history_reisverslag

Zondag 15 augustus
Om half negen kwamen we allemaal tegelijk aan bij de havendienst op Lelystad (EHLE). Het vluchtplan ingediend met als vertrektijd kwart voor elf. Op ons gemak de verdere voorbereidingen gedaan, koffie gedronken bij Single & Twins en getankt. Om elf uur waren we los en begon John als pilot in command, Mieke als navigator en Sietse als tourist achterin. Even over Hilversum om Arie en het veld even gedag te zeggen. Hoe zuidelijker we kwamen, hoe beter het zicht. Het navigeren was een makkie, alle meldpunten waren al van verre te zien.
Op Beek (EHBK) waren we 'number one' dus we zaten snel aan een kopje koffie en een hap eten. Daarna kwamen de kaarten op tafel om nog even goed het volgende deel op de kaart bekijken. Er kwam een flinke bui over het veld, maar dat was voorspeld door de meteodienst aldaar. Vlak voor we vertrokken nogmaals langs de meteo, waar ze zo vriendelijk waren even de Duitse regenradar te bekijken, want die gaf informatie over het gebied waar we naar toe moesten. Tegen half twee weer ingestapt. Even gewacht met 'ready for departure' want het begon weer even flink te regenen. Toen die weg was meldde de toren dat we nog vijf minuten moesten wachten (nog een buitje, precies boven het veld). Daarna kregen we 'cleared for take off' en wij de bergen in: de Ardennen zien er van bovenaf veel bescheidener uit dan vanaf de grond. Het was heel helder geworden en we genoten, we hadden nu echt het gevoel dat we aan een grote reis waren begonnen. Sietse vloog, John radio, Mieke tourist.


Op Luxemburg (ELLX) was het heel wat drukker, Sietse had het plaatje helemaal in zijn hoofd: over het veld, linkercircuit voor baan 22, maar zijn opdracht luidde: rechterhandcircuit. Omdat Transavia goed haar best doet om allerlei 7..'s neer te zetten moesten wij daar op wachten: einde downwind een 360, daarna nog één en we zagen het gevaarte op final. We kregen tenslotte de opdracht om nu nog drie minuten te wachten, dat werd dus een derde rondje. Daarna het bekende ritueel: havendienst zoeken, vluchtplan indienen, landingsgeld betalen, meteo, tanken en een colaatje.

Nu was Mieke haar beurt om te vliegen, met Sietse naast haar als navigator. Ons crewconcept mag nu wel duidelijk zijn, lijkt me. Na een fijn tochtje landden we op het veld van Epinal (LFSG), waar we het vluchtplan zouden sluiten en de douane bezoeken. Helaas, het was zondag, er was één of ander religieus feest en het was Frankrijk. De deur van de vliegclub stond open en er waren drie mensen. Daar maar even gevraagd hoe het vliegplan te sluiten. Gelukkig spreekt Mieke genoeg frans om het te kunnen begrijpen: gewoon via de radio. Toen Mieke weer bij de kist was riepen ze: er is net gebeld of jullie er al waren, dus het vliegplan is nu gesloten. Op het terres een colaatje en weer weg.

John vloog ons via de Saone naar Chalon (LFEH), weer een mooi tochtje en een mooi veld, maar geen havendienst want het was al half acht. Op de club waren twee mensen die net de boel wilden afsluiten en ze wilden ons wel even met alle spullen naar het hotel brengen. Daarna te voet terug naar het veld: Harvey's restaurant (groetjes aan Mies, Susanne, Sjoerd en Orage!!)

Maandag 16 augustus
Na een lekker ontbijt in hotel l'Avantage (had zo zijn voordelen) waren we om half tien weer terug op het veld en deze keer was de toren wel bezet. Er zat een heel aardige havenmeester die toestemming gaf om vanaf het dak van de toren een paar fotootjes te schieten. En wie was er ook? Een Mooney November ons wel bekend, maar de eigenaar was niet in de buurt. Na het betalen van de overnachting van ons toestel en de brandstof waren we om even voor elf uur airborn met Sietse links voor, koers rwy heading verder naar het zuiden.
	Langs de Saone over Macon naar Tarrare de Villefranche (LFHV). De bemanning van de twee franse kistjes die even vóór ons geland waren gingen met een taxi naar Villefranche. Het was begonnen te regenen en wij besloten om iets dergelijks te doen:
net zoals onze voorgangers de telefoon gepakt en een taxi gebeld (service van het vliegveld, alles was voorgeprogrammeerd in de telefoon die gewoon buiten hing, en gratis). We gingen naar een dorpje dat iets dichter bij het veld lag: Bois d'Oignt. Tegen twee uur waren we weer terug.

