik geen barst verstond van de verhalen – ik dacht dat ik wel een beetje Frans kon, maar hier kon ik helaas geen woord van verstaan.