Heerlijk, we hebben weer een zeedag. Niks hoeft, behalve dan weer een beetje netjes eten, het is weer jacket&dress night. Vincent doet aan hardlopen op de hardlooptrack op deck 5, ik sta in de sportschool. Na het eten lukt het nog om een nieuwe voorstelling ‘Blue Planet’ bij te wonen, zang, dans, acrobatiek, het is een prachtige voorstelling in het Amber Theater.

Verder niks te vertellen, daarom nu geen lang verhaal maar foto’s van decks 3, 4, 5, 6 en 8; hogere decks heb ik al eerder foto’s van gepost.

Op deck 3 zit een conferentie centrum, en zit de hoofd-eetzaal. De eetzaal strekt zich verder uit over deck 4 en 5; verder geen echt vertier.

Op deck 4 zit het casino, is de ingang van het Amber theater, zit de een zaal voor standup-comedians, de nightclub en andere uitgaansgelegenheden.

Deck 5 heeft het bovengedeelte van het Amber theater, de Royal Promenade, een ‘straat’ met allemaal winkeltjes, bars, informatiebalie, de Starbucks en nog veel meer. Ook de champagne bar zit hier, waar we onze dagelijkse Dorothy meeting hebben.
Op deck 5 is buiten een (hard)loop parcours rond het schip gemaakt.

Deck 6 is voor sport en gezondheid, er is fitness, een soort van sauna, en je kunt allerlei behandelingen krijgen. Aan de andere kant van het schip ligt de boardwalk, met fast-food restaurants, onze vaste ijswinkel, een klimwand en het aquatheater waar we eerder deze week de spectaculaire duikshow hebben gezien. Voordat we naar blue planet gingen kregen we daar een spektakel van de fonteinen en muziek voorgeschoteld.

Deck 7 heeft alleen hutten; deck 8 is de binnentuin, Central park. Aan deze tuin zitten ook weer vele barretjes en restaurants, hier zit dus ook het barretje waar we elke dag een afzakkertje nemen voordat we naar bed gaan.

Maar goed, hier zijn de foto’s.

Alle decks met wat er te doen is op een rijtje

Het casino

Het casino

Het casino

Standup comedian ruimte

Hoofdingang Amber theater

Elke trap, elke verdieping zijn eigen schilderij

Lifthal met 6 liften, er zijn 4 van deze hallen, dus 24 liften

Spa en fitness

Spa en fitness

Hardloopbaan rond het schip op deck 5

Karaoke songs lopen continue voorbij

Royal Promenade met op de voorgrond de starbucks

Central Park, de binnentuin

Central Park, de binnentuin

Central Park, de binnentuin

Central Park, de binnentuin

Dazzles, een van de cafés waar elke dag live muziek is

Draaimolen achter op deck 6

Toegang tot achter op deck 6

Klimwand gezien vanaf deck 6

Liftschacht vanuit de lift gezien

Liftschacht vanuit de lift gezien

Binnentuin en bar-lift gezien vanaf deck 14

Bar-lift halverwege zijn tocht omhoog van Promenade naar Binnentuin

Het spijt me dat ik je hiermee moet confronteren

Ik word gepijnigd op het solarium

En weer zo’n avond

En weer zo’n avond

Binnentuin-bij-nacht

Als we op onze kamer komen vinden we weer een kunstwerk van Raj

Het is maar een klein stukje van de Maagdeneilanden naar Sint Maarten, gisteravond vertrokken en vanmorgen vroeg alweer aangemeerd.
Voor mij betekent Sint Maarten maar één ding: op naar het vliegveld aan Maho Beach en genieten van zeer laag over het strand aankomende vliegtuigen.

Het eiland Sint Maarten is opgesplitst in een Nederlands en een Frans deel. Net als de Maagdeneilanden is Sint Maarten ontdekt door Columbus, en was het daarvoor bewoond door Indianen. Het eiland is meerdere malen (zo’n zestien keer) van eigenaar gewisseld, maar uiteindelijk is het dus Nederland/Frankrijk geworden.