		Het was de bedoeling om rechtstreeks Montelimar (LFLQ) zouden gaan maar het verliep iets anders. Mieke zat links, Sietse was de navigator. We vlogen door het Rhonedal, met links en rechts heuvels, het zag er weer schitterend uit.
Het zicht naar voren en beneden was goed, verderop in de bergen aan de zijkanten van onze route was het bewolk. Sietse zag als eerste een bliksemflits aan de rechterkant, de bui was gelukkig ver weg.
		Ineens zagen we aan onze linkerzijde ook een flits en toen Mieke ver voor haar ook een flits zag, zei ze, tegelijk met John: 'We gaan naar beneden.' Precies onder ons lag een klein veldje St. Rambert d'Albon (LFLR), een korte grasbaan en Mieke kwam niet goed uit, weinig wind. Ze zou het misschien wel gehaald kunnen hebben, maar het gras was nat en het onweer was nog niet boven het veld, dus maar rustig doorgestart en nog een keertje rond. Toen we weer op downwind zaten zagen we een ander kistje op final.
		Wij er achteraan en er bleek nog een ander kistje achter ons te komen. Inderdaad, dezelfde Fransen. We parkeerden allemaal onze kistjes zo dicht mogelijk tegen een lange grote hangar. Kort nadat we waren uitgestapt begon het te plensen en het onweer brak toen pas goed los. In de kantine van de club kregen we allemaal koffie en toen maar wachten. Er viel niets te beleven, weer zo'n door bijna iedereen verlaten frans veldje. Toen het wat minder regende ging Mieke naar buiten.
Een deur van de grote hangar stond op een kier. wat stond daar? Een fantastisch mooi gerestaureerde Fairchild, daarachter een voorloper van de Harvard, een Beech en nog veel meer. Een museum!!!!

We mochten vrij rondlopen, zolang we maar nergens aankwamen. De franse equipe kwam ook kijken. Iets voor vijven ging één van de franse vliegtuigjes weg, om te kijken hoe het was. Ze hielden radiocontact met de andere ploeg. Blijkbaar vlogen ze door in de richting van Avignon en de berichten waren redelijk. Ze waren tussen twee wolkenlagen doorgevlogen en wat zuidelijker was het weer al aanzienlijk aan het verbeteren. Zij vlogen IMC, dus voor ons zou het nog even wachten worden.
Het onweer was verdwenen. Boven het veld was de bewolking opengebroken en de zon kwam er door. We besloten om even omhoog te gaan en te kijken hoe het er uit zag in de richting van het Rhonedal. Omhoog naar 3000', daarna 4000'.

Dinsdag 17 augustus
Dinsdag rustdag. Na twee dagen vliegen zijn we een dagje grounded geweest; 's morgens een ontbijt in Montagnac (een stadje van niks - brood van de bakker en koffie van een cafeetje), 's middags naar het veld en daar een beetje rondkijken.
Kees zijn kist (de D-KVOK) stond al bijna 5 weken aan de grond, er kwam olie uit de uitlaat en niemand wist waar het vandaan kwam. Mieke besloot zich ermee te gaan bemoeien, en begon technische handleidingen door te spitten. Kees en Willem vonden rommel in de olieleiding; Mieke bijt erop (een eerste natuurlijke reactie), en besloot dat het om koolstof deeltjes ging. Willem wist dat er soms koolstof ringetjes werden gebruikt in plaats van metalen of kunststoffen. Kees wilde de volgende dag dit feit doorgeven aan de fabriek.
's Avonds uit eten met Kees, Hans (een leerling van Kees), Willem (een zweefvlieger met verstand van motoren) en Karin (een kennisje van Kees). Eén nadeel van een vliegvakantie is dat je altijd vervoer moet regelen van het naar het veld. Gelukkig waren Kees, Willem en Hans bereid om ons steeds te halen en te brengen. Heren, dank hiervoor!

