Vluchtnummer 336
Eindelijk – eindelijk weer eens vliegen sinds september vorig jaar in Reno, Amerika. Teun Buitink ging mee als safetypilot om mij weer ‘current’ te maken zodat ik weer clubkisten mag huren.
We zijn 40 minuten in de lucht geweest en hebben een stel verschillende landingen gemaakt.
Teun was tevreden, en ik ben het ook: ik kan weer eens wat passagiers meenemen in een vierpersoons vliegtuig.
Elk jaar wordt in Houten de avondvierdaagse gewandeld. Ik had aangegeven dat ik wel een keertje mee wilde lopen; het werden uiteindelijk 2 avonden, dinsdagavond 5 kilometer met Casper en donderdagavond 10 kilometer met Maarten. De jongens lopen met hun schoolklas mee, en een aantal ouders en een verdwaalde oom.
Ik ken Houten alleen maar van de omgeving waar mijn zus en familie woont; het leuke van de wandeltocht is dat die dwars door heel Houten heen slingert – zie je ook een keer wat anders.
En de jongens vonden het prachtig – wandelen met oom Sietse!
Het verhaal over de eerste reis van de dan nog jonge bemanning van het meest geavanceerde ruimteschip dat ooit gebouwd is: De U.S.S. Enterprise. Tijdens hun reis vol actie, humor en gevaren uit de ruimte moeten de rekruten van Starfleet optreden tegen een hels heerschap dat de mensheid bedreigt. Het lot van de melkweg ligt in handen van twee rivalen. De een, James Kirk, is een wildebras met een strafblad uit het platteland van Iowa. De ander, Spock, is opgegroeid in een samenleving die logica vooropstelt en elke emotie afkeurt. Temperament botst met kalme logica, maar samen staan ze sterk. En zo leiden ze hun bemanning door ongekende gevaren, waarbij ze gaan naar waar niemand zich ooit gewaagd heeft.
Startrek (2009) is een feest van herkenning: je ziet de jeugd van de crew van de eerste star trek serie. Erg leuk, zeker in IMAX in Pathe ArenA!
Een jong meisje loopt door een geheime deur in haar nieuwe huis en ontdekt een alternatieve versie van haar leven. Het begint als een prettig avontuur, maar al snel ontstaat er een gevaarlijke situatie en moet ze naar haar eigen leven terugkeren.
Coraline is een animatiefilm waar ik uit mezelf niet snel naar toe zou gaan, maar die de moeite van het kijken wel waard was.
Zoals het veel digitale spiegelreflexcamerabezitters overkomt ben ik gestaag een lenzenverzameling aan het aanleggen. Toen ik mijn Sony Alpha 350 kocht had ik maar 1 lens: de 18-250mm. Dat is een flink bereik, van relatief wijd (18mm) naar flink ingezoomd (250mm). In de tussentijd heb ik nog twee lenzen gekocht voor slecht-licht omstandigheden (28mm F2.8 en 50mm F1.4), bijvoorbeeld als ik foto’s wil maken van Vincent met een van zijn koren in een slecht verlichte kerk of zo.
Toen ik vorig jaar in Reno, Amerika was bij de airraces bleek dat 250mm niet lang genoeg was; ik kon niet ver genoeg inzoomen. Door collega Michiel werd ik gewezen op een lens die op Marktplaats werd aangeboden: de Minolta 100-400APO. Ik heb een bod uitgebracht, en gister de lens gekocht en opgehaald. Hij is dus tweedehands, maar ziet er nog uitstekend uit.
Minolta is de voorloper van de Sony Alpha reeks, de lenzen van Minolta passen nog gewoon op de Sony’s. 400mm ingezoomd is wel een heel eind, en dat betekent dat je ook erg gevoelig bent voor bewegingen; het is wel wennen om met deze lens foto’s te maken. Maar ze worden wel mooi! Kijk maar eens op deze galerij met foto’s die ik op de vliegclub gemaakt heb.