Ik wil graag naar het vliegveld in het Nederlandse gedeelte, maar we hebben handicaps vandaag: het is 1 mei, en dus de dag van (geen) arbeid, veel winkels en dergelijke zijn gesloten. Maar nog veel verontrustender: het is carnaval en dat betekent dat het verkeer volkomen tot stilstand komt door de optocht door de stad Phillipsburg.
Als we aan land komen en bij een infostandje informatie willen vragen, raken we in gesprek met iemand; hij vraagt wat we willen – naar het vliegveld; hoe komen we daar? We kunnen een taxi nemen – maar hij verhuurt ook bikes. Waarom niet? Op de fiets hebben we ook geen last van de optocht.
We gaan met hem mee, de fietsen staan op 1 minuut met de auto verderop, hij brengt ons er naar toe.
Fietsen?? O jee, hij heeft het over wat wij quads noemen: vierwiel aangedreven brommers! Wat nu?
Ach waarom ook niet – een stukje avontuur extra, en op en quad heb je vast minder last van de optocht dan in een taxi. Doen dus! Het kost 85 dollar, maar dan krijg je er wel een stukje avontuur voor terug.
De verhuurder (iemand anders dan waar we in eerste instantie mee gesproken hebben) vraagt een creditcard voor borg, en een rijbewijs. Oeps, ik heb die van mij niet bij me – wie heeft op een cruise nou een rijbewijs nodig? Maar hoe is het mogelijk, Vincent heeft de zijne wel bij zich. Niet dat hij gaat rijden, hij gaat achterop; het zal de verhuurder een zorg zijn. Mijn creditcard, Vincent zijn rijbewijs – we kunnen weg!
De verhuurder legt uit hoe het werkt. De versnellingen, hoe te starten, en dat was het. Vol getankt moeten we de quad terug brengen. We krijgen een eierdopje als helm op ons hoofd, en gaan met die banaan! De quad is niet in perfecte staat, het display met snelheid enzo is stuk, tijdens het rijden zijn er rare tikkende geluiden, de rem heeft heel veel kracht nodig, maar we komen vooruit. Vincent met de kaart achterop en gaan!
Er is maar één weg over het eiland, en in het Nederlandse deel volgens de kaart precies 1 kruispunt met stoplichten. Verder een aantal rotondes. Richtingsborden zijn schaars, het is in het begin een beetje gokwerk over welke kant je op moet. Gelukkig is dat Vincent zijn specialiteit, en na een half uurtje zijn we op onze plek van bestemming: Maho Beach!

DE attractie voor Maho Beach is dat de landingsbaan van het vliegveld van het Nederlandse gedeelte gelijk begint na een klein stukje strand en een weggetje. Landende vliegtuigen komen zeer laag over het strand aan vliegen, maar het wordt nog veel leuker als een vliegtuig vertrekt: het vliegtuig staat aan het begin van de baan, vlakbij het strand, geeft vol gas, blaast een stel mensen omver die bewust in de straalstroom gaan staan, en gaat dan de lucht in. Op youtube zijn filmpjes te vinden van mensen die tegen het hek aan staan, zich niet vast kunnen houden, over de straat geblazen worden, tegen de betonnen rand slaan tussen de straat en het strand, en flink gewond raken. Ik blijf maar op veilige afstand uit de straalstroom, leuk is het zeker!
Helaas maken we de echt grote kisten niet mee, we kunnen niet al te lang blijven want de boot wacht niet, en de optocht gaat ook onverbiddelijk door. Op tijd terug dus.

Goed. Terug bij de quad. De versnelling (het is een automaat) moet in neutral, contactsleutel op ‘aan’, remmen inknijpen, en dan starten. Starten. Maar wat is ook weer de startknop? Allerlei knopjes en hendeltjes aan het stuur, maar welke is ook weer de startknop? Jeetje. Gelukkig kun je hem ook handmatig starten door aan een koord te trekken, als een grasmaaier zeg maar.
Maar na het proberen van enkele knopjes heb ik de juiste: de startmotor draait!
Het eerste deel van de reis terug verloopt soepel, maar bij de stad aangekomen lopen we, zoals verwacht, vast bij de parade. We hebben ruim de tijd, we zijn om kwart over een van het strand vertrokken, en de boot gaat pas om half vijf weg. Moet lukken.
We zien auto’s een afslag nemen, en via een zandpaadje parallel tegen de parade in rijden. We besluiten dat ook te doen, wie weet kunnen we daardoor de parade vermijden. Maar helaas, aan het eind van het zandweggetje kunnen we niet verder; rechts van ons is de parade, voor ons houdt de zandweg op. Wat te doen? Terug rijden en een andere route zoeken? Er staan een paar sheriffs aan het eind van het zandpad, ik stuur Vincent naar ze toe om te vragen hoe we bij de boot komen. Als ze door krijgen dat we met een quad zijn krijgen we toestemming om dwars door de parade over te steken en links af te slaan – die weg brengt ons direct naar de haven waar de boot ligt en waar we de quad gehuurd hebben. Helemaal geweldig!