Woensdag 18 augustus
Ook een vrij rustige dag. Sietse en John zijn twee keer een half uurtje gaan vliegen in de omgeving en dat was het wat vliegen betreft. Kees heeft met de fabrikant gesproken en er werd besloten dat de turbo compleet vervangen moest worden. Ergens in Frankrijk stond nog een motor waar de turbo van gekaniballiseerd kon worden, en bovendien was daar een monteur aanwezig die kon helpen bij het demonteren en monteren van de turbo. Dus werd het plan gemaakt om de volgende dag naar dat veld toe te vliegen (Fayence, in de buurt van Cannes) en wel met twee kisten: de PH-EDD en de F-GIIO, een franse Piper Archer van de vliegclub van Pezenas.

Na enige besluiteloosheid hebben we toch 's avonds nog een barbeque gehouden op de camping waar Kees 3 maanden van het jaar slijt. Mieke, Willem en Karin ontfermden zich over de boodschappen en de voorbereidingen;

Kees toonde zich een ware BBQ-er! Op tijd naar bed - morgen vroeg richting Fayence.

Donderdag 19 augustus
Vroeg op - we werden van het hotel gehaald door Willem om 08:00. We zouden ontbijten op het veld en Mieke ging voor achten nog wat croissantjes halen. Snel eten, een briefing van Kees over de te volgen route, en vervolgens met twee kisten onderweg. Mieke zat met Kees in de F-GIIO, Sietse, John en Willem in de PH-EDD. Onze tocht verliep via een aantal plaatsen en vliegvelden als herkenningspunten, en na 1:50 zijn we geland in Fayence (LFMF), een typisch zweefvliegveld in een wat hoger gelegen gebied tegen de Alpen aan.
	De turbo was al gedemonteerd, en de monteur Jean-Pierre stond klaar om mee te gaan. Doelstelling van Kees was om Jean-Pierre 's avonds nog met de gerepareerde D-KVOK terug te vliegen. Snel een grote kop koffie en terug naar Pezenas. Nu zaten John, Kees, Jean-Pierre en de turbo in de F-GIIO en Mieke, Sietse en Willem in de PH-EDD. Ook de terugreis verliep voorspoedig en even na enen stonden we weer aan de grond. Mieke perste er een geniale landing uit - omdat John als eerste geland was kon hij dat uitstekend op de gevoelige floppy vastleggen.
Jean-Pierre begon meteen te sleutelen, maar had tot in de avond nodig om de turbo te monteren. Ondertussen waren we naar de camping gegaan om te wachten voordat we met zijn allen gingen eten; Kees zou over komen vliegen als de D-KVOK gerepareerd was. En inderdaad - om acht uur kwam de D-KVOK over vliegen!
Het was te laat om Jean-Pierre nog naar huis te vliegen; natuurlijk was ons hotel 'complet', maar omdat wij twee kamers hadden met in totaal 5 bedden moest er een oplossing mogelijk zijn. Mieke sliep in een kamer, John en Sietse in de ander. Het leek geen goed plan om Jean-Pierre bij Mieke op de kamer te stoppen; er werd geloot wie van de heren deze nacht bij Mieke op de kamer mocht slapen. Sietse werd de gelukkige - Jean-Pierre mocht bij John slapen.
Vrijdag 20 augustus Vrijdag was de grote dag - de doorsteek naar onze eindbestemming: Murcia aan de Costa Calida in Zuid Spanje! De start van de dag was verre van vlekkeloos. We werden met twee auto's van het hotel gehaald. Mieke was bijna klaar met betalen terwijl verder iedereen bezig was met auto-indelingen, ontbijt kopen en meer van dat soort dingen. Vervolgens onderweg naar het veld. John was er al toen Sietse aankwam. John vroeg 'Hebben jullie Mieke nog meegenomen?'. Nee, hoezo. Die zat toch bij jullie in de auto? Nee dus... Mieke stond nog bij het hotel... Oeps!
De avond ervoor hadden we al wat vluchtvoorbereidingen getroffen, zoals wie wanneer ging vliegen. Die indeling stond op een stuk van een papieren placemat van het restaurant waar we heerlijk hadden gegeten. We konden niet rechtstreeks naar het eerste veld in Spanje vliegen - Pezenas is geen douaneveld dus we moesten eerst naar Bezier of Perpignan. Het werd Perpignan (LFMF). Mieke vloog ons van Pezenas (na een low-pass over het veld) naar LFMF. Mieke werd op een lange downwind gezet omdat een 737 voorrang kreeg (die regels moesten toch maar eens aangepast worden). Toen we uiteindelijk op final zaten voor RWY 33 vroeg de toren ons of we eventueel ook konden landen op RWY 31. Dat kon, en daar zijn we dus geland. De meteo op Perpignan was geniaal. We kregen meteen alle TAF's vanaf dit veld tot en met Murcia, het einddoel. Verder kregen we alle weersoverzichten inclusief een mapje om het in te stoppen. En dat allemaal voor 0 Frank. Het weer voor onze route was uitstekend, dat kon ons dus niet tegenhouden. Vliegplan gefiled, tanken en onderweg naar Spanje.

