Al vroeg worden we gewekt voor het ontbijt en daarna snel richting een kanotocht. Met een stuk of 10 japanners zijn we rivier-afwaards gegaan en hebben we een en ander aan wild-life gezien zoals krokodillen, pauwen en andere dieren. Ondanks het vroege uur was het al er warm en vochtig, zweten dus.
Daarna een wandeling door het begin van de jungle, zo mogelijk nog warmer en vochtiger; binnen de kortste keren was onze kleding doorweekt, en dan bedoel ik _echt_ doorweekt, nog voor 10 uur ’s ochtends. En we kregen te zien waar iedereen op hoopt: een neushoorn in het wild! Je moet nog uitkijken ook, een neushoorn kan erg aggresief zijn en wl 40 km/uur lopen – daar win je het niet van. Onze neushoorn lag lekker bij te komen in een plas en was niet echt een bedreiging.
Daarna werden we naar een traditioneel dorpje gebracht en mochten we een verhaal over de geschiedenis aanhoren. Opvallend is trouwens dat wat over malaria verteld wordt; van de GGD hebben we vele tientallen malaria pillen per persoon meegekregen, in te nemen als je meer dan 2 nachten in Chitwan verblijft, wij blijven twee nachten dus geen pillen. Volgens de nepalezen is in de jaren zestig de omgeving besproeid met DDT en is sindsdien malaria uitgebannen en niet meer terug gekomen. Waarom dan pillen van de GGD? Geen idee.

Vervolgens naar wat mij betreft het hoogtepunt van de dag: badderen met olifanten. Bij gebrek aan zwembroek ga ik in onderbroek met een olifant het water in, Vincent in zwembroek mee. Eenmaal op de rug van de olifant is het spel dat de olifant probeert je van zich af te krijgen, en dat op verschillende methodes. Ik heb me kostelijk vermaakt, mede omdat het water een heerlijke temperatuur had, niet koud en toch verkoelend.

Na de lunch hebben we een tocht gemaakt op een olifant. In eerste instantie met twee nogal gezette Indiase mannen, maar we maakten al snel rechts-omkeerd omdat het op deze manier wel erg krap werd. Uiteindelijk zaten we met zijn tweeen en een ‘bestuurder’ op een olifant, en dat was wel erg bijzonder (er kwam even later nog wel een ‘olifant-bestuurder-in-opleiding’ bij maar we zaten vergeleken bij anderen nog steeds zeer riant). En het geluk lachte ons weer toe: we zagen rendieren, vogels, een aap en jawel, weer een neushoorn die op zijn gemak aan het eten was.
Een zeer geslaagde dag in Chitwan.

Lees verder →

De ochtend begint volgens plan, zes uur taxi, half zeven bij reisburo Highlander en om zeven uur vertrekt de bus. De tocht zou vijf uur moeten duren maar we verliezen bijna een uur door vrachtwagens met pech op de andere rijstrook. Zoals Nepalezen eigen blijft de kapotte vrachtauto midden op de weg staan en zet het rijdende verkeer zich binnen de kortste keren vast rond de kapotte auto. Maar goed, we komen aan in hotel Parkland; eten en drinken (koffie, thee choco) is inclusief de prijs. De enige vraag is of je vegetarisch wilt eten, verder wat de pot schaft. En dat blijkt bij de lunch en het diner uitstekend te zijn.
Tussen lunch en diner bezoeken we een soort museum over Chitwan, en aan het eind van de dag proberen we de zonsondergang mee te maken, maar door bewolking komt daar weinig van terecht. Toch een lekker bierje aan het water gedronken.

Chitwan is een van de oudste beschermde natuurgebieden in Nepal, het zit er vol met allerlei diersoorten. De meest bekende zijn de neushoorns en tijgers; er zijn ook wilde olifanten te zien. Morgen gaan we daadwerkelijk het gebied in en hopen we wat spannende diersoorten te kunnen spotten.

’s avonds worden we naar een dansvoorstelling gebracht, met de voorstelling in het begin van de vakantie in het hoofd hadden we er eigenlijk niet zoveel zin in, maar dit bleek toch wel leuk te zijn; bij de laatste dans mocht het publiek meedoen, Vincent stond al snel op het podium. In het zaaltje was het werkelijk bloedheet, zodra je binnen was begon het zweet uit je porien te gutsen; ik heb foto’s staan maken en had het al erg heet, laat staan de dansers…