En zo komen we dus ruim op tijd bij de boot aan, we hebben zelfs nog tijd om een cache te doen zodat we onze sporen achter kunnen laten op Sint Maarten.
Uiteindelijk vertrekt de boot nog veel later, om een of andere reden moeten we wachten op een ambulance die ook vast staat in de parade…
We vragen ons trouwens wel af wat er gebeurt als je echt te laat terug bent; zo zagen we gister, toen we net vertrokken, nog een taxi aankomen – wat gebeurt er met mensen die echt te laat zijn? Geen idee.

We hebben nog tijd voor het solarium, het tikken van een blog, en een bezoek aan Dorothy. Het wordt steeds drukker, 13 Dorothy gangers vanavond, en 6 no-shows. Als iedereen tegelijk langs komt dan wordt het een probleem in de champagne bar, dat gaat lastig passen.

Aan tafel hebben we vanavond alleen het echtpaar uit Tennessee. Bediende Roger doet goed zijn best en verkoopt ons een heerlijke steak buiten het standaard menu om; inclusief een fles wijn. We mogen onze seapasses trekken dus vanavond. Roger toont ook nog een prachtig decanteer-dingetje op de fles wijn en doet zijn best dat ook aan ons te verkopen. Dat lukt nog net niet.
Het smaakt weer uitstekend, de opgaande trend in de kwaliteit van het eten is nog steeds aanwezig. We raken aan de praat met Manolo, de assistent-bediende. Het blijkt dat men 7 dagen per week moet werken, 10 uur per dag, en dat 7 maanden achter elkaar. Dan 10 weken vakantie en op naar de volgende cruise. Je moet het maar willen en leuk vinden. Er zijn veel Filippijnse bedienden aan boord, het zal voor hun begrippen wel goed betalen.

Vincent heeft geprobeerd nog wat entertainment te regelen via de tv op onze kamer. Zo ongeveer alles blijkt al volgeboekt te zijn tot het einde van de cruise – een leermoment, bij de volgende cruise op tijd reserveringen doen.
We doen nog een poging bij standup comedians, het is zo dat als je een reservering hebt, je een kwartier voor aanvangstijd aanwezig moet zijn; daarna wordt je plek vergeven aan mensen die in de rij zijn gaan staan voor de degenen die niet op komen dagen. We komen niet aan de beurt.

Nog een afzakker bij een andere Filippijn aan de bar in de binnentuin, en we mogen naar bed.

De stoere motormuizen

Het beroemde strand en straatje; het bordje waarschuwt je voor de jetstream van de vliegtuigmotoren

Vliegtuigje vlak boven het strand

Vliegtuig vlak boven het strand

Vliegtuig vlak boven het strand

Zodra de kist gas geeft worden mensen op het strand weggeblazen

Heel ander landschap vlak naast het vliegveld

Ons stalen ros

Die van ons is lekker groter!

We hebben vrij vandaag! Dat betekent beginnen met heerlijk uitslapen, uitgebreid ontbijten in restaurant Windjammer, flink wat persoonlijke verzorging op onze kamer en dan naar de sportschool.

Wat??

Ja, sportschool. Ook die hebben we aan boord, en om de kilo’s in bedwang te houden gaan Vincent en ik sporten. Eerst hardlopen waarna Vincent het voor gezien houdt, daarna ga ik nog wat fitness doen op de apparaten. Het is wel duidelijk waarom Vincent niet verder mee gaat doen met fitness – hij is te vinden bij de verkiezing van de-meest-sexy-man-in-zwemkleding.