Sietse vloog, John babbelde met de grounds, towers en approaches, en Mieke zat achterin (we waren haar niet vergeten). De vlucht verliep uitstekend langs de Pyreneen, we konden mooie hoge bergranden zien. Het aanvliegen verliep zonder problemen, en voor we het wisten stonden we op Spaans grondgebied op het veld Girona (LEGE). Daar stonden we dan - geen van ons drieen kende veel meer spaans dan 'ola' en 'tres cerveza por favor', en dat terwijl we eventueel douane moesten doen, betalen, vliegplan indienen, meteo, ... Maar gelukkig was iedereen uiterst behulpzaam, en kenden genoeg mensen Engels om ons te helpen. We waren erg beniewd naar de landingsgelden - zouden ze hoog zijn, of zou het mee vallen. Het viel mee - slechts 1300 Pts (ongeveel 17 gulden) inclusief alles. Die vriendelijkheid en lage prijzen bleken op elk Spaans veld dat we aangedaan hebben te gelden.
Colaatje, een broodje kaas, en weg. Goed, niet te lang dralen, nog een lange weg te gaan. Een Mieke vloog het volgende stuk naar Reus (LERE), John aan de microfoon. Er was een kleinigheid tussen Girona en Reus, namelijk Barcelona. Rond Barcelona zit een ingewikkeld systeem van corridors om te kunnen passeren, en aan ons drieen om daar met fatsoen doorheen te komen. Dat viel niet mee - veel verschillende frequenties kregen we op, en bovendien lastig navigeerwerk. Het principe was: volg de snelweg. Maar Barcelona en omstreken kent meer dan 1 snelweg. We zijn werkelijk alle drie in touw geweest om op de juiste manier door de corridors heen te komen waarbij de kaart, de GPS en een stel goede ogen onontbeerlijk waren.Toen we Barcelona eenmaal gepasseerd waren werd het tijd om te landen op Reus. We zaten op downwind en jawel, het overkwam Mieke weer. 'Extend your downwind, have a lookout for traffic on final'. Bleek weer een 737 voorrang te krijgen. En Mieke maar extenden, en extenden, en extenden... We zagen de 737, en vlogen vervolgens nog 1.5 minuut uit om drie minuten achter de Boeing te landen. Vervolgens base, en een final van 8 NM!!!!
	Het was ondertussen al tegen vieren, en we hadden nog twee lange tracks te gaan. Dus snel de boel afhandelen en tanken. Helaas moesten we enige tijd wachten op de tankauto zodat we pas om 17:10 vertrokken van Reus. Sietse was weer aan de beurt om te vliegen, John nogmaals aan de microfoon. Op naar Valencia (LEVC). Dit stuk was vrij rustig - geen moeilijke dingen enzo. Er was nauwelijks of geen turbulentie en de trip verliep voorspoedig. Op Valencia was het blijkbaar rustig. We meldden ons zo'n 15 mijl uit het veld, en kregen meteen een klaring voor final. Op 15 mijl uit al!
Nog een stuk te gaan van 105 mijl. We waren geland om 18:45, en we wilden vertrekken om 19:30. Vliegtijd was geschat op 1:15 zodat we 10 minuten voor SunSet binnen zouden zijn. Het begon allemaal krap te worden. We hingen inderdaad om 19:30 met John achter de yoke en Mieke aan de mike. Eigenlijk was gepland om Murcia (LELC) voorbij te vliegen en over het vakantiehuis van John zijn ouders heen te vliegen, maar dat plan hadden we al opgegeven. Doel was nu om voor SS binnen te zijn. Alles leek goed te gaan totdat we een stukje om moesten vliegen omdat we niet over bergen heen wilden vliegen die in de weg lagen. Sietse en John wilden er wel overheen, maar Mieke zag het niet zitten zodat we erom heen gingen. Dat kost natuurlijk wel tijd, en zoveel speling hadden we niet. Dus maar wat extra gas erop om de tijd in te halen