Lees verder →

Het is vandaag zaterdag en Monique heeft een vrije dag; John zit nog steeds vast op een vliegveld elders in Nepal en het is onduidelijk of hij vandaag thuis zal komen.
Monique neemt ons eerst mee naar Pashupatinath, een staatstempelcomplex. Veel Nepalezen bezoeken deze heilige plaats en op de weg ernaartoe staat het dan ook vol met allerlei stalletjes met wat wij prullaria zouden noemen, en vele tentjes met hapjes eten. Het echte heilige gedeelte mogen wij niet in – hindu’s only. Desondanks was er genoeg te zien; er loopt een rivier door het dorpje waarin veel gezwommen werd door kinderen. Tijdens onze wandeling werden we aangeklampt door een jongen van elf die graag een praatje met ons wilde maken. Dit gebeurt wel vaker en meestal draait het erop uit dat zo iemand geld van ons wil, maar deze keer niet. Hij was uiterst vriendelijk en bleek buitenlands geld te sparen; hij mistte nog een 50 eurocent munt en toen ik hem een gaf wilde hij mij drie keer 20 cent terug geven – dat hoefde uiteraard niet.
Het is trouwens opvallend hoeveel kinderen van Nederland weten, ze kennen bijvoorbeeld vaak Maxima en haar drie kinderen, de hoofdstad, de politieke hoofdstad en ze weten hoe hoog het hoogste punt van Nederland is.

Vervolgens zijn we naar de tempel Bouda gewandeld, een mooie grote tempel in de buurt. Het leuke van op stap met Monique is dat je ook veel achtergronden te weten komt, niet alleen over tempels enzo maar ook dingen uit het normale leven van Nepal. Zo is er een chronisch gebrek aan brandstof, soms zien we een enorme rij brommers en motoren staan, dat betekent dat een tankauto onderweg is en dat binnenkort getankt kan worden – zolang de voorraad strekt.
Stroom wordt op vaste tijden uitgeschakeld per gebied omdat niet alle gebieden tegelijk van stroom kunnen worden voorzien. Water is er enkele uren per week, dan is het zaak om zoveel mogelijk water uit het net te ‘zuigen’ met pompen om je eigen waterreservoirs aan te vullen om de rest van de tijd te overbruggen.

John blijkt inderdaad eind van de middag thuis te komen; na een hartelijk ontvangst en een geplande stroomuitval zijn we ergens lekker gaan uit eten; het kostte wel 15 euro per persoon inclusief alles; voor ons een schijntje, voor Nepalezen een kapitaal.
Onderweg naar huis regende het pijpestelen, wegen waren veranderd in rivieren; gelukkig bracht een taxichauffeur ons keurig en veilig thuis, hij komt ons morgen om zes uur ook weer ophalen voor onze trip naar Chitwan.

Lees verder →

Heerlijk rustig opstaan en de was klaar leggen, de huishuidelijk hulp komt langs en die kan wat van de stinkende bergshirts wassen.
Monique en John wonen in de plaats Patan die tegen Kathmandu aan ligt. We zijn naar het centrum gewandeld en hebben daar het leven aanschouwd. Het is allemaal iets gemoedelijker dan in Kathmandu, desondanks is er veel getoeter.
In Durbar Square hebben we een en ander bekeken (met name tempels) en via een grote winkelstraat naar de enige dierentuin van Nepal gelopen; we zijn niet naar binnen geweest maar zijn via een omweg terug gelopen naar Durbar om wat te drinken.
Eenmmaal terug bij onze logeerplaats hebben we de opening van de olympische spelen gezien, het grappige is dat we vorig jaar precies op deze dag in Peking waren.

De huishoudster had een heerlijke lasagne voorbereid; een kwestie van in de magnetron en eten maar!

Lees verder →

God zij dank, of misschien beter: boedda zij dank!
Toen we om 4:30 wakker werden regende het pijpestelen en was het grijs buiten. Toen we later aan de thee zaten begon het buiten plotseling op te klaren, bergen werden zichtbaar; om half zeven was het plotseling helder weer, het kan hier snel omslaan.

We vertrokken met de vierde vlucht om 7:20; het gaat allemaal heel snel: het vliegtuig komt aan vanuit Kathmandu, uitladen en mensen eruit, inladen en mensen erin, en vertrekken. En dat in 10 minuten.
Om acht uur zaten we in een taxi en twintig over acht waren we bij Monique (de vriendin van Vincent). We weten gelijk weer dat we terug zijn: veel haast en getoeter, wat een verschil met de bergen.

Eindelijk weer een heerlijke douche en schoon sanitair; verder de dag rustig aangedaan; een wandeling in de buurt van het huis van Monique, tassen en slaapzakken teruggebracht naar het reisburo en afscheid genomen van onze tourguide Robin (die nog even langs was gekomen).
Tegelijk hebben we een trip naar Chitwan geboekt, zondag vertrekken en dinsdag weer terug naar Kathmandu.

’s avonds lekker uit eten met Monique. John hebben we nog steeds niet gezien, die heeft pech: hij is op bezoek in een ander deel van Nepal maar kan niet terug komen door slecht weer.

Lees verder →