En vervolgens naar het solarium, het zonnedek voor op de boot dat met glazen panelen afgeschermd wordt voor de toch wel harde wind. De cocktails smaken goed, ik heb tijd om mijn blog bij te werken, en er is zowaar een beetje tijd om wat te lezen. Ik heb 9100 boeken bij me (echt waar!), maar kom nauwelijks aan lezen toe deze vakantie.

Om half acht hebben we weer een voorstelling: een watershow op het achterdek. Een stuk of 18 atleten laten hun kunsten zien vanaf lage en hoge duikplanken en op trampolines. Het is een werkelijk prachtige show, ik heb met volle teugen genoten. Vele malen leuker dan de musical Chicago van gister.

Dan is er nog maar even tijd voor de Friends of Dorothy waarna we alweer aan tafel 171 moeten. We zijn met zijn tweeën, de twee andere echtparen hebben kennelijk elders eten geregeld. Geen klachten vanavond, het eten smaakte prima.
Nog een afzakkertje bij de bar in de tuin (er zijn maar liefst 37 bars aan boord) en het is bedtijd.

Hieronder onder andere een impressie van decks 15 en 16, de decks met faciliteiten voor zwembaden, bubbelbaden, zonnen, bars, snackbars en nog veel meer. Op het solarium zijn al 3 zwem/bubbelbaden, op het open gedeelte zeker 5 zwembaden, en ook nog een stel bubbelbaden. Er zijn twee flowboard banen, twee klimwanden, er is een voetbal/basketbal ruimte, 6 tafeltennistafels, een speelhal, en dat allemaal op deck 14/15/16 dus!

Solarium, gezien van buiten het solarium

Solarium, gezien van binnen

Wandeldeel van voor naar achter op deck 16

Zwembad op deck 15

Nog een zwembad op deck 15 (er zijn er nog veel meer)

Minigolfbaan

Eén van beide flowboard banen

Vincent op de loopband in het fitness center (deck 6, voorin)

Achterdeel van het schip in de schemering, gezien vanaf deck 6

De acrobatenduikshow op deck 6

De gang naar onze hut op deck 14

Onze hut, gezien vanaf de deur.

Onze hut, gezien vanaf het bed. Rechts naast de deur een kledingkast, links de douche/wc

Vakantie – voor mij redelijk synoniem met uitslapen.
Helaas geen vakantie vandaag, de wekker gaat om zeven uur. ’s ochtends. Al na één nacht varen zijn we op onze eerste bestemming, de havenstad Nassau op de Bahama’s, en we worden half twee vanmiddag alweer terug verwacht op de boot; daarom op tijd het bed uit.
We hebben niks qua tour op het eiland geregeld, dus ontbijten we in ons eigen tempo op deck 15 bij een eenvoudige snackbar. Niks mis mee, er is van alles te eten. En geen seapass nodig.
Bij onze komen we Raj tegen. Raj (van Rajesh, net als in de Big Bang Theory) is onze ‘stateroom attendant’, hij staat dag en nacht voor ons klaar als er iets is met onze hut. Het is een zeer aardige jongeman, maakt een gezellig praatje met ons en benadrukt nogmaals dat we hem vooral moeten bellen als er iets met onze hut is.

Zo rond negen uur verlaten we de boot en wandelen we het stadje Nassau in. Vincent heeft een plattegrond in de hand en we wijken gelijk van de geijkte route af; het gevolg is dat we in een niet-toeristische buurt uit komen en dat geeft gelijk een, naar ik aanneem, realistisch beeld van het eiland. Slechte wegen, vervallen huisjes en vooral veel, heel veel verkeer door de krappe straatjes. Het verkeer bestaat uit veel taxibusjes, ze zijn oud, zien er niet uit, en roken en stinken als een gek.
Oh, en ze rijden aan de linkerkant van de weg – de Engelse invloed.