Zaterdag 21 augustus Een vakantiedag: zwemmen luieren, logboeken. Maar toch ... John en Mieke hadden nog wel zin om even te gaan vliegen. John's vader wilde graag mee. In de airco-auto om vijf uur naar het veld via een scenic route langs de kust. Kwart over zes op het vliegveld, laken van het kistje afgehaald, getankt, vliegplannetje, alles verliep voorspoedig zodat we om even over half zeven de klaring kregen om te starten en te taxien. In de verte zagen we weer zo'n groot vliegtuig aankomen taxien. Net toen we zelf ook wilden wegrijden kregen we de opdracht om te blijven staan: 'Give way to ..', dus even een rondje en op eerbiedige afstand gewacht tot-ie voorbij draaide. De engelse piloot bedankte waarop Mieke zei:'You are welcome'. Even later hingen we boven de baan. De Tower vroeg ons te melden als we op 2000' en eind van de CTR zaten en of we ons ook weer wilden melden als we weer terug kwamen. Het werd een schitterend tochtje langs de kust naar Aguilas. Even een paar rondjes over het huis en een rondje om de Cape en over het land weer terug. Tussen de bergen door over vlakten voerden de kaart, de GPS en John ons weer terug naar downwind, even een 360 voor twee sleepkistjes en daarna geland. Dit was voor Mieke het één na laatste tochtje: morgen nog twee en een half uur met Transavia naar Schiphol ......

Zondag 23 augustus
De zondag begon rustig, een beetje uitslapen, ontbijtje waarna Mieke naar het strand gewandeld is om voor vertrek naar huis nog wat kleur op te doen. Rond vijf uur 's middags zijn we in de auto gestapt richting Alicante. Het is vrij normaal dat er vertragingen zijn op Alicante, maar Mieke had geluk: op de schermen stond 'On time'. Inchecken, een traditioneel colaatje op het veld met z'n drieen en daarna afscheid... John en Sietse zijn de stad Alicante nog even ingereden; we hebben een beetje rondgelopen op de boulevard en hebben wat gegeten voordat we de terugtocht aanvaardden naar John's ouders - nu met zijn tweeen. Mieke is om 23:15 geland op Schiphol en was 1 uur 's nachts thuis.

Maandag 23 augustus
We hadden een plan om nog een tochtje te maken, en wel van Murcia San Javier naar Almeria (LEAM), vervolgens naar Murcia Alcanterilla (LERI) en weer terug naar Murcia San Javier. De pa van John wilde ook graag nog wel een keer mee, dus 's ochtends met zijn drieen onderweg naar het vliegveld. We dienden een vliegplan in (verplicht, maar je mag wel meteen weg) voor Almeria, vroegen de meteo op (het weer was ons zeer goed gezind), maakten de kist vliegklaar en vertrokken met John aan de controls. Weersinformatie: SA23/10:30 LELC 08005KT 030V120 9999 FEW025 29/24 Q1016 NOSIG= SA23/10:30 LEAM 19007KT 9999 FEW015 SCT030 29/27 Q1015 FC23/08:30 LELC 231018 12008KT 9999 FEW020 TEMPO 1318 CAVOK= FC23/08:30 LELC 231018 08012KT 9999 SCT020 BKN030 TEMPO 1318 9999 FEW025=

John wist dat in de buurt van Murcia een vliegclub moest zitten, maar niet op het veld San Javier. Door dat wielkappengedoe raakten we met mensen aan de praat en vonden we uit dat er een club moest zitten bij het plaatsje Los Martinez. En dat lag toevallig op de terugweg naar Aguilas, dus dat veld zijn we gaan zoeken. Na talloze keren vragen en het afrijden van onmogelijke landweggetjes zagen we het liggen: 1 hangaar, drie kisten buiten (waarvan 2 pipers) en een hok. Oh ja, en een landingsbaan - onverharde Spaanse grond met een paar hondehokken op 10 meter naast een autosnelweg. Niemand te bekennen, wel een bord met alle gegevens over het veld. Wie weet gaat John hier ooit nog eens een kist huren als hij bij zijn ouders op bezoek is.

Dinsdag 24 augustus

Net als vorige week - dinsdag rustdag. Immers morgen, woensdag, maken we een begin met de terugtocht; de eerste stop staat gepland op Girona. Vervolgens willen we nog een nacht blijven bij Kees op Pezenas, dan naar Noord Frankrijk en zaterdag in de loop van de middag via Hilversum terugvliegen naar Lelystad. Dit uiteraard als het weer het toestaat.

Woensdag 24 augustus

De tocht terug naar Nederland is begonnen. Om 12:35 (pas) vertrokken we, met John aan de yoke, van Murcia San Javier naar Valencia - dit keer zijn we over de bergen heen gevlogen op FL55 (1,8 km hoog). Het weer was uitstekend en zonder problemen, met een prima uitzicht boven de bergen, zijn we op Valencia geland.

Op Valencia was niets veranderd - dezelfde parkeerplaats, dezelfde handling enzovoorts. Gesneden koek voor ons, ofwel colaatje met een koud stuk pizza en onderweg naar Reus.
Ook deze track verliep zeer voorspoedig (om niet te zeggen redelijk saai) zodat we ons konden richten op de catering - pa en ma Voskamp hadden ons een grote fles frisdrank meegegeven waar we onderweg gebruik van hebben gemaakt.

Vanaf Reus moesten we weer door de corridor van Barcelona. We liepen vanaf de grote hal van Reus naar de poort voor vertrekkende vliegtuigen. Er stond een rij voor, maar wij liepen direct op de Guardia Civil af bij de deur en riepen 'pilotes privado'. Dit is kennelijk het codewoord dat alle deuren doet openen: we mochten gelijk achter de Guaria Civil aanlopen dwars door de overvolle vertrekhal heen naar de deur naar buiten. Iedereen zat ons aan te kijken: twee jongens begeleid door de Guardia, wij konden ons lachen nauwelijks inhouden. De beste man deed de deur speciaal voor ons open zodat wij het platform op konden richting ons vliegtuig, alle touristen achter ons latend...
Gisteren had John alle (maar dan ook alle) reporting points van Barcelona in zijn GPS geprogrammeerd zodat we probleemloos door de corridors heen konden vliegen. Het bleek nu vrij eenvoudig, we wisten wat we konden verwachten en we vlogen probleemloos door de corridors. Wel veel frequentiewisselingen tussen Reus en Gerona:

Naam	Frequentie
Reus Ground	121.70
Reus Tower	118.15
Barcelona Approach	127.70
Barcelona Approach	125.25
Sabadell Tower	120.80
Barcelona Approach	125.25
Girona Approach	120.90

Eenmaal geland op Gerona vroegen we of er een hotel in de buurt was. Die bleek aan de overkant van de straat - zo dichtbij hadden we nog niet meegemaakt.
Morgen verder naar Kees - die had voor ons al een kamer gereserveerd voor de volgende nacht.

Donderdag 26 augustus

Toen we naar het veld liepen scheen de zon niet - een voorteken. We moesten nog tanken, vliegplan, meteo enzovoorts. De lucht begon te betrekken, en het begon licht te regenen.
De meteo vertelde ons dat het in Perpignan licht regende en dat later in de middag onweer verwacht werd. Hetzelfde gold voor Bezier (LFMU), ons douaneveld in Frankrijk. Het zicht was overal rond de 6 km. Wat doen we - vertrekken of niet? 6 km op zich is voldoende, maar als het slechter zou worden onderweg wilden we wel de mogelijkheid hebben om naar Girona terug te keren. De TAF voor Girona was: 6 km met regen. Geen onweer of iets dergelijks, we konden dus altijd terugkeren.
Om 11:45 zijn we uiteindelijk vertrokken in de regen, maar het zicht was ruim voldoende, dus we zijn doorgevlogen naar Bezier.

In Bezier zijn we in de regen geland, en een half uur later vertrokken naar Pezenas, ons einddoel. We zijn vrij snel vertrokken om mogelijk onweer voor te zijn. Op Pezenas stond Kees ons (in de regen) op te wachten.
Om half twee zijn we geland en (uiteraard) een half uur na aankomst klaarde het op...

Vrijdag 27 augustus

De derde dag van de vlucht terug naar Nederland. Toen we wakker werden was het dikke mist, maar een uur later was het alweer grotendeels opgelost en kregen we weer hoop. We zijn om 10 uur opgestegen richting Le Puy (LFHP), een mooi vliegveld midden in het massief van Frankrijk. Het weer was schitterend; we hadden een prachtig uitzicht op de bergen en dalen in het massief.