De Bahama’s werden oorspronkelijk bewoond door indianen tot in 1492 Columbus voet aan wal zette. De Spanjaarden zetten de indianen aan het werk in mijnen waar de meesten stierven, de eilanden raakten onbewoond tot in de zeventiende eeuw ruzie uitbrak in Engeland en veel Engelsen een nieuw leven zochten op de Bahama’s. Sinds 1973 zijn de Bahama’s een zelfstandige staat.

De wandeltocht leidt ons langs een fort; je denkt nou krijgen we het maar het stelt naar onze maatstaven niet veel voor. Het levert wel een mooi uitzicht over de haven waar vier enorme cruiseschepen blijken te liggen. Er is dus even een invasie van misschien wel bijna 10.000 toeristen op het eiland.
Vanaf het fort zien we Paradise Island liggen, en de grote hoge brug naar het eiland toe. We horen een tour guide vertellen dat op het eiland een hotel staat waar een kamer 25.000 dollar per nacht kost, met een minimum afname van 4 nachten. De prijs van een compleet huis op de Bahama’s voor vier nachten!

Tijd voor koffie. Er is een Dunkin Donuts in de buurt, wie weet kunnen we daar een lekker bakje koffie krijgen; hopelijk beter dan de Amerikaanse slappe hap. Niet dus, voor Vincent is het helemaal erg, hij bestelt koffie met suiker, maar dat smaakt vooral als suiker met water – echt niet te drinken. De donuts daarentegen gaan er wel in.
We doen nog een paar caches, en bezoeken een informatief museum over de Caribische zeepiraten.
Op de terugweg naar de boot zien we een standbeeld van Columbus, en vervolgens komen we in het winkelcentrum voor de toeristen, dat ziet er heel anders uit dan de buurten waar we eerder doorheen gelopen zijn. Hier is het wel prima onderhouden, hier moet dan ook het geld verdiend worden van al die toeristen die even een paar uur langs komen.

Terug op de Allure of the Seas lopen we naar de Starbucks. Jawel, onze boot heeft een Starbucks, als enige cruiseschip ter wereld. We vragen een kopje koffie sterker dan een Amerikaans bakkie, maar minder sterk dan een espresso. Daar weet de Starbucks mevrouw wel wat op, we krijgen inderdaad, na swipen uiteraard van de seapass, een lekker kopje koffie.

Van andere cruise gangers hadden we gehoord dat er iets als Friends Of Dorothy bestaat. Het is een code om aan te geven dat er samen met andere homoseksuele mannen en vrouwen een drankje gedronken kan worden in een bar. In de centrale hal, The Royal Promenade, hangt een soort van prikbord, en toen we er langs liepen zagen we inderdaad een dagelijkse Dorothy bijeenkomst om 19:45 in de Champagne bar. Vanavond maar even kijken.

Na enkele uren relaxen in het Solarium, het voorste deel van het schip dat door glazen wanden uit de wind wordt gehouden maar wel lekker in het zonnetje ligt, gaan we ons klaar maken voor het diner. Het is niet zomaar een diner vanavond, je moet eigenlijk in pak en galajurk komen. Dat had Vincent mij van tevoren verteld, maar ik had daar totaal geen zin in. Nu we richting champagne bar en avondeten gaan blijkt zo ongeveer iedereen compleet uitgedost te zijn. Zelfs kinderen van 5 lopen in pak of avondjurk.
Overal kun je professionele foto’s laten maken (uiteraard tegen professionele prijzen), en dat gebeurt dus massaal. Ik voel me een beetje opgelaten, ik heb alleen maar t-shirts bij me. Het is per slot elke dag 30 graden, wat moet ik met een pak en stropdas? Om toch een beetje mee te doen koop ik in een winkeltje een opvallend overhemd, heb ik toch nog iets speciaals.

In de champagne bar ontmoeten we rond de Dorothy tijd inderdaad andere homo stellen, leuk om even kennis te maken en om te ontdekken dat we niet het enige mannenstel op deze cruise zijn.
Om half negen gaan we eten aan een andere aan ons toegewezen dinertafel, tafel nummer 171. Het is een zes persoons tafel waar één stel uit Miami aan zit, het andere stel eet ergens anders vanavond. Het is een gezellig echtpaar, een leuk en redelijk lekker diner vanavond.