Toen we terug liepen naar de kist zagen we iemand wanhopig met zijn GPS spelen. Op 22 augustus zijn vele GPS-sen onbruikbaar geraakt door een overgang vergelijkbaar met het Jaar 2000 probleem. Ook John zijn GPS was onbruikbaar geworden, maar via de garmin website (http://www.garmin.com/faqs/1.html) vond John een programaatje voor zijn GPS 90 om het probleem te verhelpen. Deze jongen op Le Puy bleek ook een Garmin 90 te hebben. John loste zijn probleem; de jongen was zeer gelukkig - en dat voor de prijs van slechts 2 blikjes Ice tea.

Vanaf Le Puy zijn we naar Macon (LFLM) gevlogen met Sietse als piloot. Het was tussen 12 en 2 uur - dat betekent dat op de toren niemand aanwezig is waardoor het een 'do-it-yourself' veld wordt. We wilden wat eten, maar er was geen restaurant in de buurt.
Instappen maar weer en verder naar Chalon - het veld waar we op de heenreis overnacht hebben; slechts een half uur vliegen. We wisten dat daar een uitstekend restaurant zat (Harvey's restaurant). Ook hier was het uitstekend warm weer.

Het doel was oorspronkelijk om door te vliegen naar Epinal, maar toen we erover nadachten kregen we het idee dat er in de buurt van het veld geen hotel te bekennen was. Op de toren van Chalon vroegen we of ze een veld wisten waar we douane konden doen en waar een hotel in de buurt was. Het werd Nancy (LFSN). John had 1:25 nodig om daar te komen. Voor Nancy hing een bui, maar Nancy gaf 10 km zicht, dus de bui hing blijkbaar niet boven het veld. We waren nog maar net geland, of het begint te gieten...

We begonnen het eind te voelen, de afstanden leken groter te worden. Nog 1 dag te gaan.

Zaterdag 28 augustus

De laatste dag met drie tracks - eerst naar Luxemburg om goedkoop te tanken, daarna naar Hilversum en als laatste naar Lelystad.
John vloog naar Luxemburg, een niet al te lange track van ongeveer een uur. We werden al verwacht - toen Sietse Luxemburg Approach opriep ('Luxemburg Approach, PH-EDD') kregen we gelijk een klaring om door te vliegen naar Sierra1. Dit keer geen 360's, John kon gelijk landen.

Wel waren we net op tijd, we stonden nog maar net of er kwam een aantal grote kisten aan. Hier zouden we zeker weer voor in de holding gezet zijn.
Alles begint nu lang te duren. Het duurt even voordat de handling opduikt, voordat de pompbediende komt, voordat het vliegplan ingediend is...

Uiteindelijk zijn we om 13:15 vertrokken van Luxemburg met een EET van 1:45 (Sietse vloog) en een endurance van 05:00 - volle tanks dus. Om 15:00 kunnen we dus op Hilversum staan. Recht op de route lag Spa Francorchamps. Sietse als Formule 1 racefan wist dat dit weekeind een Gran Prix verreden werd, en had de NOTAM's voor Belgie opgevraagd. Er waren liefst 2 pagina's gewijd aan EBSP, het leek ons een goed idee om maar met een grote boog om het gebied heen te gaan.
Na een hobbelige vlucht zijn we uiteindelijk om 15:10 geland op Hilversum waar Mieke ons op stond te wachten! Een leuke hereniging na een week separatie. Natuurlijk hebben we met zijn drieen een colaatje gedronken.

Het gevaar loert altijd aan het eind van zo'n lange tocht. Nog snel even naar Lelystad, dan kunnen we naar huis. John vloog. Bij meldingspunt Bravo aangekomen riepen we op dat we eraan kwamen, waarna ongeveer gelijktijdig drie andere kisten dat deden. Plosteling waren het allemaal vliegtuigen om ons heen - voor, achter en onder ons. We waren weer helemaal wakker, en nam John een wijs besluit: omhoog en terug om de nadering opnieuw te beginnen.
Nog 1 vervelend ding te doen: de kist uitmesten. Als er niemand achterin zit ben je al snel geneigd om vanalles en nogwat richting achterbank te gooien, en dat mochten we nog even opruimen en uitzoeken.
En daarmee was de grootste trip die we ooit gemaakt hadden geeindigd. Alle drie denken we met heel veel plezier terug aan wat we allemaal beleefd hebben.

Tot slot nog een paar gegevens:
afgelegde afstand: 3100 nm
vliegtijd: 36:50
vliegtijd John: 14:20
vliegtijd Sietse: 14:05
vliegtijd Mieke: 8:25
aantal landingen: 33
aantal verschillende velden: 21

	Het zag er fantastisch uit, maar niet in zuidelijke richting: een barriere. Wij weer naar beneden. Het eerste ploegje Fransen was in Avignon. Ze meldden zich via de telefoon. Het advies was: wacht nog ongeveer een uur en dan zal de lage bewolking wel verdwenen zijn. Wij besloten dat we om 6 uur zouden besluiten of we weg zouden gaan of nog een half uur wachten. Intussen had John ook al een paar keer met Kees van Rhoon gebeld om te horen hoe het weer in Pezenas was, het eigenlijke einddoel van deze dag.

Vijf voor zes gingen we omhoog. Het zag er prima uit. Richting Montelimar, follow the river!
	Een indrukwekkende trip: beneden de Rhone met links en rechts de bergen en wolken.
Op het veld van Montelimar was het rustig, het was bovendien al kwart voor zeven 's avonds. Er moest nog getankt worden, dus we stuurden Mieke erop uit om in het Frans benzine te vragen. Ze kwam uiteindelijk bij een oud mannetje uit, die blijkbaar niet zoveel zin had om ons nog van brandstof te voorzien - hij keek een aantal keren op zijn horloge, en wilde geen credit card of cheques accepteren; bovendien mochten we niet snel wat drinken kopen en bij het vliegtuig opdrinken. Dus maar snel getankt en onderweg naar onze eindbestemming: Pezenas! In de buurt van Pezenas belde Sietse vanuit het vliegtuig naar Kees want hij zou ons opvangen. En inderdaad, toen we aankwamen stond Kees al op ons te wachten. John was op dit laatste been piloot, en had nog een moeilijke opgave: landen op baan 29 met een laagstaande zon. Maar met behulp van copiloot Mieke was dat geen enkel probleem. Het was twintig over acht 's avonds - we hadden het eerste doel bereikt...

Het was wel een tijdje spannend - zolang we niet rechtstreeks naar onze bestemming vlogen gaf de GPS een Time To Next aan van tussen de 1 en 4 uur - terwijl we binnen een half uur binnen moesten zijn. Maar toen we eenmaal de berg voorbij waren en John weer direct naar LELC kon sturen bleek dat we nog voor SS binnen zouden zijn. Toen konden we ook weer genieten van bijvoorbeeld Benidorm - wat een hoop hoge torens zeg! We zijn over Alicante heengevlogen (toen we ons meldden bij Alicante Approach kenden ze ons blijkbaar al, we werden zonder verdere vragen geklaard om op 3000 ft verder te vliegen) en uiteindelijk 4 minuten voor sunset geland...
We waren zeer blij dat we aangekomen waren, maar we hadden nog 1 track te gaan: Murcia - Aquilas. Door de lucht een track van 22 minuten; op de grond een track van 1:45! Dus auto gehuurd, en John achter het stuur; Mieke op de plek waar ze normaal de microfoon zou hanteren, en Sietse achterin. Je moet toch wat in de auto dus Sietse begint met zijn GPS te spelen om uit te vogelen hoe lang die extended downwind van Mieke nou eigenlijk was op Reus (8 mijl dus), en meldde terloops dat de huidige snelheid 55 knopen was (een snelheid die we normaliter als uitermate gevaarlijk beschouwen...). Nog een paar gegevens uit de GPS van Sietse: totale beweegtijd (zeg maar taxien + vliegen) van Lelystad naar Murcia (inclusief tripjes op Pezenas): 13:33 uur. Totale afgelegde afstand: 1650 nm.
Aangekomen bij de ouders van John werden we zeer hartelijk ontvangen, en konden we eindelijk genieten van een plons in het zwembad. We hadden ons einddoel bereikt!

Onderweg kwamen we weer langs Aguilas en 'ons' vakantiehuisje; ditmaal hebben we een hele stapel foto's en video's geschoten.
Het huisje	Aguilas.