Maar het programma voor vandaag is nog steeds niet afgelopen, gisteravond hebben we een reservering gemaakt voor het theater vanavond, we gaan naar de musical Chicago. De verwachting is hoog, er wordt veel over gepraat, maar het valt mij erg tegen. Het is een wel erg traditionele musical met half geklede dames, veel zingen en verder totaal geen attributen of decor wisselingen op het toneel. Ik ben (net als Vincent geloof ik) enkele keren in slaap gevallen. Het viel me ook op dat nogal wat mensen tijdens de show weg liepen. Nou ja, het idee dat er een musical aan boord van een schip is, is op zich al erg bijzonder.

Aangemeerd in de haven van Nassau
Watertoren bij het fort

Vier aangemeerde cruise schepen, gezien vanaf het fort

Links Paradise Island met de brug er naar toe

Vertrek uit de haven

Bij de musical Chicago

Dit troffen we aan op onze kamer – met dank aan Raj

 

Het lijkt ons leuk om een lange wandeling richting zuiden te maken. Eerst langs het strand, daarna door naar de haven waar de grote cruise schepen aanleggen. Kijken of we daar kunnen komen.

Maar eerst ontbijt, alweer een aparte ervaring. Ook dit appartementencomplex heeft geen restaurant, maar je kunt er wel ontbijten. In een keukentje staat een koelkast, een koffiezetapparaat, een broodrooster, wat beleg, wat beagles en andere broodachtigen (maar geen brood), en wat cereals. Je pakt maar wat je wilt, zet het op een dienbord en gaat het ergens op het complex opeten. Het keukentje zit vrijwel naast ons appartement en we besluiten het eten mee te nemen naar ons onderkomen.

En dan gaat het gebeuren, we gaan beginnen met de wandeling. Volgens google gaat het enkele reis 1 uur en 40 minuten duren, we zullen zien. Insmeren en wegwezen.
Eerst langs het strand, het is er niet echt druk. Het zand is prachtig wit en wordt goed schoon gehouden, als ik de borden mag geloven dan is dat om ervoor te zorgen dat de schildpadden ongestoord op het strand kunnen leven. Nou ja, wat heet ongestoord.
Er staan veel lifeguard gebouwtjes op het strand om de zwemmers goed in de gaten te houden. Geen leuke strandtentjes zoals wij dat aan onze kusten kennen, hoogstens een klein verkooppunt voor frisdrank. Alcohol is verboden op het strand, ook zelf meegebrachte drank mag niet.Huisdieren ook niet, de enige beesten die op het strand mogen zijn ’trained service animals’.
Geen wonder dat het zo stil is op het strand – je mag er niks.
Aan de zuidkant mag er dan weer wel wat: barbecue. Overal rook, het is zaterdag en als lunch wordt er flink wat vlees aangebrand. Het ziet er her en der gezellig uit.

Onderweg pikken we een paar geocaches mee, we zijn er nou toch.
En dan komen we bij een grote hoge brug; vanaf die brug heb je een mooi uitzicht over de haven waar de grote cruiseschepen aanmeren. Er liggen er drie, die van ons ligt er nog niet.
We besluiten na de brug terug te keren, de verwachting is dat we niet echt in de buurt van de schepen kunnen komen (en dat blijkt later inderdaad niet zomaar te kunnen).

Na een biertje bij hetzelfde tentje als gister, The Deck, even boodschappen doen – er is immers geen restaurant of bar bij het appartementencomplex; ’s avonds is het tijd voor een lekker stuk vlees op zijn Amerikaans.
Als we thuisgekomen in de spiegel kijken vragen we ons af wie dat zijn – onze koppen hebben totaal andere kleuren gekregen. Alleen jammer van die rode rand waar het t-shirt bij de hals eindigde, en de rode kuiten, dat was niet de bedoeling.

We hebben vandaag bijna 20 kilometer lopend afgelegd.
Lekker slapen dus.

 

Strandwachterhuisje

Geen alcohol en geen beesten op het strand

Ft. Lauderdale Beach

Klein stukje van het havengebied van Ft. Lauderdale

Klein stukje van het havengebied van Ft. Lauderdale

Mijn horloge kan niet goed tegen dit klimaat, het glas is van binnen beslagen